Ev hizmetlerinde çalışan kadının 5 yaşındaki kızı ensemdeki yeri işaret ederek, “Beyefendi, derinizin altında bir şey var,” dedi. Nişanlım hemen araya girdi: “O sadece eski bir yara izi, canım.” Üç yıldır sürekli hafıza kayıpları yaşıyordum.

DOLAR

Alış: 49.90

Satış: 50.10

EURO

Alış: 56.11

Satış: 56.34

GBP

Alış: 67.14

Satış: 67.64

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 4.11.2026

Ev hizmetlerinde çalışan kadının 5 yaşındaki kızı ensemdeki yeri işaret ederek, “Beyefendi, derinizin altında bir şey var,” dedi. Nişanlım hemen araya girdi: “O sadece eski bir yara izi, canım.” Üç yıldır sürekli hafıza kayıpları yaşıyordum.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 1 — Boynunuzda bir şey var, beyefendi. Henüz beş yaşında bile olmayan küçük Elif’in sesi, salonun ortasında durup kalmama neden oldu. Masanın altına kaçan bez fil oyuncağını almak için eğilmiştim. Tam doğrulurken küçük bir parmağın ensemi işaret ettiğini fark ettim. — Sanki derinizin altında sakladığınız küçük bir taş var, diye ekledi. Annesi Zeynep Demir, toplamakta olduğu çay bardaklarını elinden bıraktı. Nişanlım Selin Yılmaz ise hemen koltuktan kalktı. — Elif, insanları parmağınla gösterme. O eski bir yara izi, dedi. Küçük kızın sözlerine gülümsemeye çalıştım ama o anda başıma keskin bir ağrı saplandı. Dengemi kaybetmemek için sandalyenin arkalığına tutundum. Birkaç saniyeliğine neden ayakta olduğumu bile unuttum. Bu durum üç yıldır başıma geliyordu. Benim adım Levent Arslan. Türkiye’nin farklı limanlarında faaliyet gösteren deniz taşımacılığı ve lojistik şirketlerinin sahibiyim. İzmir’in dışındaki geniş evimden, milyonlarca liralık ve dolarlık yüklerin hareketini yönetebiliyordum. Ancak bazı sabahlar, bir önceki gece yaptığım konuşmaları bile hatırlayamıyordum. Her şey, limanda gece yapılan bir denetim sırasında geçirdiğim kazadan sonra başlamıştı. Islak bir geçitte ayağım kaymış, başımı sertçe çarpmış ve boyun bölgemden yaralanmıştım. Doktorlar ilk muayenelerde ciddi bir komplikasyon görünmediğini söylemişti. Ancak ağrılarım bir türlü geçmemişti. Ardından migren atakları, ilaçlar ve hafıza kaybı nöbetleri başlamıştı. Selin bütün doktor randevularıma benimle gelmeye başladı. İlaçlarımı düzenliyor, doktorların sorularını yanıtlıyor ve yanlış hatırladığımı düşündüğü şeyleri düzeltiyordu. Zihinsel yetilerimi kaybetme ihtimalinden öylesine korkuyordum ki zamanla bu durumu kabullenmiştim. — Küçük kız ne söyledi? diye sordum, dengemi yeniden kazanmaya çalışırken. Selin kolumdan tuttu. — Önemli bir şey değil, canım. Yine baş dönmen başladı. Elini nazikçe ittim. Elif hâlâ endişeyle bana bakıyordu. — Dedemin de kulağının arkasında küçük bir şişlik vardı. Onu doktora götürmüşlerdi, diye açıkladı. Selin, Zeynep’ten kızını odadan çıkarmasını istedi. Ancak Zeynep yerinden kıpırdamadı. — Beyefendi, doktor çağırmamızı ister misiniz? Nişanlıma baktım. Ardından elimi yavaşça ensemdeki şişliğe götürdüm. Üzerine bastırmadım. — Orada ne olduğunu öğrenmek istiyorum. — Levent, bu konuyu daha önce defalarca konuştuk, diye araya girdi Selin. — O zaman bana bunu, sizin için çalışmayan bir doktor açıklasın. Ardından gelen sessizlik, hissettiğim ağrıdan bile daha ürkütücüydü. Zeynep on dört aydır evimizde çalışıyordu. Küçük kızı Elif’le birlikte İzmir’in daha mütevazı semtlerinden birinde kiralık bir dairede yaşıyor, her gün toplu taşımayla işe geliyordu. Bazen okul çıkışında kızını da yanında getiriyordu. Hayatı hakkında pek fazla şey bilmiyordum. Ama benim yanımda kimsenin konuşmadığı