Hamileyken 7 aylıkken kayınvalidem “Bebek ölürse belki de Allah size bir yükten kurtarıyordur” dedi

DOLAR

Alış: 47.48

Satış: 47.67

EURO

Alış: 54.73

Satış: 54.95

GBP

Alış: 63.74

Satış: 64.21

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 22.05.2026

Hamileyken 7 aylıkken kayınvalidem “Bebek ölürse belki de Allah size bir yükten kurtarıyordur” dedi

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 1 —Bebek ölürse belki de Allah size bir yükten kurtarıyordur. Bunu kayınvalidem sessizce söyledi ama salondaki herkes duydu. Ben İstanbul’da, Mehmet’in ailesinin evinde, 7 aylık hamile halde kanepede oturuyordum. Ellerim şişmişti, başım sanki gözlerimin arkasına kızgın bir taş konmuş gibi zonkluyordu. Kayınbiraderimin doğum günüydü ve aile büyük bir sofra kurmuştu: pilav, et yemekleri, tatlılar, yüksek sesli müzik ve karnımı sanki herkesin konuşabileceği bir meseleymiş gibi yorumlayan kadınlar… —Kötüyüm —dedim Mehmet’in koluna tutunarak—. Acile gitmem lazım. O bana cevap vermeden önce annesine baktı. Hep öyle yapardı. Sanki hâlâ onun oğlu değil de ondan izin bekleyen bir çocuk gibiydi. Fatma Hanım bardağını masaya koyup kuru bir kahkaha attı. —Ay Elif, abartma. Hepimiz hamile kaldık. İlk kez çocuk doğuran sen değilsin. —Gözüm kararıyor —dedim korkuyla—. Işıklar görüyorum. Mehmet bana eğildi ama endişeyle değil, utanmış gibi. —Hemen gideriz Elif. Biraz bekle, pastayı keselim. Kalkmaya çalıştım ama bacaklarım titredi. Görümcem Ece kolumdan tuttu. O, gerçekten bir şeylerin yanlış olduğunu fark eden tek kişiydi. —Mehmet, hastaneye götür onu —dedi. Ama Fatma Hanım yaklaşıp sanki hüküm verir gibi konuştu. —Her ağrıda hastaneye götürürsen, seni şoför gibi kullanır. O söz beni fiziksel ağrıdan daha fazla yaraladı. Dört yıllık evliliğim boyunca bana sürekli “yetersiz” olduğumu hissettirmişti: mütevazı bir mahalleden geldiğimi, kuaförlük yaptığımı, “kaliteli” olmadığımı… Ailem küçümsenmişti. Hamile kaldığımda ise bir anda değişmiş gibi yapmıştı; bana çorba getiriyor, “mijem” diye hitap ediyor, sanki her şey düzelmiş gibi davranıyordu. Ben de inanmıştım. Çünkü huzur istiyordum. Ama bazı evlerde huzur istemek, başkalarının kontrolüne razı olmak demektir. Mehmet sonunda beni arabaya bindirdi. Yavaş ve gergin sürüyordu. Telefonu sürekli titriyordu. Ekranda bir isim gördüm: “Paola – iş”. —Paola kim? —dedim zorla. —İşten biri, başlama. Hastaneye varmadan önce Fatma Hanım aradı. Mehmet istemeden hoparlörü açtı. —Onu acile götürme —dedi annesi—. Abartıyorsa boşuna para alırlar. Eve getir, yatsın geçer. —Anne, iyi görünmüyor. —İyi görünmeyecek olan şey, seni manipüle eden bir kadınla çocuk büyütmendir. Mehmet sustu. Ve sonra affedilmez şeyi yaptı: arabayı eve çevirdi. Artık konuşacak gücüm kalmamıştı. Soğuk ter döküyordum. Ağzım kurumuştu. Merdivenleri çıkarken duvara tutundum çünkü apartmanın asansörü haftalardır bozuktu. —Mehmet… ambulans… Beni yatağa bıraktı ve su almaya gideceğini söyledi. Ama kapının kapandığını duydum. Sonra adımlar. Sonra Fatma Hanım’ın eve girişi; sanki ev onunmuş gibi. —Bitti Elif. Bu tiyatro bitti. —Lütfen —fısıldadım—. Bebeğim… Bana yaklaşıp parfüm kokusuyla boğdu. —O çocuk evliliğini kurtarmayacak. Oğlum daha iyisini hak ediyor. Sonra her şey bulanıklaştı. Mehmet’i kapıda görüyorum, bembeyaz, hareket edemiyor. Elimi uzattığımı hatırlıyorum. Fatma Hanım’ın “Uyusun” dediğini hatırlıyorum. Uyandığımda