Bir adam çöplükte eski, yıpranmış bir koltuk buldu ve onu eve götürdü. Koltuğu açıp içindekileri görünce herkes şok oldu.

Yaşlı adamın bir rutini vardı: her sabah çöp konteynerlerinin yanından geçerdi. Bunun «güne başlamanın» iyi bir yolu olduğunu söylerdi. Ama aslında, birilerinin işe yarar bir şey atıp atmadığını görmek de hoşuna giderdi.

Yıllar boyunca orada eski lambalar, sandalyeler ve hatta küçük dolaplar bulmuş ve bunları kendisi tamir etmişti.

O gün, her zamanki gibi, yolunda yürürken büyük çöp kutularının yakınında eski, yıpranmış bir koltuk gördü. Oldukça ağır ve tozluydu, kumaşı yer yer yırtılmıştı, ancak iskeleti sağlam görünüyordu.

Yaklaştı, koltuğun etrafında birkaç kez dolaştı, tahtayı eliyle sıktı ve düşündü:

«Biraz tamir edeceğim ve belki hala kullanılabilir.»