Sıcak çayın yüzümü yakmasıyla neye uğradığımı şaşırdım. Salisesinde burnuma çarpan buhar ve boynumdan aşağı süzülen kaynar sıvı kulaklarımı çınlatırken, kocam Deniz mutfak adasının karşı tarafından bağırıyordu: “Annemin lüks Bodrum tatili için o parayı hemen hesabıma yatır ya da defol git bu evden!”

Ağlamadım. Çığlık atmadım. Sadece tezgahtan soğuk bir kurulama bezi alıp yüzüme bastırdım. Benim bu sakinliğim, Deniz’i gözyaşlarımdan daha çok huzursuz etmişti.

Koltukta oturan kayınvalidem Nevin Hanım ise hiçbir şey olmamış gibi telefonundan beş yıldızlı otel fotoğraflarına bakmaya devam ediyordu. “Abartma Berna,” dedi soğuk bir sesle. “Çalışıp iyi kazanıyorsun, aile dediğin zamanı gelince fedakarlık yapar.”

Ben bu cümleyi tam yedi yıldır dinliyordum. Deniz’in şirketi battığında ev kredisini ben ödemiştim. Nevin Hanım’ın özel diş tedavilerini, Deniz’in arkadaşlarına karşı rezil olmamak için istediği lüks cipi ben karşılamıştım. Deniz buna “hayat ortaklığı”, annesi ise “gelinlik görevi” diyordu.