Oğlum vefat etti, gelinim 70 milyon lira değerindeki eve el koydu

DOLAR

Alış: 46.54

Satış: 46.72

EURO

Alış: 53.04

Satış: 53.26

GBP

Alış: 61.49

Satış: 61.94

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 5.05.2026

Oğlum vefat etti, gelinim 70 milyon lira değerindeki eve el koydu

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Oğlum vefat etti, gelinim 70 milyon lira değerindeki eve el koydu ve bana şöyle dedi: “Git dağda öl, işe yaramaz yaşlı kadın”… Ama ayaklarımın dưới một yer tahtasının kırıldığı o gece, oğlumun sakladığı şeyi buldum. BÖLÜM 1 “Git dağda öl, Meryem Hanım. Bu evde artık hiçbir işe yaramazsın.” Gelinim Selin, oğlum Ali’nin cenazesinden kalma siyah elbisesi hâlâ üzerindeyken ve mezarlığın çamuru ayakkabılarıma yapışmış haldeyken bana tam olarak böyle dedi. İstanbul’un en lüks semtlerinden Bebek’teki evin girişindeydik; yüksek pencereli, beyaz mermerli ve yıllarca kendi ellerimle baktığım bahçeleri olan devasa bir malikâne. Herkesin yetmiş milyon liradan fazla ettiğini söylediği bir ev. Ama o gün benim için hiçbir değeri yoktu. Tek oğlum az önce toprağa verilmişti ve ben henüz yas duvağımı çıkaramadan, karısı beni yaşlı bir hizmetçiymişim gibi kapı dışarı ediyordu. On yıl boyunca orada yaşadım. Yemek pişirdim, ince masa örtülerini yıkadım, iş adamları için akşam yemekleri hazırladım, ismimi bile bilmeyen misafirleri ağırladım. Selin beni “Ali’nin annesi” diye tanıştırırdı ama bana bir çalışan gibi davranırdı. Oğlum için dayandım. Kendi kendime, “O hayatta olduğu sürece bu ev bir şekilde benim de sayılır, çünkü oğlum burada,” derdim. Ne kadar aptalmışım. Ali kırk iki yaşında ani bir kalp krizinden öldü. Kimse bunu beklemiyordu. Selin cenazede bir dizi oyuncusu gibi ağladı; herkese sarıldı, taziyeleri kabul etti, sanki ruhu parçalanıyormuş gibi göğsünü tuttu. Ama mezarlıktan döndüğümüzde yüzü değişti. Güneş gözlüklerini çıkardı, beni tepeden tırnağa süzdü ve kapının yanındaki iki eski bavulu işaret etti. “Eşyalarınız orada. Şoföre talimat verdim, sizi Ali’nin yıllar önce Bolu dağlarında aldığı bir kulübeye götürecek. Uzak ama hâlâ içinde uyunabilir.” “Uyumak mı?” diye sordum. “Peki ya elektrik? Ya su?” Omuzlarını silkti. “O artık benim sorunum değil.” Ondan tek bir şey istedim: Şöminenin üzerindeki Ali’nin fotoğrafı. Oğlum, ailenin her şeyi kurtarabileceğine hâlâ inandığımız bir bayram sabahında, mavi gömleğiyle gülümsüyordu. Selin portrenin önünde durdu. “Hiçbir şey götürmüyorsunuz. Bunların hepsi benim.” “O sadece oğlumun bir fotoğrafı,” dedim sesim titreyerek. Gülümsedi, ama bu neşe dolu bir gülümseme değildi. Aşağılayıcıydı. “Eğer ona bu kadar çok ağlamak istiyorsanız, gidin orada, tepede ağlayın; kimsenin sizi duymayacağı bir yerde.” Şoför yol boyunca benimle hiç konuşmadı. Gece vakti beni çamurlu bir patikanın başında bıraktı, çünkü araba daha fazla yukarı çıkamıyordu. Bavullarımı taşların