-
- Sıcak çayın yüzümü yakmasıyla neye uğradığımı şaşırdım. Salisesinde burnuma çarpan buhar ve boynumdan aşağı süzülen kaynar sıvı kulaklarımı çınlatırken, kocam Deniz mutfak adasının karşı tarafından bağırıyordu: “Annemin lüks Bodrum tatili için o parayı hemen hesabıma yatır ya da defol git bu evden!” Ağlamadım. Çığlık atmadım. Sadece tezgahtan soğuk bir kurulama bezi alıp yüzüme bastırdım. Benim bu sakinliğim, Deniz’i gözyaşlarımdan daha çok huzursuz etmişti. Koltukta oturan kayınvalidem Nevin Hanım ise hiçbir şey olmamış gibi telefonundan beş yıldızlı otel fotoğraflarına bakmaya devam ediyordu. “Abartma Berna,” dedi soğuk bir sesle. “Çalışıp iyi kazanıyorsun, aile dediğin zamanı gelince fedakarlık yapar.” Ben bu cümleyi tam yedi yıldır dinliyordum. Deniz’in şirketi battığında ev kredisini ben ödemiştim. Nevin Hanım’ın özel diş tedavilerini, Deniz’in arkadaşlarına karşı rezil olmamak için istediği lüks cipi ben karşılamıştım. Deniz buna “hayat ortaklığı”, annesi ise “gelinlik görevi” diyordu.
-
- Ama bu son olay bardağı taşırdı. İki hafta önce ortak hesaplarımızı incelerken, Deniz’in acil durum fonumuzdan gizlice yüksek miktarda para çektiğini ve mesaideyim dediği gecelerde lüks harcamalar yaptığını keşfetmiştim. O sabah benden tekrar para istediğinde tek bir cevap vermiştim: “Hayır.” Deniz burnundan soluyarak kapıyı gösterdi: “Sözümü duydun, terk et bu evi!” Nevin Hanım gülümsedi: “Belki bir gece dışarıda kalmak sana minnettar olmayı öğretir.” Üst kata çıktım. Tek bir bavul hazırladım; laptopumu, pasaportumu ve çalışma odamdaki kilitli çekmeceden mavi bir dosya aldım. Deniz dosyayı görünce alayla güldü. Tek bir kelime etmeden evi terk ettim. Ancak Deniz’in unuttuğu çok önemli bir gerçek vardı: Beni kovmaya çalıştığı o lüks villa, hiçbir zaman onun olmamıştı. Üç yıl önce şirketi battığında bankalar kredi vermeyince, evi evlenmeden önce kurduğum kendi şirketim üzerine, rahmetli anneannemden kalan mirasla tamamen ben satın almıştım. Deniz her belgeyi imzalamıştı ama hiçbirini okuma zahmetinde bulunmamıştı. Gece yarısı avukatım Meltem’in ofisindeydim. Darp raporum, sekiz yıllık banka dökümleri ve mavi dosya masanın üzerindeydi. Ertesi sabah saat 08:00’de Deniz’den bir mesaj geldi: “SON ŞANSIN. PARAYI YATIR VE ANNEMDEN ÖZÜR DİLE.” Mesajı görmezden geldim. Avukatım, bir çilingir, bir polis memuru ve icra görevlisiyle birlikte eve doğru yola çıktık. Deniz ve annesi kapıda belirdiğimde zafer kazanmış gibi gülümsüyorlardı. Ancak ellerimdeki resmi belgeleri ve arkamdaki polisi gördüklerinde yüzlerindeki o kibirli ifade bir anda donup kaldı…Deniz bana tanıyamıyormuş gibi baktı. “Bu ne demek oluyor?” diye kekeledi. Elimdeki mahkeme kararını yukarı kaldırdım: “Bu, mahkemenin bu eve adım atmanı yasakladığı anlamına geliyor.” Nevin Hanım alaycı bir kahkaha attı: “Senin evin mi? Saçmalama!” Mavi dosyayı açıp tapu kayıtlarını Deniz’in eline tutuşturdum. Malik kısmında tek bir isim yazıyordu: Berna Danışmanlık ve Yatırım Şirketi. Deniz’in rengi bir anda attı. “Hayır…” diye fısıldadı. “Biz bu evi beraber aldık!” “Üç yıl önce banka kredin reddedildiğinde oturasın diye sana imzalattığım kullanım sözleşmesi bu,” dedim soğukkanlılıkla. “Hiçbir zaman okuma gereği duymadığın o belgeler.” Avukatım Meltem araya girdi: “Müvekkilime uyguladığınız fiziksel şiddet ve acil servisten alınan darp raporu doğrultusunda mahkemece uzaklaştırma ve tahliye kararı çıkarıldı. Ayrıca bu da boşanma davası tebligatınız.” Deniz’in elleri titremeye başladı. Ardından bankadan gelen resmi yazıyı eline verdim. “Acil durum hesabımızdan benim elektronik imzamı taklit ederek çektiğin paralar için banka resmi dolandırıcılık soruşturması başlattı. Kendi şirketine aktardığın usulsüz paralar da cabası.” Nevin Hanım şok içinde oğluna döndü: “Deniz? Hani o para temizdi?” Nevin Hanım’ın o kibirli duruşu ilk kez çökmüştü. “Peki benim tatilim ne olacak?” diye bağırdı. Yüzüme sıcak çay dökülürken zevkle izleyen kadına baktım: “İptal et. Edemiyorsan da gidemediğin en pahalı tatil olarak hatırla.” Polis eşliğinde Deniz sadece kişisel eşyalarını alıp evi terk etmek zorunda kaldı. Nevin Hanım valizleriyle kapının önünde kalakalmıştı. Üç hafta içinde banka sahte imza işlemlerini savcılığa sevk etti. Deniz’in şirketi, usulsüz harcamalar ortaya çıkınca en büyük müşterilerini kaybetti ve borç batağına saplandı. Boşanma davası sürecinde Deniz masaya oturup tüm şartlarımı kabul etmek zorunda kaldı. Anneannemden kalan miras ve şirketim tamamen benim kaldı. Çaldığı paraları geri ödemeyi kabul etti. Darp davası ise adli kontrol ve öfke kontrolü terapisi şartıyla sonuçlandı. Nevin Hanım ise iptal edilen tatilin borçlarını ödemek için ziynet eşyalarını satmak zorunda kaldı. Altı ay sonra, aynı evin terasında sabah çayımı yudumlarken güneş mutfağın mermer tezgahına vuruyordu. Yüzümdeki iz tamamen silinmişti, ama öğrendiğim ders zihnime kazınmıştı. Yedi yıl boyunca iyi niyetimi ve cömertliğimi zayıflık sanmışlardı. Artık onlara yanıldıklarını kanıtlamakla uğraşmıyordum; kendi cesaretimle kurduğum huzurlu ve güçlü hayatımın tadını çıkarıyordum.