Üç serseri savunmasız bir kıza saldırdı, onu soymaya çalıştı ve karşılarında sadece korkmuş ve çaresiz bir kurban olduğunu düşündüler: ama bir dakika sonra ne olacağını hayal bile edemezlerdi 😱😨

Savunmasız birine mi saldırdılar? Onlar gerçekten böyle düşünüyordu.

Parkta sabah sakin ve sıcaktı. Veronika koşusunu bitirmiş, yan patikada durmuş ve nefesini toparlamaya çalışıyordu. Antrenman zordu ama keyifliydi. Saçları yüksek bir at kuyruğu yapılmış, boynunda ince bir altın zincir, kolunda spor bir saat vardı. Sadece yalnız kalabildiği o nadir boş günleri seviyordu.

Patika neredeyse boştu. Gece yağmurundan sonra nemli hava yaprak ve tazelik kokuyordu. Veronika çıkışa doğru gitmek üzereyken arkasından aniden motor sesleri yükseldi.

Üç motosiklet virajdan çıkıp tam önünde durdu. Üzerlerinden üç iri yapılı adam indi. Ucuz eşofmanlar, kol ve boyunlarında dövmeler, küstah gülümsemeler.

Lider bir adım öne çıktı ve onu baştan aşağı süzdü.

— Ne oldu güzelim, yalnız mı geziyorsun? — diye alaycı bir şekilde sordu.

— Telefonun pahalıdır herhalde, değil mi? Ver şunu, kırılmasın.

Veronika sessiz kaldı. Yüzü ciddiydi ama gözlerinde gerginlik vardı.

İkinci adam yanından dolaştı.

— Bak ne kadar şık. Güzel saat. Zincir parlıyor. Alınacak şeyler var gibi.

— Korkma, nazik davranırız, — diye ekledi üçüncüsü, alçak sesle gülerek.

Çok yakın duruyorlardı, geri çekilme yolunu kapatmışlardı.

— Burada sana yardım edecek kimse olmadığını anlıyorsun, değil mi? — dedi lider. — Her şeyi sakince ver, yoluna devam et.

— Ya vermezsem? — diye sordu Veronika sakin bir şekilde, sesinin titrememesine çalışarak.

Adamlar birbirine baktı.

— O zaman kötü olur, — dedi içlerinden biri. — Bizimle tartışılmasından hoşlanmayız.

Gülüyorlar, kendi aralarında konuşuyor, telefonunu, ayakkabılarını, zincirini inceliyorlardı. Hatta biri elini omzuna doğru uzattı, ne kadar korktuğunu ölçer gibi.