ve dalların arasında sürükleyerek neredeyse bir saat yürüdüm. Kulübe çürümüş vaziyetteydi; pencereleri kırıktı, her yer rutubet kokuyordu ve paslanmış bir sedir vardı. Yere oturdum, çantamda sakladığım Ali’nin küçük bir fotoğrafına sarıldım ve dermanım kalmayana dek ağladım. Ancak şafak vakti temizlik yapmak için süpürgeyi elime aldığımda, yerdeki tahtalardan biri ayağımın altında çöktü. Ve altında bulduğum şey ellerimin titremesine sebep oldu, çünkü neler olacağına inanmam imkansızdı… BÖLÜM 2 Kırık tahtanın altında ne toprak ne de çöp vardı. Gri metal bir kutu vardı; temiz, ağır ve sanki tam da bu anı bekliyormuşçasına büyük bir özenle saklanmış. Yanında büyük bir zarf buldum. Siyah kalemle yazılmış Ali’nin el yazısını gördüğümde kalbim duracak gibi oldu: “Anne.” Soğuk yere oturdum. Dışarıda dağın rüzgarı esiyor, çatının eski saclarına vuruyordu. Birkaç saniye boyunca zarfı açamadım. Korkuyordum. Nasıl açıklanır bilmiyorum ama bir anne, ölmüş evladının el yazısını gördüğünde, dünyanın bir kez daha yarıldığını hisseder. Sonunda açtım. “Anne, eğer bunu okuyorsan, gerçekleri sana yüz yüze söylemeye vaktim olmadığı içindir.” Gözyaşlarım görüşümü bulandırdı. “Senden çok zor bir şey yapmanı istiyorum: Selin’e güvenmeyi derhal bırak.” Göğsümde bir yumru hissettim. Yıllarca Ali’nin, onun bana nasıl davrandığını görmediğini sanmıştım. Oğlumun aşık olduğunu, kör olduğunu, işten yorgun düştüğünü düşünmüştüm. Evliliklerine karışmamak için susmam gerektiğini sanmıştım. Ama bu mektup bana onun her şeyi her zaman bildiğini söylüyordu. Okumaya devam ettim. “Ev Selin’in değil. Hiçbir zaman da olmadı. Babam o evi bir aile vakfı (fideicomiso) aracılığıyla koruma altına almıştı ve ben hastalanmadan önce şartları değiştirdim. Senin orada ömür boyu yaşama hakkın var. Kimse seni çıkaramaz. Hiç kimse.” Çığlık atmamak için ağzımı kapattım. Zarfın bir köşesine bantla bir anahtar yapıştırılmıştı. Metal kutuyu açtım; içinde tapular, onaylı suretler, bir vasiyetname, bir USB bellek ve başka bir mektup daha buldum. Ayrıca bir avukat ismi vardı: Nişantaşı’ndan Avukat Kenan Aydın. İkinci mektup daha kısaydı. “Yalnız dönme. Kenan Bey yanıda olmadan Selin’le yüzleşme. Ve bunu bulduğunu ona söyleme. O sadece evi istemiyor.” Sırtımdan aşağı bir soğukluk indi. Kağıtların arasında; tarihlerin, miktarların ve tedarikçi isimlerinin yazılı olduğu deri kaplı bir defter vardı. Ali; aile şirketinden yapılan ödemeleri, sahte faturaları ve tuhaf para transferlerini not etmişti. Selin yıllardır para kaçırıyor, tanıdıklarının hesaplarını kullanıyor, sözleşmeleri şişiriyor ve yetkisi olmayan belgeleri imzalıyordu. O sadece kötü bir gelin değildi. O bir hırsızdı. Neredeyse iki saat boyunca telefon sinyali aradım, telefonun ancak iki diş çektiği yüksek bir kayaya kadar yürüdüm. Buz gibi ellerimle Avukat Kenan Aydın’ın numarasını çevirdim. Adımı duyduğunda bir an sessiz kaldı.

