“Efendim… babamın da tıpkı sizinki gibi bir saati vardı.”

Çocuk bunu sanki hiçbir şey ifade etmiyormuş gibi söyledi.
Oysa Robert Mitchell için bu yedi kelime göğsüne indirilmiş bir darbe gibiydi, nefesini anında kesti.

Çatal elinden kayıp bembeyaz porselen tabağa çarptı ve sesi Manhattan’ın en seçkin restoranlarından biri olan Grand Oak’ta yankılandı; burada tek bir akşam yemeğinin maliyeti çoğu ailenin bir aylık kazancından daha fazlaydı.Robert, hareketsiz bir şekilde oturmuş, girişin yakınında duran ve güvenlik görevlileri tarafından sanki bir tehditmiş gibi tutulan kirli ergen çocuğa bakıyordu.

Oğlanın on beş yaşından büyük olması mümkün değildi.

Yalınayak. Gömleği yırtık ve ince bedeninden bolca sarkıyordu. Saçları koyu renkli, ter ve kirden yapış yapış olmuştu. Ama Robert’ı olduğu yerde donduran gözleriydi; koyu kahverengi, keskin, korkulu ama meydan okuyan, sanki orada olmaması gerektiğini biliyor ama gidecek başka yeri yokmuş gibi.

Elli sekiz yaşındaki Robert Mitchell, sıfırdan milyarlarca dolarlık bir inşaat imparatorluğu kurmuştu. New York’ta lüks kuleler, Chicago’da ticari gökdelenler, Miami’de tatil köyleri… Adı, ülke genelindeki şehir silüetlerinde yer alıyordu.

İnsanlar ona hayran değildi.

Ondan korkuyorlardı.

İyilikseverlik onun itibarının bir parçası hiç olmamıştı.

O öğleden sonra, iş ortakları Thomas Reed ve Mark Sullivan ile en şık masada oturmuş, 50 milyon dolarlık bir sözleşme üzerinde pazarlık yapıyordu. Bileğinde ise kendine özgü saati vardı: koyu mavi kadranlı ve yumuşak ışık altında parıldayan özel gravürlü, som altın bir Patek Philippe.

Bir saatin değeri çoğu evin değerinden daha fazladır.

Eşsiz olması amaçlanan bir saat—daha doğrusu, üç taneden biri.

Robert bunu kesin olarak biliyordu çünkü her üçünü de yirmi iki yıl önce, bir daha geri dönmeyi reddettiği bir yaşam döneminde yaptırmıştı.

Biri bileğinde kaldı.

Biri, Upper East Side’daki kasasında kadife bir kutu içinde kilitliydi.

Ve üçüncüsü…

Üçüncüsü, yirmi iki yıl önce yıkıcı bir tartışmanın ardından oğlu Michael ile birlikte ortadan kaybolmuştu.

Robert her gün pişmanlık duyduğu sözler söylemişti ama bunları asla sesli olarak dile getirmemişti.

“Az önce ne dedin?” diye sordu Robert sonunda, sesi gergin ve titrek bir şekilde.

Çocuk öne doğru adım atmaya çalıştı, ancak muhafızlar tutuşlarını sıkılaştırdılar. Robert, ellerinin kollarını kavramasıyla çocuğun acıyla irkildiğini gördü.

“Dedim ki… babamın da sizinkine benzer bir saati vardı, efendim,” diye tekrarladı çocuk bu sefer daha yüksek sesle.
“Dışarıdan geçerken gördüm. Tıpatıp aynı. Hatta arkasındaki kazınmış harfler bile aynı.”

Restoranın tamamı sessizliğe büründü.

Konuşmalar kesildi. Sunucular adeta donup kaldı. Hafif müzik bile sanki dünya durmuş gibi yavaş yavaş kayboldu.

“Hangi harfler?” diye fısıldadı Robert, oysa zaten biliyordu.

Kalbi şiddetle çarpıyordu.

“RMM,” dedi çocuk tereddüt etmeden.
“Michael için Robert Mitchell. Babam bana bunu bin kere gösterdi. Aldığı en önemli hediye olduğunu söyledi. Ailesinden kalan tek şey olduğunu söyledi.”

Robert’ın dizleri neredeyse çökecekti.

Thomas onu sakinleştirmek için aceleyle yanına koştu ve doktora ihtiyacı olup olmadığını sordu, ancak Robert kulaklarındaki uğultudan hiçbir şey duymadı.

Robert, “Bırakın gitsin,” diye emretti.

Sesi o kadar sertti ki, gardiyanlar çocuğu hemen serbest bıraktılar.

“Onu buraya getirin.”

Çocuk yavaşça ileri doğru yürüdü.

Robert yakından her şeyi gördü: morarmış ayakları, yırtık kot pantolonu, bir zamanlar beyaz olabilecek solmuş gömleği. Ama başka bir şey daha gördü.

Yüz.

Eğri burun.