hastanedeydim, monitörlere bağlıydım. Bir hemşire üzerimi düzeltiyordu. —Bebeğim nerede? —dedim ilk. Hemşire derin bir nefes aldı. —Yaşıyor. Ama çok ağır bir halde gelmişsiniz. Şiddetli preeklampsi. Biraz daha gecikseydiniz sizi de bebeği de kaybedebilirdik. —Mehmet mi getirdi beni? Hemşire gözlerini kaçırdı. —Bir komşu getirdi. Sizi yerde bulmuş. İçime buz gibi bir his oturdu. Eşim ve kayınvalidem beni bırakıp gitmişti. Sonra doktor geldi ve söylediği şey nefesimi kesti: —Elif, bir şey daha var. Tek bebek değil. İkizlere hamilesiniz. Sessizce ağladım. Biri daha küçük, daha zayıf… kimsenin görmediği bir savaşın içinde tutunmaya çalışıyordu. Telefonumu istedim. Mehmet sadece bir mesaj göndermişti: “Annem sakinleşmen gerektiğini söyledi. Yarın gelirim.” Yarın. Ve o gece anladım: Ben sadece korkak bir adamla evli değildim. Ben, hayatımın ve çocuklarımın “fazlalık” gibi görüldüğü bir evin içine sıkışmıştım. Ama henüz bilmediğim bir şey vardı: silinmiş bir mesajın içinde saklanan gerçek. Sence eşin seni kurtarmakla annesini memnun etmek arasında kalsaydı ne yapardı? Burada en kötü kimdi? Ve devamı için bekle… BÖLÜM 2 Annem ertesi gün Trabzon’dan geldi. Saçları dağınıktı, gömleğini ters giymişti ve aceleyle toparladığı temiz kıyafetlerle dolu bir çanta taşıyordu. Beni hastane yatağında, tansiyonum saat başı kontrol edilirken ve yüzüm şişmiş halde görünce ağzını kapattı. —Kızım… neden haber vermedin? —Seni endişelendirmek istemedim —yalan söyledim. Saçımı okşadı, çocukken yaptığı gibi. —Anne, haber versen de vermezsen de endişelenir. Kısa süre sonra görümcem Ece de geldi. Sessizce odaya girdi ve yatağımın yanına bir şişe su bıraktı. —Beni affet —dedi gözleri dolu dolu—. O gün ambulansı ben aramalıydım. —Sen en azından yardım etmeye çalıştın. Ece kapıya bakarak fısıldadı, sanki biri duysun istemiyordu. —Elif… Mehmet hakkında bilmediğin şeyler var. Sormama fırsat kalmadan doktor Salgado içeri girdi. Netti: eve dönmem yasaktı, dışarıdan yemek kabul edemezdim, strese giremezdim. İkizler ancak benim stabil kalmamla hayatta kalabilirdi. —Vücudunuz alarm veriyor —dedi—. En küçük ihmal bile riskli. O gün Mehmet elinde bir buket çiçekle geldi. Yüzünde suçlu bir ifade vardı. —Özür dilerim Elif. Donup kaldım. Annem ciddi olmadığını söyledi. —Beni orada bıraktın. —Bu kadar ciddi olduğunu bilmiyordum. —Nefes alamadığımı söyledim. Cevap vermedi. İkizleri söylediğimde yüzünde mutluluk değil, garip bir gerginlik gördüm. —İkiz mi? —diye tekrar etti—. Emin misin? —Doktor kesin söyledi. Dudaklarını sıktı. —Bu çok fazla, Elif. O cümle içime bir şey sapladı. Sonraki günlerde iyi davranmaya çalıştı. Taze meyve suları, jelatinler, doğranmış meyveler getirdi. Ama doktor Salgado hastane dışı hiçbir şeyi yasakladı. Mehmet sinirlendi. —Hepsi sağlıklı şeyler, doktor hanım. —Normal bir hasta için olabilir. Elif için değil. O çıkınca doktor kapıyı kapattı. —Size bir şey sormam lazım. Bayılmadan önce çay, bitki, ilaç gibi bir şey içirdiler mi? Tüylerim diken diken oldu. —Kayınvalidem yemekte bir çay yapmıştı. Şişlik ve tansiyon için dedi. Doktor ifadesini değiştirmedi ama not aldı. —Tahlillerde olmaması gereken bir madde çıktı. Kesin konuşamam ama artık kimsenin verdiği hiçbir şeyi içmeyin. O gece uyuyamadım. Dikkatimi dağıtmak için dizüstü bilgisayarı açtım. Sonra silinmiş e-postalar klasörünü gördüm. Benim hesabımdan gönderilmiş gibi görünen bir mail vardı. Sonra silinmişti.

