Kızım iki yıl önce öldü… ama geçen hafta okuldan arayıp müdürün odasında olduğunu söylediler.

DOLAR

Alış: 48.93

Satış: 49.13

EURO

Alış: 55.04

Satış: 55.26

GBP

Alış: 64.53

Satış: 65.01

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 23.04.2026

Kızım iki yıl önce öldü… ama geçen hafta okuldan arayıp müdürün odasında olduğunu söylediler.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Telefonu hemen açmadım. Mutfak masasının üzerinde titreşiyordu, tam da onun fotoğrafının yanında. O fotoğraf… saçları aceleyle toplanmış, dudağının kenarında çikolata lekesi, kocaman bir gülümseme. İki yıl… O günden beri elimde kalan tek şey o kareydi. Okulun numarasını görünce kalbim boşluğa düştü. Onlar… o günden sonra hiç aramamıştı. Açtım. — Hanımefendi, merhaba… kızınızla ilgili arıyoruz. Şu an müdürün odasında. Lütfen hemen gelebilir misiniz? Sessizlik. Gülmeye başladım. Sinirli, kontrolsüz bir gülüş. — Benim kızım öldü — dedim. Karşıdaki ses tereddüt etti. — Hanımefendi… üzgün olduğunuzu anlıyorum ama bu bir şaka değil. Sınıfa dönmeyi reddediyor ve sizi görmek istiyor. Ellerim titremeye başladı. — Yanlış kişiyi aradınız — diye fısıldadım. — Hayır hanımefendi. Adınız, numaranız sistemde kayıtlı. Kızınız burada. Şu anda. Dünya durdu. Nasıl kalktım, nasıl montumu aldım, anahtarları kaptım… hatırlamıyorum. Sokaklar bulanıktı. Trafik ışıkları, insanlar… hiçbirini görmüyordum. Aklımda tek bir cümle yankılanıyordu: “Orada. O orada.” Okula vardığımda bacaklarım ilerlemeyi reddetti. Her şey aynıydı. Aynı demir kapı, aynı çocuk sesleri, aynı soğuk duvarlar… Hiçbir şey değişmemişti. Sadece… kızım artık bu dünyada olmamalıydı. Donup kaldım. Bir görevli beni tanıdı. Yüzü bir anda bembeyaz oldu. — Hanımefendi… geldiniz… Sesi titriyordu. — Nerede? — diye sordum. Cevap vermedi. Sadece beni işaret etti. Koridorlar… temizlik kokusu… dolaplara yapıştırılmış çocuk resimleri… Sanki geçmişin içinde yürüyordum. Müdürün odasının önünde durduk. — İçeride — dedi kısık bir sesle. Elim kapı kolundaydı. Açamıyordum. Çünkü eğer doğruysa… Son iki yıl… gözyaşları, tabut, taziyeler… Hiçbiri gerçek değil demekti. Ya değilse… O zaman aklımı kaybediyordum. Kapıyı açtım. Müdür masanın arkasında, yüzü solgun. Sandalyede oturan küçük bir siluet… sırtı bana dönük. Saçları. Nefesim kesildi. — Dön… — diye fısıldadım. Yavaşça başını çevirdi. Kalbim o an durdu. O’ydu. Ya da… aynısıydı. Aynı bakış. Kaşının üstündeki aynı ince yara izi. Korktuğunda ellerini aynı şekilde sıkışı… — Anne… — dedi. Dünya dönmeye başladı. Duvara yaslandım. — Bu… mümkün değil… Müdür titrek bir sesle konuştu: — Hanımefendi… bu çocuk bu sabah geldi. Sizin annesi olduğunuzu söylüyor. Çok… özel şeyler biliyor. Kız ayağa kalktı. — Geleceğini biliyordum… Gözleri doluydu. Ben… hareket edemiyordum. Çünkü içimde daha büyük bir korku büyüyordu. Ya bu bir hata değilse?

