Otuz bir yaşındaki Emre, yıllardır sessiz ve sakin bir hayat sürüyordu. Evden çalışıyor, kendi düzeninde yaşıyor ve karşı komşusu olan yetmiş altı yaşındaki Nermin Hanım’la ara sıra sohbet ediyordu. Nermin Hanım bazen ona kek getiriyor, bazen de küçük ev tamiratlarında yaptığı hatalarla şakalaşıyordu.

Bir gün Emre, Nermin Hanım’ın perdelerinin bütün gün açılmadığını fark etti.

Kapısını çaldığında karşısında oldukça halsiz, güçlükle ayakta duran yaşlı bir kadın buldu.

Kısa süre içerisinde Nermin Hanım’ın ciddi şekilde hastalandığı ve tek başına yaşamasının artık güvenli olmadığı anlaşıldı.

Emre onun ailesine ulaşmaya çalıştı ancak yıllardır kimsenin ziyaret etmediğini öğrendi.

Nermin Hanım’ın yeğeni Gökhan, eşi Meltem ve kızı Aylin yaklaşık beş yıldır onu görmeye gelmemişti.

Emre, geçmişinde yaşadığı ağır bir pişmanlık nedeniyle komşusunu yalnız bırakmaya gönlü razı olmadı.

Kendi annesi yıllar önce hastalandığında farklı bir şehirde yaşayan Emre, annesinin sürekli “Ben iyiyim.” demesine inanmış ve eve dönmekte gecikmişti. Gerçek durumunu öğrendiğinde ise çok az zaman kalmıştı.

Annesini kaybettikten sonra aynı düşünce yıllarca peşini bırakmadı:

“Keşke daha erken eve dönseydim.”

Bu nedenle Nermin Hanım’a,

“Benim evimde kalın.” dedi.

Başlangıçta kabul etmese de sonunda razı oldu.

Üç hafta boyunca Emre bütün hayatını ona göre düzenledi. Yemek yaptı, ilaç saatlerini takip etti, doktor randevularına götürdü ve geceleri ihtiyaç duyduğunda yanında kaldı.

Ancak ailesi durumdan haberdar olduğunda teşekkür etmek yerine büyük bir öfkeyle Emre’nin kapısına geldi.

Gökhan bağırarak,

“Sen onun evini ve parasını istiyorsun!” diye suçlamaya başladı.

Mahallede de söylentiler yayıldı.

Emre’nin Nermin Hanım’ın vasiyetini değiştirdiği, evini kendi üzerine aldığı ve onu ailesinden uzaklaştırdığı konuşuluyordu.

Bunların hiçbiri doğru değildi.

Emre tartışmadı.

Çünkü onun için mesele para değildi.

Her gece saat tam dokuzda Nermin Hanım’ın yatağının yanındaki ahşap sandalyeye oturuyor ve yıllardır kimseye söyleyemediği pişmanlığını anlatıyordu.

“Annemin yanına daha erken gitmeliydim.”

Nermin Hanım her gece sessizce dinliyordu.