Ailem iflas ettiği için zengin ve babam yaşında bir adamla evlenmek zorunda kaldım.

DOLAR

Alış: 46.24

Satış: 46.42

EURO

Alış: 52.97

Satış: 53.18

GBP

Alış: 61.02

Satış: 61.48

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 26.04.2026

Ailem iflas ettiği için zengin ve babam yaşında bir adamla evlenmek zorunda kaldım.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Ailem iflas ettiği için zengin ve babam yaşında bir adamla evlenmek zorunda kaldım. Babam tedavi gördüğü, sokakta kalmadığımız sürece her şeye katlanabileceğimi kendi kendime tekrarlayıp duruyordum. Ama ilk düğün gecemizde odaya girdi… ve bana dokunmadı bile. Yatağın yanına bir sandalye koydu, bir nöbetçi gibi oturdu ve dehşet verici bir sakinlikle fısıldadı: “Bu gece hiçbir şey olmayacak. Hadi uyu.” Benim adım Nevin. O gece, üzerimde bir zırh gibi ağırlaşan gelinliğimle yatağın kenarına büzülmüş, dişlerim birbirine vuracak kadar şiddetli titriyordum. Kapıya, sanki infaz edilmeyi bekleyen bir mahkum gibi bakıyordum. Kapı açılıp içeri girdiğinde adımları yavaş, bakışları yorgun ve uzaktı; elindeki sandalye ise kanımı dondurmuştu. Sandalyeyi yanıma çekti, oturdu ve gözünü bile kırpmadan beni izlemeye başladı. Kekeleyerek, “Peki… siz nerede uyuyacaksınız?” diye sordum. Hiç tereddüt etmeden cevap verdi: “Uyumayacağım. Sadece senin uyuyuşunu izlemek istiyorum.” Bunun ne anlama geldiğini anlamamıştım. Hasta mıydı? Tehlikeli miydi? Bu bir çeşit kontrol çabası mıydı? Ama bitkin düşmüştüm ve sabah babamın yanında “normal” görünmek zorundaydım. Elbisemi bile çıkarmadan uzandım. Uyandığımda gitmişti. İkinci gece, üçüncü gece… her şey tekrar etti. O sandalye, o sessizlik, o bakışlar. Evdeki herkes sanki bir anlaşma yapmış gibiydi: başlar önde, ağızlar sıkı, hiçbir açıklama yok. Dördüncü gece ise beni taşa çeviren bir şey oldu. Uykumdayken yanımda birini hissettim. Kulağımın dibinde ağır bir nefes alışverişi… Sıçrayarak uyandım ve onu gördüm; o kadar yakındı ki eski kolonyasının kokusunu alabiliyordum. Yine bana dokunmuyordu. Üzerime eğilmiş, sanki nefeslerimi sayıyormuş gibi gözlerini göz kapaklarıma dikmişti. Sesim titreyerek fısıldadım: “Ne yapıyorsunuz?” Sanki suç işlerken yakalanmış gibi irkildi ve hemen geri çekildi. “Özür dilerim,” dedi. “Seni uyandırdım.” Yatakta doğruldum, oda aniden buz kesmişti. “Sandalyede oturacağınızı söylemiştiniz.”

