Anneannem, öksüz kaldıktan sonra

DOLAR

Alış: 46.75

Satış: 46.94

EURO

Alış: 53.44

Satış: 53.65

GBP

Alış: 62.58

Satış: 63.04

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 1.04.2026

Anneannem, öksüz kaldıktan sonra

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Aslında öksüz olmadığımı öğrendiğimde 32 yaşındaydım. Ama o noktada zaten üç kişiyi toprağa vermiştim: annemi, babamı ve sonra da anneannemi. En azından olayların böyle geliştiğini sanıyordum. Mektup, cenazeden üç gün sonra ortaya çıktı. Yine aynı mutfak masası. Aynı çirkin muşamba kaplama. Arkasında hâlâ hırkasının asılı olduğu aynı boş sandalye. Ev, sanki onu hatırlamaya çalışıyormuş gibi toz ve hafif bir tarçın kokuyordu. Çaydanlık ocakta, alışkanlıktan iki kupa çıkarılmış. Zarfın üzerinde onun el yazısıyla ismim yazıyordu. Tam bir dakika boyunca ona bakakaldım. “Hayır,” diye mırıldandım. “Kesinlikle olmaz.” Sonra, canım istemese de çay yaptım; çünkü o olsa öyle yapardı. Birimiz resmen ölmüş olsa da alışkanlıktan çaydanlık ocakta, iki kupa dışarıda. Nihayet zarfı açtım. Şekeri fazla kaçırdığımda hep, “Dişlerini çürüteceksin böceğim,” derdi. “Sen de böyle seviyorsun,” diye hatırlatırdım ona. Burnunu çekerek, “Bu benim haksız olduğum anlamına gelmez,” derdi. Çaydanlık ıslık çaldı. Çayı doldurdum. Oturdum. Sonunda zarfı açtım. El yazısı bana cenaze törenindeki tüm konuşmalardan daha ağır geldi. Ve bir anda, yeniden altı yaşındaydım. Kızım, diye başlıyordu. Eğer bunu okuyorsan, inatçı kalbim sonunda pes etmiş demektir. Seni yine yalnız bıraktığım için özür dilerim. Yine mi? Kaşlarımı çattım ama okumaya devam ettim. Sana o zor meseleyi anlatmadan önce bir şeyi hatırlamanı istiyorum: Sen asla istenmeyen bir çocuk olmadın. Tek bir saniye bile. Ve bir anda, yeniden altı yaşındaydım. “Hiçbir şey hissetmediler.” “Öksüz kaldığım” zaman. Yağmurlu bir gündü. Yetişkinler alçak sesle konuşuyordu. Bir sosyal hizmet görevlisi bana “kötü bir trafik kazası” olduğunu söylemişti. “Aniden oldu,” demişti. “Hiçbir şey hissetmediler.” Onun yüzüne bakmak yerine halıdaki lekelere daldığımı hatırlıyorum. Sonra içeri anneannem girdi. Evi sanki farklı bir gezegen gibiydi. Minyon bir kadın. Gri topuz. Soğuk hava ve kalıp sabun kokan kahverengi bir palto. Göz göze gelmemiz için diz çöktü. “Selam böceğim,” dedi. “Benimle eve gelmeye hazır mısın?” “Ev neresi?” diye sordum. “Benim yanım,” dedi. “Önemli olan tek şey bu.” Evi sanki farklı bir gezegen gibiydi. O ilk gece, akşam yemeği için krep yapmıştı. Soyulan duvar kağıtları. Her yerde üst üste yığılmış kitaplar. Hiç çıkmayan tarçın, eski kağıt ve deterjan kokusu. Yer döşemesi tam üç noktada gıcırdardı. O ilk gece, akşam yemeği için krep yapmıştı. Şekilsiz bir krebi çevirirken, “Krep acil durumlar içindir,” dedi. “Ve bu durum buna girer.” Boğazım acısa da gülmüştüm. Böyle başladık. Anneannemle hayat küçük ve hareketliydi. Anneannemle hayat küçük ve hareketliydi. Sabahları çamaşırhanede çalışırdı. Geceleri ofis temizliğine giderdi. Hafta sonları ben ödev yaparken o mutfak masasında pantolon paçası dikerdi. Hırkalarının dirsekleri aşınmaktan parlamıştı. Ayakkabılarının tabanları lastikten çok koli bandıyla tutuyordu. Markette her fiyat etiketine bakar, bazen iç çekerek ürünleri rafa geri koyardı. Ama okul gezilerimin ücreti her zaman ödenirdi. “Siz ikiniz anne-kız gibisiniz.” Üzerinde ismim yazılı doğum günü pastalarım olurdu. Zarfa konulmuş okul