: Konu: “Az kaldı.” Ellerim titreyerek açtım. “Paola, annem doğuma kadar sabretmemi söylüyor. Sonra boşanma isteyeceğim ve seninle gideceğim. Ama doğumdan önce bir şey olursa her şey daha kolay çözülür. Elif beni kendine bağlamak için hamile kaldı. Hayatımı onun yüzünden kaybetmek istemiyorum. O çocuk için de.” “O çocuk.” İkizleri bile bilmiyordu. Satırları gözlerim kararana kadar okudum. Paola sıradan biri değildi. Sevgilisiydi. Ve Fatma Hanım bunu sadece bilmekle kalmamış, yönlendirmişti. Ece’yi aradım. 20 dakika içinde geldi, içeri girmeden ağlıyordu. —Paola’yı biliyordum —itirafta bulundu—. Ama bu maili bilmiyordum. Annem çok ağır şeyler söylüyordu ama bunun bu noktaya geldiğini… —Ne diyordu? Ece yutkundu. —Eğer bebeklere bir şey olursa, Mehmet yeniden başlayabilir diyordu. Dünyam başıma yıkıldı. Annem o gece gidip yüzleşmek istedi ama doktor durdurdu. —Şimdi değil. Elif yaşamalı. Bebekler yaşamalı. Önce kanıt, sonra yüzleşme. Bu yüzden rol yaptım. Mehmet geldiğinde gülümsedim. Bebekleri sorduğunda “durumları hassas” dedim. Fatma Hanım hastaneye “torununa ördüğü battaniye” ile geldiğinde sakin bir sesle düzelttim: —Torunlarınıza. Rengi attı. —Ne güzel —dedi—. Ne büyük bir nimet. Ama parmakları çantayı sertçe sıkıyordu. O gece Ece bana bir ses kaydı gönderdi. Fatma Hanım ile Mehmet mutfakta konuşuyordu: “Artık hastaneye bir şey götürme. Orada kamera var. Çıkmasını bekle. Evde daha kolay hallederiz.” Kaydı üç kez dinledim. Annem öfkeyle ağladı. Ben ağlamadım. Çünkü artık ertesi gün Mehmet, “acil durum olursa” diye imzalatmak için evraklarla geldi. Ve o evrakların arasında, çocuklarım hakkında karar verme yetkisini Fatma Hanım’a veren bir belge vardı. İmzalamadım. Sadece başımı kaldırdım ve sordum: —Neden doğmadan önce her şeyi elimden almaya bu kadar acele ediyorsun? Eğer Elif sen olsaydın, o anda mı yüzleşirdin yoksa daha fazla kanıt mı toplardın? Çünkü son kısım, her şeyin kimin yüzünden olduğunu ortaya çıkaracak… BÖLÜM 3 Çocuklarım yağmurlu bir İstanbul sabahı doğdu. Tansiyonum tekrar yükselince doktor Salgado artık beklemeye gerek olmadığını söyledi. Beni ameliyathaneye götürürken annem sedyenin yanında yürüyordu, sessizce dua ediyordu. Mehmet içeri girmek istedi ama ben istemedim. —Benimle annem girecek —dedim. Kimse itiraz etmedi. Önce güçlü bir ağlama duydum. Sonra ikinci bir ses… daha küçük ama aynı derecede canlı. Onları sadece birkaç saniye gösterdiler. İki kırışık yüz, nefes almaya çalışan iki bebek, kimsenin susturamadığı iki hayat. —Santiago ve Nicolás —fısıldadım. Annem o kadar ağlıyordu ki hemşire ona mendil vermek zorunda kaldı. Kuveze alındılar ama yaşıyorlardı. Savaşıyorlardı. Ben de. Ertesi gün Mehmet odaya geldi. Gözleri morarmıştı, elinde aceleyle alınmış çiçekler vardı. Fatma Hanım arkasındaydı; siyah giyinmişti, sanki cenazeye gelmiş gibi. —Çocukları görmek istiyoruz —dedi. —Hayır. Mehmet kaşlarını çattı. —Elif, ben onların babasıyım. —Bir baba, çocuklarının annesini yerde baygın bırakmaz. Fatma Hanım sesini yükseltti. —Bunu ömür boyu kullanacaksın, değil mi? Hep mağdur rolü! Yatağımın önündeki sandalyeyi işaret