: Ailem iflas ettiği için zengin ve babam yaşında bir adamla evlenmek zorunda kaldım. Babam tedavi gördüğü, sokakta kalmadığımız sürece her şeye katlanabileceğimi kendi kendime tekrarlayıp duruyordum. Ama ilk düğün gecemizde odaya girdi… ve bana dokunmadı bile. Yatağın yanına bir sandalye koydu, bir nöbetçi gibi oturdu ve dehşet verici bir sakinlikle fısıldadı: “Bu gece hiçbir şey olmayacak. Hadi uyu.” Benim adım Nevin. O gece, üzerimde bir zırh gibi ağırlaşan gelinliğimle yatağın kenarına büzülmüş, dişlerim birbirine vuracak kadar şiddetli titriyordum. Kapıya, sanki infaz edilmeyi bekleyen bir mahkum gibi bakıyordum. Kapı açılıp içeri girdiğinde adımları yavaş, bakışları yorgun ve uzaktı; elindeki sandalye ise kanımı dondurmuştu. Sandalyeyi yanıma çekti, oturdu ve gözünü bile kırpmadan beni izlemeye başladı. Kekeleyerek, “Peki… siz nerede uyuyacaksınız?” diye sordum. Hiç tereddüt etmeden cevap verdi: “Uyumayacağım. Sadece senin uyuyuşunu izlemek istiyorum.” Bunun ne anlama geldiğini anlamamıştım. Hasta mıydı? Tehlikeli miydi? Bu bir çeşit kontrol çabası mıydı? Ama bitkin düşmüştüm ve sabah babamın yanında “normal” görünmek zorundaydım. Elbisemi bile çıkarmadan uzandım. Uyandığımda gitmişti. İkinci gece, üçüncü gece… her şey tekrar etti. O sandalye, o sessizlik, o bakışlar. Evdeki herkes sanki bir anlaşma yapmış gibiydi: başlar önde, ağızlar sıkı, hiçbir açıklama yok. Dördüncü gece ise beni taşa çeviren bir şey oldu. Uykumdayken yanımda birini hissettim. Kulağımın dibinde ağır bir nefes alışverişi… Sıçrayarak uyandım ve onu gördüm; o kadar yakındı ki eski kolonyasının kokusunu alabiliyordum. Yine bana dokunmuyordu. Üzerime eğilmiş, sanki nefeslerimi sayıyormuş gibi gözlerini göz kapaklarıma dikmişti. Sesim titreyerek fısıldadım: “Ne yapıyorsunuz?” Sanki suç işlerken yakalanmış gibi irkildi ve hemen geri çekildi. “Özür dilerim,” dedi. “Seni uyandırdım.” Yatakta doğruldum, oda aniden buz kesmişti. “Sandalyede oturacağınızı söylemiştiniz.” Gözlerini kaçırdı. “Yalan söylemedim. Sadece… bu gece farklıydı.” Gündüz olduğunda artık dayanamadım ve sormaya korktuğum o soruyu sordum: “Geceleri beni neden izliyorsunuz?” Pencerenin önünde duruyordu. Dışarıda rüzgar ağaçları sallıyordu. “Çünkü izlemezsem,” dedi usulca, “çok kötü bir şey olabilir.” Boğazım düğümlendi. “Bana mı?” Cevabı, kesinlikten ziyade korku barındırıyordu: “İkimize de.” O gece uyuyor gibi yaptım; gözlerim kapalı, zihnim ise alabildiğine açıktı. Sandalyeyi getirmedi. Yatağın hemen yanına, yere oturdu; sanki bir nöbetçi gibi. Sessizce sordum: “Korkuyor musunuz?” Uzun bir sessizlik oldu. Sonra itiraf etti: “Evet.” “Kimden?” Yüzüme bakmadı. “Senden değil,” dedi. “Geçmişinden.” Gerçekler yavaş yavaş ortaya çıkmaya başladı. İlk eşinin uykusunda öldüğünü anlattı. Doktorlar kalp yetmezliği demişti ama o başka bir şey olduğuna inanıyordu. “Geceleri uyanırdı,” dedi. “Gözleri açık olurdu ama aslında orada olmazdı… sanki bedeni başkası tarafından yönetiliyor gibiydi.” Tüylerim diken diken oldu. Sonra en kötü kısmını itiraf etti. Bir keresinde uyuyakalmıştı. Ve