Aylarca planlanmış kusursuz bir geleceği, lüks arabaları ve milyonluk aile mirasını bir kalemde sildim. Ailem, üst tabaka standartlarına uymadığım ve lise yıllarından beri sevdiğim adamı seçtiğim için beni evlatlıktan reddetti. Onlar için adım bile artık anılmıyordu. Ancak benim için gerçeğin tek bir adı vardı: Ozan.

O, zenginliğime ya da babamın adını taşıyan şirketlere asla önem vermemişti. Beni sadece ben olduğum için sevmişti. Nikâhlandığımız günün akşamı, geceliği sadece otuz sekiz lira olan kenar mahalledeki eski bir motel odasındaydık. Beş yıldızlı otellerin ihtişamından çok uzakta, derme çatma bir yatakta oturuyorduk. Hayatımın en mutlu günü olması gereken o saatte, Ozan’ın yüzündeki derin sessizlik içime bir kurt düşürdü. Omuzları çökmüş, ellerine bakıyordu.

“Ozan, iyi misin? Bir şey mi saklıyorsun?” diye sordum endişeyle.

Yavaşça başını kaldırdı ve kanvas çantasından yıpranmış beyaz bir zarf çıkardı. Kalbim göğsümde deli gibi çarpıyordu.