: Ya biri bana yalan söylediyse? Ya da… Kızım hiç ölmediyse? — Adın… ne? — diyebildim. Bir adım attı. — Lâvinya… — dedi yumuşakça. — Senin adın da… Serayel, değil mi? Dünya yeniden çöktü. Kimse… bunu bilemezdi. — Bu… bir şey kanıtlamaz… Müdür sessizce başını salladı. — Hanımefendi, sadece isminizi değil… başka şeyler de biliyor. Kalbim hızlandı. — Ne gibi? Kız bana baktı. — Bana uyumam için söylediğin şarkı… Ay ve tavşanlı olan… Bacaklarım çöktü. O şarkı… kimse bilmiyordu. — Anne… Bu kez… içimde bir şey kırıldı. Yanına gittim. Yara izi… dudağını ısırışı… — Sana ne yaptılar? — dedim. — Neredeydin? Kız tereddüt etti. — Konuşmam yasaktı… seni unuttuğumu söylediler… Soğuk bir dalga geçti içimden. — Kim? Cevap verecekti ki… Kapı sertçe açıldı. Bir adam ve iki polis içeri girdi. Onu tanıdım. — Avukat İhsan Berke… O… kızımın “ölümünden” sonraki tüm işlemleri yapan adamdı. — Konuşmamız gerek, Serayel Hanım. İçgüdüm tehlike diye bağırdı. Kızın önüne geçtim. — Hayır. Adam derin bir nefes aldı. — Gerçeği söylemek zorundayım. Bana baktı. — Kızınız… hiç ölmedi. Dünya çöktü. — Ne…? — Bir anlaşma yapıldı. Size söylenmeden. Gözlerim karardı. — Ne anlaşması?! — Kızınız bir şeye tanık oldu. Çok güçlü insanların karıştığı bir suça. Sessizlik. — Onu korumak için… kimliği değiştirildi. Ve siz… Bakışlarını kaçırdı. — Siz geride bırakıldınız. — Bana öldü dediniz! — Onu korumak için tek yol buydu. Bir adım attım. — Beni ne korudu?! İki yıl boyunca kızımı canlı canlı gömmek mi?! Kız ağlamaya başladı. Onu kucakladım. — Özür dilerim… özür dilerim… — Unutmadığını biliyordum… — Asla. Bir süre öyle kaldık. Sonra adama baktım. — Şimdi ne olacak? — Suçlular yakalandı. Tehlike bitti. Kalbim duracak gibiydi. — Yani…? — Artık sizinle yaşayabilir. Kelimeler havada asılı kaldı. — Eve… dönebilir mi? — Evet. Kıza baktım. — Benimle gelir misin? Gözleri parladı. — Hiç gitmemeliydim zaten… Gülümsedi. Ve o an… iki yılın ağırlığı eridi. Ev artık sessiz değildi. Gülüşler, oyuncaklar, hayat… İlk gece ona çikolatalı kek yaptım. — Aynı tadı — dedi. Elini tuttum. — Bazı şeyler değişmez. Geçirdiği günleri anlattı… zor ama umut dolu. Beni hiç unutmamıştı. Ben de… Yaşamayı yeniden öğrendim. Birkaç hafta sonra resmi belge geldi. Her şey bitmişti. Lâvinya… resmen geri dönmüştü. O gece birlikte oturuyorduk. Başını omzuma koydu. — Anne… — Efendim, kalbim? — O şarkıyı söyler misin? Boğazım düğümlendi. Ama söyledim. Ay… ve tavşan… Nefesi yavaşladı. Uykuya daldı. Onu izledim. Her detayı ezberledim. Ve iki yıl sonra ilk kez… Uyanmaktan korkmadım. Çünkü artık… dünyam yeniden tamamlanmıştı.

Haberin Devamı

Kızım iki yıl önce öldü… ama geçen hafta okuldan arayıp müdürün odasında olduğunu söylediler.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Görünmez Yara: Bir Babanın Adalet Mücadelesi