uyandığında… Her şey için çok geçti. Ondan sonra evi bir kaleye çevirmişti: dolaplar kilitli, kapılarda ziller, pencerelerde mandallar… Korkudan inşa edilmiş bir hapishanede yaşıyor gibiydim. Cılız bir sesle sordum: “Benim de mi öyle yapabileceğimi düşünüyorsunuz?” Sözümü hemen kesti. “Hayır. Ama korku mantık aramaz.” Ardından ilk gerçek şoku yaşadım. Bir sabah hizmetlilerden biri, gece yarısı merdivenlerin başında gözlerim açık, hiçbir şeye tepki vermeden durduğumu söyledi. Eşim beni tutmuş, ter içinde kalarak düşmemi engellemişti. Bana baktı ve çaresizce dedi ki: “Gördün mü? Yanılmamışım.” Kendimden, içimde saklı olan o şeyden dehşete düşmüştüm. Ama korkusunun içinde yeni bir şey de gördüm: yıkılmama izin vermeyecekti. “Siz neden uyumuyorsunuz?” diye sordum. “Çünkü uyursam,” dedi, “tarih tekerrür eder.” Bir gece elektrikler kesildi. Karanlıkta ilk kez eline uzandım. Elini geri çekmedi. Fısıldadım: “Ya korkarsam?” Bir yemin edercesine cevap verdi: “O zaman sabaha kadar izlemeye devam ederim.” Ve o karanlıkta başka bir sırrını daha açtı. Hastaydı. Vakti azalıyordu. “Seni bu evde… bu dünyada yalnız bırakmak istemedim,” dedi. Gözlerim doldu. “Bu yüzden mi beni satın aldınız?” Başını salladı. “Hayır. Sana güvendim; en büyük korkumu sana emanet ettim.” Ondan sonra tuhaf bir şey oldu. Korku alışkanlığa, alışkanlık ise bir nevi güvene dönüştü. Ve sonra adam fenalaştı. Ertesi sabah ne sandalye vardı, ne ayak sesleri, ne de o dikkatli sessizlik. Sadece ambulans sirenleri ve hastane koridorları… Beyaz duvarlar bir hapis gibiydi. Makinelerin bip sesi, ilaç kokusu, aceleci ayak sesleri; her şey korkumu daha da büyütüyordu. Bilinci kapalı yatıyordu; her zamankinden daha yaşlı ve yorgun görünüyordu. Bir doktor beni kenara çekti. “Durumu kritik,” dedi. “Hem kalbi hem zihni yorgun. Siz nesi oluyorsunuz?” Duraksadım ve o an bu evliliğin artık sadece “kağıt üzerinde” olmadığını anladım. Kararlı bir sesle cevap verdim: “Eşiyim.” Üç gün bilinci kapalı kaldı. Dördüncü gün parmakları kımıldadı. Gözlerini açtı. İlk sorduğu şey —beni paramparça edecek kadar kısık bir sesle— şuydu: “Uyuyor muydun?” Gözlerimden yaşlar boşaldı. “Hayır,” dedim. “Şimdi izleme sırası bende.” O iyileşmeye çalışırken her şeyi değiştiren başka bir gerçek öğrendi. Yaşlı bir hemşire koridorda beni durdurdu. “Sana her şey anlatılmamış,” dedi. Bana eski kayıtları gösterdi. İlk eşinin ölümü doğal değildi. Bir uyurgezerlik nöbeti sırasında çatıdan düşmüştü. Ondan önce de benzer üç olay atlatmıştı; her seferinde eşim uyanık olduğu için onu kurtarmıştı. “İnsanlar onun tuhaf olduğunu düşünürdü,” dedi hemşire. “Ama gerçek şu ki; o bir muhafızdı.” Ellerim titremeye başladı. Demek benimle… Beni kurtarmak için evlenmişti. Ve kendini cezalandırmak için. Eve döndüğünde daha sessizdi. Daha savunmasızdı. Artık sandalyeye oturmuyordu. Kapıya yakın bir yerde, yataktan uzak uyuyordu. “Artık izlememe gerek yok,” dedi. “Güvendesin.” Ama kendisinin güvende olmadığını görebiliyordum. Bir gece ateşi varken sayıkladı: “Gitme… bak… gülümse…” Elini tuttum. “Buradayım.” Gözlerini