bir ayrıntıyı fark etmişti. Bazı özel klinik ziyaretlerinden sonra ağrılarım daha da şiddetleniyordu. Kimi sabahlar gayet normal çalışabiliyor, ancak tedavi gördükten birkaç saat sonra basit bir konuşmayı bile sürdürmekte zorlanıyordum. O öğleden sonra kişisel avukatım Murat Şahin’i aradım. Benden bağımsız çalışan bir doktordan muayene ayarlamasını ve tüm sağlık dosyamın eksiksiz bir kopyasını almasını istedim. Henüz telefondayken içeriye Hakan Karaca girdi. Hakan on sekiz yıldır danışmanlığımı yapıyordu. Şirketlerimizin güzergâhlarını, sözleşmelerini ve iş ortaklarını neredeyse benim kadar iyi biliyordu. — Selin beni aradı, dedi. Küçük bir kızın söyledikleri yüzünden ortalığı karıştırmamalıyız. Doktorlar bu implantın ne olduğunu gayet iyi biliyor. Göğsümde buz gibi bir ürperti hissettim. — Hangi implant? Hakan kaşlarını çattı. — Kazadan sonra onayladığın implant. Bunu sana defalarca açıkladık. Sinir ağrılarımı hafifletmek amacıyla deneysel bir periferik sinir uyarımı tedavisini kabul ettiğimi hatırlıyordum. Ancak cihazın tam olarak nereye yerleştirildiğini ve üç yıl sonra hâlâ neden ayarlamalar yapıldığını hatırlayamıyordum. Selin elinde mavi bir dosyayla içeri girdi. — Oksipital sinir stimülatörü, canım. Migren atakları sırasında kafan karışıyor, bazı şeyleri yanlış hatırlıyorsun. — İmplantasyon raporlarını ve yapılan bütün ayarlamaların kayıtlarını istiyorum. — Onlar Doktor Cemal Erdem’de. — O hâlde kendisinden isteyeceğim. Selin derin bir nefes aldı. — Önemli tıbbi kararlar verebilecek durumda değilsin. Gözlerinin içine baktım. — Kendi sağlık dosyamı istemek sorumsuzluk değil. Hakan başını eğdi. Bu hareketi görünce Selin’in daha önce sağlığımı bahane ederek seyahatlerimi iptal ettiği, toplantılarımı ertelediği ve şirket sözleşmelerini incelememi engellediği birçok anı yeniden aklıma geldi. Bu sırada Zeynep, o sabah yaşanan başka bir ayrıntıyı hatırladı. Bir hemşire elinde sert bir çanta ve elektronik tabletle çalışma odama girmişti. Kısa süre sonra yine şiddetli bir baş ağrısı yaşamıştım. Zeynep, ev işlerinin bir parçası olarak ziyaretçilerin geliş saatlerini ve yaptıkları işleri sarı bir deftere not ediyordu. O sayfaların bir gün ev işlerinin çok ötesinde bir anlam taşıyabileceğini hiç düşünmemiştim. Bağımsız bir doktora muayene olduğumda bana sinir stimülatörlerinin insanların düşüncelerini okuyamayacağını veya iradelerini kontrol edemeyeceğini açıkladı. Ayrıca yaşadığım hafıza kaybının tamamını otomatik olarak bu cihaza bağlamak da doğru değildi. Öncelikle cihazın modelini belirlememiz, programlama kayıtlarını incelememiz ve kullandığım ilaçları değerlendirmemiz gerekiyordu. Nörolojik muayene yapılması konusunda anlaştık. O gece uyumaya hazırlanırken Murat’tan bir mesaj aldım. Şirket belgelerini incelemeye başlamış ve önemli bazı toplantıların şiddetli ağrı nöbetleri yaşadığım dönemlerde gerçekleştirildiğini fark etmişti. Birçok toplantı tutanağında, sağlık durumum nedeniyle toplantılara katılamayacak kadar hasta olduğum yazıyordu. Üstelik Hakan’a verdiğim bazı yetkilerin, başlangıçta belirlediğim sınırların çok ötesinde kullanıldığı anlaşılıyordu. Elimi yeniden ensemdeki şişliğe götürdüm. İlk kez, derimin altında ne olduğunu öğrenmenin tek başına yeterli olmadığını anladım. Asıl soru şuydu: Üç yıldır ben karar verebilecek durumda değilken, benim yerime kim karar veriyordu? Ve ilk tarihleri karşılaştırdığımızda, çok daha ürkütücü bir ayrıntı ortaya çıktı: Bazı tıbbi ziyaretler, tam da Hakan’ın yönettiği işlerle ilgili sorular sormayı planladığım önemli