fotoğrafı param, her okul yılı başında defterlerim ve kalemlerim hazırdı. Cami çıkışında veya mahallede insanlar gülümseyerek, “Siz ikiniz anne-kız gibisiniz,” derlerdi. Anneannem sadece, “O benim kızım,” derdi. “Hepsi bu.” Ritüellerimiz vardı. Bazen bölümün ortasında uyuklardı. Bol şekerli Pazar çayları. Kaybetmeye başladığımda kuralları “unuttuğu” kağıt oyunları. Kütüphane gezilerinde kendine bakıyormuş gibi yapıp sonunda yanımda, çocuk reyonunda bittiği anlar. Geceleri, ben kendim okuyabilecek yaşta olsam bile bana kitap okurdu. Bazen bölümün ortasında uyuklardı. Kitabı alır, kaldığı yeri işaretler ve üzerine bir battaniye örterdim. “Roller değişti,” diye fısıldardım. Gözleri hâlâ kapalıyken, “Çok bilmişlik yapma,” diye mırıldanırdı. Sonra 15 yaşına geldim ve bunun yeterli olmadığına karar verdim. Mükemmel değildi ama bizim hayatımızdı. Sonra 15 yaşına geldim ve bunun yeterli olmadığına karar verdim. Okulun otoparkı değişince her şey değişti. Aniden okuldaki statü arabalarla ölçülmeye başlandı. Kim sürüyor, kimi kim bırakıyor, kim gıcır gıcır bir arabadan iniyor ve kimin parmaklarında otobüs biletinin mürekkebi kalmış… “O pek ‘araba alacak’ türden bir insan değil.” Ben kesinlikle son gruptaydım. Arkadaşım Leyla, “Neden ona sormuyorsun ki?” dedi. “Ailem benimkini almamda yardım etti.” “Çünkü anneannem sepete koyduğu her üzüm tanesini sayıyor,” dedim. “O pek ‘araba alacak’ türden bir insan değil.” Yine de kıskançlık beni kemiriyordu. Bir gece şansımı denedim. “Okuldaki herkes araba sürüyor.” Anneannem mutfak masasında oturmuş, faturaları destelere ayırıyordu. Okuma gözlüğü burnunun ucuna düşmüştü. Kenarı çatlamış, çiçekleri solmuş en sevdiği kupası yanındaydı. “Anneanne?” “Efendim?” diye cevap verdi. “Sanırım bir arabaya ihtiyacım var.” “Araba bekleyebilir.” Hafifçe güldü. “Bir arabaya ihtiyacın olduğunu düşünüyorsun demek.” “Evet,” dedim. “Okuldaki herkes sürüyor. Hep birilerinden beni bırakmalarını istiyorum. Arabam olsa bir işe girerdim. Yardımım dokunurdu.” Bu son kısım onu duraksattı. Kalemi bıraktı ve başını kaldırdı. “Yardım edeceksin,” dedi. “Ama bunun başka yolları da var. Araba bekleyebilir.” “Otobüs, o direksiyon başındaki aptalların yarısından daha güvenli.” “Ne zamana kadar?” diye sordum. “Okulda otobüse binen tek son sınıf öğrencisi ben kalana kadar mı? Çünkü durum öyle hissettiriyor.” “Tek sen değilsin,” dedi. “Ayrıca otobüs, o direksiyon başındaki aptalların yarısından daha güvenli.” “Mesele bu değil!” diye çıkıştım. “Orada durumun nasıl olduğunu anlamıyorsun.” Ağzı sıkıca kapandı. “Tahmin ettiğinden fazlasını biliyorum.” “Bilseydin yardım ederdin,” dedim. “Hiçbir şeye para harcamıyorsun. Sen sadece… cimrisin.” Kelime ağzımdan öfkeli ve çirkin bir şekilde çıktı. “Bu akşamlık bu kadar yeter.” Yüz ifadesi değişti. Yavaşça. “Anlıyorum,” dedi. Mideme bir suçluluk duygusu oturdu. “Ben aslında—” Elini kaldırdı. “Senden bir daha asla bir şey istemeyeceğim.” “Bu akşamlık bu kadar yeter,” dedi. “Can yakmak için kelimeleri kullanmadığın bir zaman konuşuruz.” Sandalye gıcırdayarak ayağa fırladım. “Merak etme,” dedim. “Senden bir daha asla bir şey istemeyeceğim.” Yatak odamın kapısını çarptım ve yastığıma kapanıp ağladım; zamanın yarısında kendimden, diğer yarısında ondan nefret ediyordum. Sabaha kadar kafamda bir özür metni hazırladım. Hepsini söylemeyi planlıyordum. “Cimri değilsin. Özür dilerim. Sadece kızgındım.” Hepsini söylemeyi