açtı. İlk kez bana korkmadan baktı. “Benden nefret ediyor olmalısın,” diye fısıldadı. “Belki eskiden ederdim,” dedim. “Ama artık değil.” Sonra bir şok daha geldi: uyurgezerlik nöbetlerimin nedeni. Bir doktor, bunun çocukluk travmalarıyla bağlantılı olduğunu, stres yüzeye çıkana kadar bastırıldığını açıkladı. “Kocanız bunu fark etmiş,” dedi doktor. “Sizden önce o biliyordu.” O gece ilk kez korku yoktu, sadece pişmanlık vardı. “Bana neden söylemediniz?” diye sordum. Pencereden dışarı baktı. “Söyleseydim,” dedi, “kaçardın.” “Peki ya şimdi?” Derin bir nefes verdi. “Şimdi kaçmak için çok geç.” Sağlığı tekrar bozuldu. Bir akşam sessizce dedi ki: “Eğer gidersem—” “Yapmayın,” diyerek sözünü kestim. Israr etti. “Evi sat. Babanı yanına al. Yeniden başla.” “Ya siz?” Cevap vermedi. O gece nihayet uyuduğunda, sandalyeye oturdum; bir zamanlar beni izlemek için kullandığı o sandalyeye. Roller değişmişti. Onun nefes alışını izledim. Ve sonra fark ettim. Gülümseyiyordu. Anladım ki: tehlike artık ben değildim. O bunca zaman ikimiz için de nöbet tutmuştu. Ertesi sabah bana, “Karar verdim,” dedi. “Ne kararı?” “Artık korku içinde yaşamayacağım.” Ameliyata girdi; riskli, ağır ve saatler süren bir bekleyiş… Doktor dışarı çıktığında gülümsüyordu. “Başardı.” Ağladım; çünkü o an nihayet anlamıştım: bu evlilik bir anlaşma değildi. Karanlıkta birbirini bulan iki kırık insanın hikayesiydi. Ama asıl sınav hala bizi bekliyordu. Bir gece yine aynı rüyayı gördüm: uzun bir koridor, arkamda bir ses, taş gibi ağırlaşan bacaklar. Tek fark, bu kez düşmedim. Durdum. Arkamı döndüm. Ve kendimi gördüm. Çığlık atarak doğruldum. O anında uyandı. “Bir şey gördüm,” diye fısıldadım. Başını salladı. “Biliyordum. Bugün ya da yarın olacaktı.” O gece, korktuğu şey gerçekleşti. Uykumda ayağa kalktım ve merdivenlere doğru yürüdim; gözlerim açık, bilincim tam yerinde değil. Ama bu sefer sandalyede oturmuyordu. Tam önümde duruyordu. “Dur,” dedi. Durdum. Yumuşakça sordu: “Korkuyor musun?” Başımı salladım. Elimi tuttu; sıkı ama nazikçe. “Ben de korkuyorum,” dedi. “Ve hala buradayım.” İçimde bir şey kırıldı; ama parçalara ayrılmadı, açıldı. Yere değil, onun kollarına düştüm. O geceden sonra bir daha asla uyurgezerlik yapmadım. Doktorlar buna zihnin son çatışması dediler: korku ile güvenin savaşı. Güven kazandı. O büyük evi sattık. Babamın tedavisi bitti. Kimsenin adımızı bilmediği küçük bir kasabaya taşındık. Sandalye yok. Zil yok. Nöbetçi yok. Sadece bir yatak ve iki insan. İlk defa ikimiz de aynı anda uyuduk. Yıllar sonra, sessiz bir uykuda nihayet hayata gözlerini yumduğunda, yanına oturdum ve nefesinin sönüşünü izledim. Gülümseyiyordu. Bu sefer korku yoktu. Biliyordum; tehlike gerçekten bitmişti. Ders basit ama bedeli ağırdı: Bazen en tuhaf görünen adam, aslında en çok koruyandır.

Haberin Devamı

Ailem iflas ettiği için zengin ve babam yaşında bir adamla evlenmek zorunda kaldım.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Uzun bir uçuş sırasında, ağlayan bir çocuk tüm yolcuları rahatsız ederken, bitkin düşmüş annesi çaresizce çırpınıyordu