toplantılardan hemen önce gerçekleşmişti…. BÖLÜM 2 Bağımsız bir özel hastanede görev yapan nörolog Doktor Defne Kaya, uzun zamandır ilk kez şikâyetlerimi gerçekten dinleyen ve kimsenin benim yerime cevap vermesine izin vermeyen kişi oldu. Ensemdeki yara izini inceledi. Gerekli tetkikleri istedi ve MR gibi işlemleri değerlendirmeden önce vücudumdaki cihazın tam olarak ne olduğunu belirlememiz gerektiğini özellikle vurguladı. — Bütün sorunlarınızı tek başına bu cihaza bağlayamayız, dedi. — Geçirdiğiniz kafa travmasını, uyku düzeninizi ve kullandığınız ilaçları da değerlendirmemiz gerekiyor. Bana hangi dozda ilaç kullandığımı sordu. Cevap veremedim. Yıllardır tedavilerimi Selin ve Doktor Cemal Erdem düzenliyordu. Sonunda ilk görüntüleme sonuçlarını aldığımızda, deri altına yerleştirilmiş ve periferik sinir stimülasyon sistemine bağlı küçük cihaz açıkça görüldü. İlk incelemede acil cerrahi müdahale gerektiren bir durum olduğuna dair belirti yoktu. Ancak cihazın geçmiş kayıtlarını kontrol etmemiz gerekiyordu. Sağlık dosyamın tamamını resmî olarak talep ettim. Doktor Erdem neredeyse hemen beni aradı. — Levent, talimatlarımıza uyduğunda her zaman iyi sonuçlar aldın. — Öyleyse kayıtları bana teslim etmenizde bir sakınca olmamalı. — Kaygıların ağrılarını daha da kötüleştiriyor olabilir. — Kendi sağlık geçmişimi sormak bir hastalık belirtisi değildir, doktor. Bundan sonraki bütün görüşmelerimizin ve yazışmalarımızın kayıt altına alınmasını istedim. Bu sırada Selin, Zeynep’in iş sözleşmesini yeniden gözden geçirmekle tehdit etti. Ziyaretçilerin geliş saatlerini not etmeyi bırakmasını ve sarı defterini kendisine teslim etmesini istedi. Zeynep ise resmî bir talimat olmadan defterini vermeyi reddetti ve bir iş hukuku danışmanına başvurdu. Hiçbir belge çalmamış, özel işlerimi araştırmamıştı. Yalnızca eve kimin geldiğini, ne kadar kaldığını ve kendisinden hangi odaları hazırlamasının istendiğini kaydetmişti. Murat, hepimizin katılacağı bir toplantı düzenledi. Orada, Zeynep’in son dokuz ay içinde on iki sağlık personeli ziyaretini kaydettiğini öğrendik. Bu ziyaretlerin birçoğu, şiddetli ağrılarım nedeniyle iptal edilen önemli mali toplantılarla aynı tarihlere denk geliyordu. — Odada tam olarak ne yaptıklarını bilmiyorum beyefendi, diye açıkladı Zeynep. — Size yalnızca ne zaman geldiklerini, kimin geldiğini ve odayı hazırlamamı kimin istediğini söyleyebilirim. Onun bu kadar dikkatli davranması beni etkiledi. Şüphelerini gerçekmiş gibi anlatmaya çalışmıyordu. İlk dosya incelemeleri bazı çelişkileri ortaya çıkardı: Eksik bırakılmış cihaz programlama tarihleri, şiddetli ağrılar yaşadığımı kaydettiğim dönemlerde iyileşme gösterdiğimi belirten raporlar ve şirket toplantılarına katılmamamı gerekçelendirmek için kullanılan tıbbi tavsiyeler… Sonra iki yıl önce Doktor Erdem’e gönderdiğim ve Selin’i de bilgiye eklediğim bir e-postayı bulduk. O mesajda, yeterince fayda görmediğim için cihazla tedavinin devam edip etmemesinin yeniden değerlendirilmesini istiyordum. Ancak sağlık dosyamda aynı yazışma, tedaviye devam edilmesini talep ettiğim şeklinde özetlenmişti. Bu artık yalnızca hafızamın bana oyun oynamasıyla ilgili bir mesele değildi. Yazılı bir belge, tıbbi kayıtlarda anlatılanlarla açıkça çelişiyordu. Teknik inceleme ayrıca bazı cihaz ayarlamalarının, belgelenmiş doktor kontrolleriyle tam olarak örtüşmeyen tarihlerde yapıldığını ortaya çıkardı. Ancak bu bilgiler tek başına ayarlamaları kimin istediğini kanıtlamıyor, cihazın hafıza kayıplarıma neden olduğunu da göstermiyordu.