planlıyordum. Asla fırsatım olmadı. O sabah korkup vazgeçtim. Ertesi gün bir arkadaşımda kaldım. Ondan sonraki gün okuldan eve geldiğimde ev çok sessizdi. Radyo sesi yok. Mırıldanma yok. Mutfaktan gelen tıkırtılar yok. Yatak odasının kapısı yarı açıktı. “Anneanne?” diye seslendim. Ses yok. Yatak odasının kapısı yarı açıktı. Yatağın üzerinde, iş kıyafetleri hâlâ üstünde, ayakkabıları hâlâ bağlı şekilde yatıyordu. Dokunduğumda eli soğuktu. “Anneanne?” diye fısıldadım. “Anneanne?” diye fısıldadım. Kımıldamadı. İnsanlar “kalp krizi” dedi, “aniden oldu” dedi ve “hiçbir şey hissetmedi” dedi. Ben ise her şeyi hissettim. Cenaze bir sis bulutu gibiydi. Sarılmalar. Başsağlığı yemekleri. Tekrar tekrar söylenen “Seninle çok gurur duyuyordu” sözleri. Zarfın üzerinde ismim yazıyordu. Herkes gittikten sonra ev bomboş hissettirdi. Hırkası sandalyede boynunu bükmüş duruyordu. Terlikleri yatağın yanındaydı. Koridorda hâlâ hafifçe onun kokusu vardı. İçeri çamur taşıdığım için bana bağırmasını bekleyerek odadan odaya dolaştım. Kimse bağırmadı. Üç gün sonra, postacı taahhütlü bir mektupla geldi. Onun el yazısıyla. “Başınız sağ olsun,” diyerek imzalamam için küçük elektronik cihazı uzattı. Zarfın üzerinde ismim yazıyordu. Onun el yazısıyla. Kalbim tekledi. Şimdi masada oturuyordum, mektup önümde açık, ellerim titriyordu. Gardırobuma git. En üst raf. Mavi ayakkabı kutusunun arkası. İlk kısım tam anneannem gibiydi. Sevgi. Şakalar. Bunu okuduğunda, diye yazmıştı, ben gitmiş olacağım ve sen muhtemelen ne yapacağını düşünüyor olacaksın. Hıçkırığa benzeyen bir kahkaha attım. Elbette ne düşündüğümü biliyordu. Ama sana hiç anlatmadığım şeyler var, diye yazmıştı. Seni koruduğumu sanıyordum. Artık bana hak verip vermediğine karar verecek yaştasın. Gardırobuma git. En üst raf. Mavi ayakkabı kutusunun arkası. Arkasında üzerinde ismimin yazılı olduğu kalın bir dosya vardı. Gerçekten başımı kaldırıp kapı eşiğinde belirmesini ve bana acele etmemi söylemesini bekledim. Elbette gelmedi. Odası hâlâ pudra ve sabun kokuyordu. Bir sandalye çekip üstüne çıktım ve eski fotoğraflarla dolu yıpranmış mavi ayakkabı kutusunu kenara ittim. Arkasında üzerinde ismimin yazılı olduğu kalın bir dosya vardı. Bir üniversite fonu. Masaya geri döndüğümde dosyayı açtım ve nefes almayı unuttum. Tasarruf hesapları. Bir üniversite fonu. Küçük bir hayat sigortası poliçesi. Yamalı ayakkabılar ve suyla çoğaltılmış sabunlarla uyuşmayan rakamlar. Sonra içimi ürperten o kısım geldi. Bir sayfanın üzerindeki yapışkan not: Eğitimin ve ilk evin için. Ve eğer ben orada seninle tartışmak için bulunmuyorsam, belki küçük, mantıklı bir araba için. Gözlerimi sildim ve mektubu tekrar elime aldım. Asla zengin değildik, diye yazmıştı. Ama sandığın kadar fakir de değildik. Gereksiz şeylere söylediğim her “hayır”, senin geleceğin için biriktirdiğim bir “evet”ti. Sonra içimi ürperten o kısım geldi. Sana ailenin bir trafik kazasında öldüğünü söylediklerinde altı yaşındaydın. Bir şey daha var, diye yazmıştı. İşte bu, benden nefret etmenden korktuğum kısım. Sana ailenin bir trafik kazasında öldüğünü söylediklerinde altı yaşındaydın. Ölmediler. Donup kaldım. Tekrar okudum. Oda sarsıldı. Ölmediler. Ailen ölmedi, diye yazmıştı. Hapse girdiler. Oda sarsıldı. Parmaklarım acıyana kadar masanın kenarına tutundum. Sosyal hizmet görevlisini hayal ettim. Hocayı. Herkesin “o malum olay” deyişini. Kimse “hapishane” dememişti. Bunu kabul etmediler

