54 yaşında, kızımı rahatsız etmemek için sadece birkaç aydır tanıdığım bir adamla birlikte yaşamaya başladım, ama çok geçmeden başıma korkunç bir şey geldi ve bundan çok pişman oldum

DOLAR

Alış: 46.24

Satış: 46.42

EURO

Alış: 52.97

Satış: 53.18

GBP

Alış: 61.02

Satış: 61.48

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 21.03.2026

54 yaşında, kızımı rahatsız etmemek için sadece birkaç aydır tanıdığım bir adamla birlikte yaşamaya başladım, ama çok geçmeden başıma korkunç bir şey geldi ve bundan çok pişman oldum

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: 54 yaşında, kızımı rahatsız etmemek için sadece birkaç aydır tanıdığım bir adamla birlikte yaşamaya başladım, ama çok geçmeden başıma korkunç bir şey geldi ve sonrasında çok pişman oldum 54 yaşındayım. Bu yaşta insanların nasıl değerlendirileceğini bildiğimi düşünürdüm hep. Meğerse yanılmışım. Kızım ve damadımla birlikte yaşıyordum. İyi ve ilgili insanlardı, ama kendimi hep fazlalık gibi hissettim. Gençlerin kendi alanlarına ihtiyaçları var. Hiçbir zaman engel olduğumu söylemediler, ama bunu hissettim. Onların bunu yüksek sesle söylemesini beklemeden, zarif bir şekilde ayrılmak istedim. Bir iş arkadaşım beni onunla tanıştırdı. «Bir erkek kardeşim var. İyi bir eş olursun,» dedi. Güldüm. 50 yaşından sonra biriyle tanışmak nasıl bir şey? Ama tanıştık. Bir yürüyüş, bir sohbet, sonra kahve. Özel bir şey yoktu – ve tam da bu yüzden onu sevdim. Sakin, büyük laflar etmeyen, vaatlerde bulunmayan biriydi. Onunla her şeyin basit ve sakin olacağını düşündüm. Çıkmaya başladık. Olgun bir şekilde. Akşam yemeği pişirdi, işten sonra beni aldı, televizyon izledik, akşam yürüyüşlerine çıktık. Tutku yoktu, drama yoktu. Bunun bizim yaşımızda normal bir ilişki olduğunu düşündüm. Birkaç ay sonra, birlikte yaşamaya başlamamızı istedi. Uzun süre düşündüm, ama doğru olanın bu olduğuna karar verdim. Kızım özgürlük istiyordu ve ben de kendi hayatımı istiyordum. Eşyalarımı topladım, gülümsedim ve her şeyin yolunda olduğunu söyledim. İçimde endişeli olsam da. 54 yaşında, kızımı rahatsız etmemek için sadece birkaç aydır tanıdığım bir adamla birlikte yaşamaya başladım, ama çok geçmeden başıma korkunç bir şey geldi ve sonrasında bundan çok pişman oldum. Başlangıçta her şey gerçekten sakindi. Birlikte hayatımıza yerleştik, alışverişe gittik ve sorumlulukları paylaştık. O ilgiliydi. Ben rahatladım. Sonra küçük şeyler olmaya başladı. Müzik açardım—kaşlarını çatardı. Farklı ekmek alırdım—iç çekerdi. Bardağımı yanlış yere koyardım—beni azarlardı. Tartışmadım. Düşündüm ki: herkesin alışkanlıkları vardır. Sonra sorular başladı. Neredeydin? Neden geç kaldın? Kiminle konuşuyordun? Neden hemen cevap vermedin? İlk başta kıskanç olduğunu düşündüm, ki bu benim yaşımda nadir görülen bir durum. Ama kısa süre sonra işler daha da kötüleşti Sonra daha bir şey söylemeden bahaneler uydurmaya başladığımı fark ettim. Yemeklere takılmaya başladı. Ya çok tuzluydu, ya yeterince tuzlu değildi, ya da «eskiden daha iyiydi.» Bir gün, sevdiğim eski şarkılardan bazılarını açtım. Mutfağa girdi ve «Şunu kapat. Normal insanlar böyle şeyleri dinlemez.» dedi. Kapattım. Ve nedense kendimi çok boş hissettim. İlk gerçek sinir krizi aniden oldu. Sinirlenmişti, basit bir soru sordum ve bağırdı. Sonra kumandayı duvara fırlattı. Paramparça oldu. Orada durup izledim, sanki bana olmuyormuş gibi. Daha sonra özür diledi, yorgun olduğunu ve çalıştığını söyledi. Ona inandım. Gerçekten inanmak istedim. Ama ondan sonra ondan korkmaya başladım. Vuruşlarından değil – onlar olmadı. Onun ruh halinden korkuyordum. Daha sessiz yürüdüm, daha az konuştum, rahat olmaya çalıştım. Ne kadar çok denesem, o kadar çok sinirlendi. Ben ne kadar sessizleşirsem, o kadar çok bağırdı

: Son damla kırık bir prizdi. Ona sadece bir elektrikçi çağırmamız gerektiğini söyledim. Beni suçladı, kendisi tamir etmeye başladı, sinirlendi, tornavida fırlattı, bana, prize, tüm dünyaya bağırdı. Ve o anda anladım: işler daha da kötüye gidecekti. Değişmeyecekti. Ve neredeyse ortadan kaybolmuştum. Sessizce ayrıldım. O yokken belgelerimi, kıyafetlerimi ve en gerekli eşyalarımı topladım. Geri kalan her şeyi geride bıraktım. Anahtarlarımı masaya koydum, kısa bir not yazdım ve kapıyı kapattım. Kızımı aradım. Sadece tek bir şey söyledi: «Anne, gel.» Soru sormadı. O aradı, yazdı, değişeceğine söz verdi. Ben asla cevap vermedim. Şimdi tekrar huzur içinde yaşıyorum. Kızımla birlikteyim. Çalışıyorum, arkadaşlarımla görüşüyorum, özgürce nefes alıyorum. Ve şimdi kesin olarak biliyorum: kimseyi rahatsız etmiyordum. Sadece yanlış kişiyi seçmiştim ve «gereksiz» olmamak için ona çok uzun süre tahammül etmiştim.

Haberin Devamı

54 yaşında, kızımı rahatsız etmemek için sadece birkaç aydır tanıdığım bir adamla birlikte yaşamaya başladım, ama çok geçmeden başıma korkunç bir şey geldi ve bundan çok pişman oldum

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Hamile kızım tabutunun içindeydi; kocası ise sevgilisiyle birlikte gülerek içeri girdi