Kız kardeşim gece yarısı beni aradı ve fısıldadı:
“Tüm ışıkları kapat. Tavan arasına çık. Kocana söyleme.”

Deli olduğunu düşündüm…

Ta ki döşeme tahtalarının arasından bakana kadar.

Kız kardeşim beni gece 12:08’de aradı.

Neredeyse açmıyordum.

Kocam Kaan, yanımda uyuyordu. Yağmur yatak odasının camlarına vuruyordu. Komidindeki bebek telsizinden oğlumun boş odasının yeşil ışığı yanıyordu. Deniz, hafta sonu için Kaan’ın annesine gitmişti. Bu yüzden biraz olsun uyuyabilmiştim.

Ekranda kardeşimin adını görünce doğruldum.

Mara.

Mara FBI’da çalışıyordu. Geç saatte aradıysa, ya biri ölmüştü ya da biri ölmek üzereydi.

Fısıltıyla açtım. “Mara?”

Sesi gergindi. “Dikkatli dinle. Her şeyi kapat. Telefonunu, ışıkları, her şeyi. Tavan arasına çık, kapıyı kilitle ve Kaan’a söyleme.”

Tüylerim diken diken oldu. “Ne?”

“Şimdi, Elif.”