Adam derin bir nefes aldı.

— Annem yıllar önce vefat etti… Ama ölmeden önce size ulaşmamı istedi. Sizi uzun süre aradım. Sonunda geçen hafta sizin bir haberinizi gördük.

Kadının yüzü dondu.

— Hangi haber?

Adamın bakışları sertleşti.

— Size iftira atılan haberi.

Meğer mahallede biri, “Fakir kadın bulduğu parayı çaldı” diye video çekip sosyal medyada paylaşmıştı. Video kısa sürede yayılmış, büyük şirketlerin ve haber sayfalarının bile dikkatini çekmişti.

Adam cebinden başka bir dosya çıkardı.

— Ben avukat Kerem Arslan. Ve aynı zamanda annemin tek oğluyum… yani torununuz.

Fatma Nine bir sandalyeye çöktü. Ağlamaya başlamıştı.

Ama şok henüz bitmemişti.

Kerem bu kez arkasını döndü ve yüksek sesle seslendi:

— Getirin onu.

İki adam başka bir aracın kapısını açtı.

İçeriden yüzü bembeyaz olmuş Mehmet Bey indirildi.

Mahalledekiler şaşkınlıkla birbirine baktı.

Mehmet Bey’in elleri titriyordu.

Kerem dosyayı açtı.

— Çantadaki para tamdı. Güvenlik kameraları incelendi. Eksik para hiçbir zaman olmadı.

Kalabalığın içinden uğultular yükseldi.

Kerem devam etti:

— Mehmet Bey, bu yaşlı kadını korkutup bankadan kredi çekmeye zorladı. Çünkü o gün kendi şirketindeki yasa dışı para transferini gizlemek istiyordu. Eksik para hikâyesi tamamen yalandı.

Fatma Nine gözlerine inanamadı.

Mehmet Bey bir anda bağırmaya başladı:

— Ben sadece korkutmak istemiştim! Bu kadar büyüyeceğini düşünmedim!

Ama kimse artık onu dinlemiyordu.

Dakikalar sonra olay yerine gelen polisler Mehmet Bey’i herkesin gözü önünde götürdü.

Mahallede ilk kez insanlar zengin bir adamın değil, fakir bir kadının yanında durmuştu.

Fakat asıl sürpriz daha gelmemişti.

Kerem tekrar Fatma Nine’ye döndü.

— Annem ölmeden önce bana bir mektup bıraktı.

Titreyen ellerle zarfı uzattı.

Fatma Nine gözyaşları içinde mektubu açtı.

“Anne…
Seni terk ettiğim gün hayatımın en büyük hatasını yaptım.
Sen aç kalırken ben senden utandım.
Ama yıllar geçtikçe anladım ki utanması gereken sen değil, bendim.
Eğer bir gün oğlum seni bulursa, bil ki seni hep sevdim…”

Yaşlı kadın artık hıçkırarak ağlıyordu.

Kerem diz çöküp onun ellerini tuttu.

— Bundan sonra yalnız değilsin babaanne.

O gün mahallede kimse evine erken dönmedi.

Çünkü herkes yıllardır ilk kez gerçek bir iyiliğin kaybolmadığını görmüştü.

Bir hafta sonra Fatma Nine’nin eski gecekondusu yıkıldı.

Yerine küçük ama sıcak bir ev yapıldı.
Borçları tamamen kapatıldı.
Bahçesine en sevdiği beyaz güller dikildi.

Ama mahallede insanların en çok konuştuğu şey ne lüks arabalar oldu ne de zengin torun…

Herkes şu cümleyi unutamadı:

“İnsan bazen fakir doğar…
Ama vicdanı zenginse, sonunda hayat mutlaka ona borcunu öder.”