: Deden öldüğünde evi ve bir miktar birikimi bana bıraktı, diye yazmıştı. Bunu yaşlılığım ve senin için kullanmayı planlamıştım. Ailen bunu öğrendi. Hesaplarımı “senin yararına” devralmaktan bahsetmeye başladılar. Kağıtlar getirdiler. İmzamı istediler. Hayır dedim. Bunu kabul etmediler. Bazı parçaları hatırlıyordum. Baban benim imzamı taklit etti. Yükselen sesler. Annemin mutfakta ağlaması. Babamın elini masaya vurması. “Eğlence olsun diye” komşumuz Meryem Teyze’de kaldığım o gece. Baban imzamı taklit etti, diye yazmıştı. Annen de ona yardım etti. Hiç onaylamadığım hesaplar açtılar. Bir avukata gittim. Her şeyi değiştirdim. Kağıt üzerinde senin benim sorumluluğumda ve varisim olduğundan emin oldum. Ailenin bu hoşuna gitmedi. Meryem Hanım’da kaldığın gece, sarhoş ve öfkeli halde geldiler. Baban çok öfkeliydi. Ailen hapse girdi. Polis geldi. Sahte belgeler ortaya çıktı. Para trafiği çözüldü. Hakim buna dolandırıcılık ve darp dedi. Ailen hapse girdi. Benim ailem. Hayatta. Bir yerlerde. Aslında ölmemiş olan insanlar için 26 yıl boyunca mum yakıp dua etmiştim. Bir seçim yapmam gerekiyordu. Altı yaşındaydın, diye yazmıştı. Soru sormak için yeterince büyük, cevapları taşımak içinse çok küçüktün. Bir seçim yapmam gerekiyordu. Sana seni var eden insanların parayı sana tercih ettiklerini, canımı yaktıklarını ve hapse girdiklerini söyleyebilirdim. Ya da bir kazada çabucak öldüklerini ve bunların hiçbirinin senin suçun olmadığını söyleyebilirdim. Ben senin uyuyabilmeni sağlayan hikayeyi seçtim. Onlar parayı seçti. Eğer bunun için benden nefret ediyorsan, anlarım. Gözyaşlarım kağıdın üzerine damlıyordu. Yeni arkadaşlarıma kendimi açıklamak için “Ben öksüzüm” dediğim her anı düşündüm. Benimle gurur duyup duymayacaklarını merak ettiğim her anı. Onlar parayı seçmişti. O ise beni seçmişti. Son bir kısım kalmıştı. Sen asla öksüz değildin. O dosyadaki her şey senin, diye yazmıştı. Ev. Hesaplar. Onları kullan. Okula git. İstiyorsan uzaklaş. Sana ait bir şeyler inşa et. Eğer seninle iletişime geçerlerse sakın unutma: Onlara hiçbir açıklama, affediş veya tek bir kuruş borçlu değilsin. Kendine her şeyi borçlusun. Bana da bir affediş borçlu değilsin. Sana yalan söyledim. Yine olsa yine yapardım. Sevgi bunu silmez. Sen benimdin. Ama