Öğleden sonra güneşi evin avlusuna ağır ağır düşüyordu, sanki o günü sonsuza dek kazımak ister gibi taşları ısıtıyordu. Hava yoğundu, ılıktı; günün acele etmeden bittiği anlarda Ankara’ya özgü o sıcak toprak kokusu vardı.

Duvarın yanında yıllardır büyüyen, inatçı ve güçlü begonvillerle, beyaz çiçekler ve defne dallarından oluşan son masa süslemesini yerleştiriyordum. Tıpkı benim gibi, köklü ve dirençliydiler.

Seksen beyaz sandalye, yeni temizlenmiş, kusursuz bir yarım daire oluşturuyordu. Orada tesadüfen değillerdi. Her biri bir hikâyeyi, bir kahkahayı, bekleyen bir sarılmayı temsil ediyordu. Aileyi, dostları, torunum Mariana’nın üniversite arkadaşlarını bekliyorlardı.

Benim adım Amparo Valdez. Altmış sekiz yaşındayım ve hayatımın tamamını tencereler, ocaklar ve uzun sofralar arasında geçirdim. Kırk yıldan fazla bir süre catering işi yaptım. Gösterişli değildi, dergilere çıkacak türden değildi… ama dürüsttü.

Yemeklerimin zor kaynanaları bile sakinleştirdiğini, imkânsız görünen anlaşmaları bile sonuçlandırdığını söylerlerdi. Ben işten anlamam. Sadece dinlemeyi, pişirmeyi ve servis etmeyi bilirim.

Yemek benim “seni seviyorum, buradayım, yalnız değilsin” deme şeklimdi.

Artık emekliydim. Dizlerim eskisi gibi değildi, ellerim daha çabuk yoruluyordu. Ama Mariana’nın mezuniyeti için — onur derecesiyle mimar oldu — her şeyi kendim yapmak istedim. Çünkü bazı anlar başkasına bırakılmaz.

Sabahın erken saatlerinden beri ayaktaydım. Evin sessizliği derindi, neredeyse kutsal gibiydi.

Fırında yumuşacık kuzu tandır hazırladım; tane tane pilav; mercimek çorbası; dolmalar; annemin bana öğrettiği gibi tek tek yapılan ekmekler…
Beyaz peynir kestim, zeytinler dizdim ve Mariana’nın çocukluğundan beri sevdiği çikolatalı pastayı soğumaya bıraktım.
Rakı, cam şişelerde dinleniyordu.

Bahçe, daha başlamadan bir şenlik gibiydi.

Saat beşe elli kala, davetlilerin altı buçukta geleceği sırada, pahalı bir motor sesi duydum. Parlak siyah bir araba kapının önünde durdu.

— Julián ve Carla geldi, diye düşündüm.

Ama arabadan sadece oğlum Julián indi. Şık bir takım elbise, parlak ayakkabılar, koyu gözlükler… telefon elinden düşmüyordu.

— Anne, hızlı konuşalım. Bu iptal edildi.