Hamileliğimin sekizinci ayında, eşimi kaybetmenin derin acısıyla İstanbul’daki hastane koridorunda yürürken arkamdan bir ses yükseldi. Doktorumuz Burak Bey, nefes nefese yanıma koşuyordu. Elinde sade, beyaz bir zarf vardı.

“Kaan, durumu ağırlaşmadan üç hafta önce bunu bana verdi,” dedi doktor mahcup bir sesle. “Bugüne kadar sana vermemem için bana söz detirdi. En çok ihtiyacın olduğu an anlayacağını söyledi.”

Eşim Kaan, sekiz aylık hamileliğimin tam ortasında amansız bir hastalığa yakalanmıştı. Tıp dünyası ona sadece birkaç ay ömür biçtiğinde, henüz doğmamış kızımız Zeynep’in gelişini göremeyeceğini anlamıştı. Bir akşam balkonda otururken bana, “Eğer birilerine umut olabilecekse, organlarımı bağışlamak istiyorum” demişti. Bu onun en büyük son dileğiydi.

Ancak Kaan’ın annesi Berrin Hanım bu kararı asla kabullenemedi. Oğlunun bedeninden bir parçanın yabancılara verileceği fikri, acılı anneye ağır geliyordu. Kaan ise beni korumak için annesiyle bu konuyu tartışmamı istemiş, “Sen bu sürece karışma, bırak bütün tepkiyi bana göstersin” demişti.