: “Meryem Hanım… Sonunda. Ali, başına bir şey gelirse sizi bulmamı istemişti ama Selin tüm yolları kapattı. Kilitleri değiştirdi, personeli işten çıkardı, hatları iptal etti. Sizi uzaklara gönderdiğinden şüpheleniyordum.” “Beni kovdu,” dedim. “Beni buraya ölmeye gönderdi.” Avukat derin bir nefes aldı. “O halde Selin, Ali’nin yapmasını beklediği o hatayı yaptı.” Ertesi gün Kenan Bey, ofisinden iki kişi ve bir noterle birlikte kulübeye geldi. Her şeyi incelediler. Her kağıdı. Her imzayı. USB’deki her dosyayı. İşte asıl darbe o an geldi: Ali konuşmaları kaydetmişti. Bir kayıtta Selin, Ali ölür ölmez “o moruğun orada (dağda) bir hafta bile dayanamayacağını” söylüyordu. Nefesimin kesildiğini hissettim. Ama ben daha her şeyi tam anlayamadan, Kenan Bey’e bir telefon geldi. Yüzü değişti. “Meryem Hanım,” dedi ciddiyetle, “Selin evi az önce satışa çıkardı.” Ve o an, savaşın daha yeni başladığını anladım… BÖLÜM 3 Üç gün sonra İstanbul’a döndüm ama Selin’in iki eski bavulla dağa gönderdiği o mağlup yaşlı kadın olarak değil. Yanımda bir avukat, bir noter, hazırlanmış bir suç duyurusu ve bir USB bellekte saklı olan oğlumun gerçekleriyle döndüm. Bebek’teki eve vardığımızda, kapıda iki lüks araç ve bir emlak şirketinin mütevazı tabelası vardı. Selin; beyazlar içinde, devasa mücevherleriyle ve o seçkin görünmek istediğinde takındığı gülümsemeyle, genç bir çifte salonu gezdiriyordu. Beni görünce yüzündeki o ifade silinip gitti. “Burada ne işiniz var?” dedi. Kenan Bey bir adım öne çıktı. “Meryem Hanım’ın kendi evine girmek için izin almasına gerek yok.” Selin kuru bir kahkaha attı. “Onun evi mi? Güldürmeyin beni. Ali öldü. Her şey bana ait.” Noter bir dosya açtı. “Tam olarak öyle değil, hanımefendi. Bir aile vakfı sözleşmesi, Meryem Hanım lehine ömür boyu kullanım hakkı (intifa hakkı) şerhi ve sizin onu evden atarak, iletişimi keserek ve mülkü satmaya çalışarak ihlal ettiğiniz özel şartlar mevcut.” Alıcı çift huzursuzca birbirine baktı. Selin kıpkırmızı oldu. “Bu yalan.” Bunun üzerine Kenan Bey deri kaplı defteri çıkardı. “Ayrıca aile şirketindeki usulsüz mali hareketlerin, sahte faturaların ve sizinle bağlantılı hesaplara yapılan transferlerin kayıtları da elimizde. Dahası, ses kayıtları var.” “Ses kayıtları” kelimesini duyduğunda Selin’in nefesi kesildi. Ben hiçbir şey söylemedim. Sadece şömineye doğru yürüdüm ve Ali’nin o büyük portresini elime aldım. Ona, cenaze günü sarılmam gerektiği gibi sarıldım. Ölümünden beri ilk kez oğlumun beni terk etmediğini hissettim. Beni elinden geldiğince korumuştu. Selin fotoğrafı elimden çekip almaya çalıştı. “Ona dokunmayın.” Bu kez bakışlarımı kaçırmadım. “O benim oğlum,” dedim. “Ve burası da benim evim.” Hukuki süreç, filmlerdeki gibi bir anda büyük bir skandalla sonuçlanmadı. Türkiye’de işler vakit alır, kağıtlar yavaş ilerler ve adalet bazen yorgun görünür. Ama Selin o hafta evin kontrolünü kaybetti. Hesapları incelemeye alındı. Şirket ona dava açtı. Arkadaşları onu davet etmeyi bıraktı. Emlakçı ilanı kaldırdı. Ve beni bir kulübede yalnız başıma ölmeye gönderen o kadın, ağlayarak aramaya, “meseleyi aile içinde halletmeyi” teklif etmeye başladı. Aile. Anlamını asla kavrayamamış birinin ağzında ne kadar da içi boş bir kelime. Ben intikam istemedim. Adalet istedim. Oğlumun odasını, fotoğraflarını, kitaplarını, bazı gömleklerinde saklı kalan kokusunu geri almayı istedim. Yaşlı một annenin, artık eskisi gibi kendini savunamıyor diye hiç kimse tarafından bir ayak bağı gibi görülmemesini istedim. Aylar sonra, Bolu’daki o kulübeyi tamir ettirdim. Oraya elektrik, su ve yeni pencereler taktırdım. Bir mezar olarak değil, bir sığınak olarak. Bir duvara Ali’nin fotoğrafını astım ve altına şu cümleyi yazdım: “Bir anne acıdan bükülebilir ama savunacak bir gerçeği varken asla kırılmaz.” Bugün İstanbul’daki evimle dağdaki kulübe arasında bir hayat sürüyorum. Bazen ağlayarak uyanıyorum. Bazen hâlâ oğluma neden her şeyi daha önce anlatmadığını soruyorum. Ama sonra hatırlıyorum ki, ölürken bile beni düşünmüş. Ve eğer birisi bunu okuyorsa ve bir yerlerde kendisinden bir telefon, bir ziyaret ya da bir özür bekleyen bir annesi varsa; hâlâ nefes alan bir canın değerini bilmek için cenaze gününü beklemeyin.

Haberin Devamı

Oğlum vefat etti, gelinim 70 milyon lira değerindeki eve el koydu

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Ayçin Tuyun