umarım bir gün, kendine ait hissettiğin bir yerde durduğunda —bir sahnede, bir sınıfta, küçük bir dairede— beni arkanda hisseder ve şunu bilirsin: Sen asla öksüz değildin. Sen benimdin. Tüm sevgimle, Anneannen. Kimse cevap vermedi. Mektubu masaya bıraktım ve orada öylece sarsılarak oturdum. “Sana cimri dedim.” Kimse cevap vermedi. Saat tik tak yapıyordu. Buzdolabı uğulduyordu. Tüm hayatım zihnimin içinde yeniden şekilleniyordu. Tezgahın üzerinde, ismimin kazılı olduğu küçük cam bir ödül duruyordu. On yedi yıl sonra, dar bir kuliste, sert ışıkların altında aynadaki yansımama bakıyordum. Makyajım dağılmış. Saçlarım iğnelenmiş. Omuzlarımdan sarkan ucuz bir kostüm. Tezgahın üzerinde ismimin kazılı olduğu küçük cam bir ödül duruyordu. “En İyi Kadın Oyuncu – Bölge Tiyatroları.” Büyük sahneler değil belki. Dev bütçeler değil. Ama benim. “Şimdi anlıyorum.” Çantamı karıştırıp katlanmış, narin bir mektup çıkardım. Aynı kat izleri. Aynı mavi mürekkep. Çok fazla açılmaktan yumuşamış kağıt. Ödülün yanına bıraktım. “Selam anneanne,” dedim usulca. “Başardık.” Dudaklarım titredi. “Haklıydın.” “Şimdi anlıyorum,” dedim onun el yazısına bakarak. “Araba için dediğin ‘hayır’ı. Eskimiş ayakkabıları. O yalanı.” Parmağımın ucuyla en alttaki satıra dokundum. Sen asla öksüz değildin. “Haklıydın,” diye fısıldadım. “Değildim.” Derin bir nefes aldım. Ama içimde bir yerler ferahladı. “Seni affediyorum.” Oda aynı kaldı. Ama içimde bir yerler ferahladı. Bir yerlerde, ailem muhtemelen hâlâ hayatta. Hiç aramadım. Bazen isimlerini arama motoruna yazıyorum. Hiç yazmadılar. Bazen isimlerini arama motoruna yazıyor, yanıp sönen imlece bakıyor, sonra dizüstü bilgisayarı kapatıp rollerime çalışmaya devam ediyorum. Çünkü hikaye öyle olmasa bile, gerçek artık çok basit: Altı yaşında, her şeyimi kaybettiğimi sanmıştım. On beş yaşında, dünyadaki en kötü şeyin bir arabaya sahip olmamak olduğunu sanmıştım. Bazen isimlerini arama motoruna yazıyorum. Otuz iki yaşında gerçeği biliyorum: Anneannem tüm hayatım boyunca bana yalan söyledi. Ve nedense bu yalan, bana onların çalamayacağı bir hayat verecek kadar beni çok sevmesinin bir başka yoluydu.

Haberin Devamı

Anneannem, öksüz kaldıktan sonra

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Yaşanmış hikayeler