ettim. —Oturun. İkiniz de. Annem yanımdaydı. Ece de oradaydı. Kapıda ise avukat vardı. Önümde bir dosya duruyordu: tıbbi raporlar, e-posta, ses kaydı, Paola mesajları, komşu ifadesi, doktor notları… Mehmet dosyaya bakınca her şeyi anladı. —Elif, abartıyorsun. —Hayır. Artık hiçbir şeyi küçültmüyorum. Fatma Hanım alaycı bir gülümseme attı. —Ne yaptık biz sana? Dosyayı açtım. —Riskli haldeyken beni yalnız bıraktınız. Bana içinde zararlı madde olan bitki çayı verdiniz. Mehmet Paola ile beni terk etmeyi planladı. Siz “bir şey olursa daha iyi olur” dediniz. Ve sonra çocuklarım üzerinde karar hakkı almak istediniz. Oda buz kesti. Mehmet kızardı. —O mail çarpıtılmış. Ece öne çıktı. —Ben annemin bunu söylediğini duydum. Kaydı ben aldım. Fatma Hanım ona öfkeyle döndü. —Ailene ihanet ediyorsun! Ece ağladı ama geri çekilmedi. —Hayır. İlk kez gerçeği saklamıyorum. Annem sakin ama sert bir sesle konuştu: —Siz de bir annesiniz. Kızımı yerde bırakıp nasıl gittiniz? Fatma Hanım cevap veremedi. Çünkü bu kez alkışlayan bir kalabalık yoktu; tanıklar vardı. Mehmet yatağıma yaklaştı. —Elif, özür dilerim. Kafam karışıktı. Paola hiçbir şey değildi. Annem beni etkiledi. —Sen her işine gelince annene sığınıyorsun —dedim—. Ama 911’i arayacak ellerin vardı. Beni savunacak bir ağzın vardı. Beni görecek gözlerin vardı. Hiçbirini kullanmadın. Avukat, dava ve koruma kararı sürecini anlattı. Doktor Salgado her şeyi belgeye geçirmişti. Komşu tanıklık yapacaktı. Ece de öyle. Fatma Hanım ilk kez kontrolünü kaybetti. —Beni torunlarımdan uzaklaştıramazsın! —Onlar kimsenin mülkü değil —dedim—. Onlar çocuk. Ve benim görevim onları korumak. Mehmet velayet kavgasıyla tehdit etti. Avukat sakin bir sesle bunun mahkemeye taşınabileceğini ama tüm delillerin sunulacağını söyledi. Mehmet sustu. O anda şunu anladım: Onlar yaptıklarından pişman değildi. Yakalanmaktan korkuyorlardı. Aylar sonra dava süreci devam etti. Mehmet, denetimli görüşme olmadan çocuklara yaklaşamadı. İşinden oldu. Paola olayı ortaya çıktı. Fatma Hanım aile toplantılarına gitmez oldu çünkü Ece gerçeği anlattı. Bu bir film sonu gibi değildi. Gerçekti: sonuçlar, utanç ve kapanan kapılar. Ben annemle birlikte Trabzon’a döndüm. Küçük bir evde yaşıyorduk. Sabahları kahve kokusu vardı. Santiago güçlü ağlıyordu, Nicolás uykusunda gülümsüyordu. Her gece onları kucağıma aldığımda şunu düşündüm: “Aile” dediğimiz şey, katlanmak zorunda olduğumuz bir şey değil. Aile, nefes alamadığında ambulansı arayan kişidir. Bir yıl sonra çocuklarım aynı koltuktan tutunarak ilk adımlarını attı. Annem bağırdı, Ece görüntülü aramada ağladı, ben saklanmadan ağladım. Bir evliliği, bir evi ve “aşk her şeye dayanır” yalanını kaybettim. Ama daha büyük bir şey kazandım: Çocuklarım bir ihanetin sonucu değil, onları kurtarmayı seçen bir annenin hikâyesiyle doğmuştu. Sence Elif, Mehmet ve Fatma Hanım’ı uzaklaştırmakla doğru mu yaptı, yoksa çocuklar için onlara bir şans daha mı vermeliydi?

Haberin Devamı

Hamileyken 7 aylıkken kayınvalidem “Bebek ölürse belki de Allah size bir yükten kurtarıyordur” dedi

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Chp’de değişim