Bir ihtiyar ve torunu ormanda tesadüfen bir kurt buldular ve hayvanın onlara saldırmak istediğini düşündüler: ancak çocuk dikkatlice yaklaştığında, kurdun pençesinin altında büyükbabanın yüzünü bembeyaz eden bir şey gördü 😱

O gün sadece ormanda yürüyüş yapıyorlardı, bunu yıllardır yaptıkları gibi. Dede bastonuna dayanarak yavaşça yürüyordu, yanında ise Max vardı; bazen biraz öne koşuyor, sonra geri dönüyordu. Sıradan şeylerden konuşuyorlardı — okuldan, eski günlerden, dedenin çocukken aynı patikalarda nasıl koştuğundan.

Güneş ışığı yaprakların arasından süzülüyordu, her yer sessiz ve sakindi. Hiçbir şey tehlike olduğunu göstermiyordu.

Ve birden dede aniden durdu. Yüzü değişti, bakışı gerildi. Ağaçların arasına dikkatle baktı ve neredeyse fısıltıyla ama sert bir sesle dedi ki:

— Max, geri gel. Oraya gitme.

Çocuk önce ne olduğunu anlamadı. Başını çevirdi… ve dondu kaldı.

Onlardan sadece birkaç metre ötede, tam yerde dev bir kurt yatıyordu.

Gri, ağır, tüyleri dağınık. Bedeni kıpırdamıyordu ama bakışları canlıydı. Doğrudan onlara bakıyordu.

Max korktu. Kalbi hızla çarpmaya başladı, ayakları yere yapışmış gibiydi. Geri adım atmadı, sadece öylece durup baktı.

Sonra kurda tekrar baktı — ve birden tuhaf bir şey fark etti.

Hayvan kalkmıyordu.

Yaklaşmaya çalışmıyor, saldırıya hazırlanmıyordu. İnsanları fark etmesine rağmen yerde yatmaya devam ediyor, sadece başını biraz kaldırıyordu.

— Dede… — dedi çocuk sessizce. — Bize bir şey yapmayacak. Bak.

— Max, geri gel, — dedenin sesi sertleşti. — Hemen yanıma.

Ama çocuk zaten bir adım atmıştı. Kurt hafifçe hırladı.

Keskin değil, saldırgan değil — daha çok uyarı gibi. Ama yine de kalkmadı.

— Gördün mü? — dedi Max gözünü ayırmadan. — Saldırmıyor…

— Sana geri gel dedim! — dede neredeyse bağırıyordu.