: Defne Hanım ayrı bir incelemede, uzun süredir kullanılan sakinleştirici ilaçların bulunduğunu ve bunların tıbbi gerekçelerinin yeniden değerlendirilmesi gerektiğini belirledi. Murat’ın ulaştığı bilgiler ise çok daha endişe vericiydi. Hakan, sağlık durumuma ilişkin raporları kullanarak şirketlerimizde bazı değişiklikleri desteklemişti. Bu değişiklikler, liman taşımacılığı işlerimizle bağlantılı aracı şirketlerin çıkarına hizmet ediyordu. Bu şirketleri tanıyordum. Kazadan önce, yasal taşımacılık faaliyetlerimizin yanı sıra kaçakçılık ve haraç ağlarıyla bağlantılı bazı işlerin de sürmesine izin vermiştim. Ancak bu faaliyetlerden çekilmeye karar verdiğimde Hakan buna şiddetle karşı çıkmıştı. Kısa bir süre sonra düşme kazasını yaşamış, olay iş kazası olarak soruşturulmuş ancak saldırıya uğradığımı kanıtlayan kesin bir delil bulunamamıştı. Birinin kazaya neden olduğunu söylemek için elimizde hiçbir kanıt yoktu. Fakat hastalığımın ne ölçüde istismar edildiğini artık anlamaya başlıyordum. Kliniğin eski hemşirelerinden biri olan Yolanda Peiró, gerekli resmî kanallar aracılığıyla tanıklıklarını ve mesleki yazışmalarını sundu. Doktor Erdem’in, Selin veya Hakan tarafından iletilen bazı değerlendirme taleplerini kabul ettiğini ve benim itirazlarımdan bazılarının sağlık kayıtlarına doğru şekilde yansıtılmadığını görmüştü. Ancak bana zarar verilmesi yönünde açık bir talimata hiçbir zaman tanık olmadığını da özellikle belirtti. Sonunda Selin’le yüzleşmeye karar verdim. — Tedavinin yeniden değerlendirilmesini istediğim hâlde cihazın ayarlarını neden değiştirmeye devam ettiniz? Cevap vermeden önce ağlamaya başladı. — Hakan, hastayken ortaklarla tartışmanın şirketi batırabileceğini söylüyordu. Doktor Erdem de dinlenmen gerektiğini söylüyordu. — Peki sen de bunlara inandın mı? — Başlangıçta evet. Sonra önemli kararlara ben de katılmaya başladım. İnsanların bana ihtiyaç duymasına alıştım. Ona bakarken konuşacak kelime bulamıyordum. — Senin durumun kötüleştikçe toplantılarını ertelemek daha kolay hâle geliyordu, diye itiraf etti. — Toplantılara ne kadar az katılırsan, bizi sorgulama fırsatın da o kadar az oluyordu. Ondan odadan çıkmasını istedim. Bundan sonraki bütün görüşmelerin avukatlarımızın gözetiminde yapılacağını söyledim. O gece Selin evden ayrıldı. Ancak gitmeden önce, Hakan’ın önemli şirket oylamalarından önce klinik ziyaretlerinin erkene alınmasını istediği e-postaları sakladı. Nişanlılık ilişkim sona ermişti. Ertesi sabah Murat beni aradı. Hakan’ın, incelememizi tamamlamamıza fırsat vermeden şirket yönetiminde temsil yetkilerini değiştirmek amacıyla olağanüstü yönetim kurulu toplantısı düzenlemeye çalıştığını söyledi. BÖLÜM 3 O yönetim kurulu toplantısına Selin olmadan gittim. Hakan, sağlık durumumla ilgili raporları sundu ve şirketin hasta bir insanın değişken ruh hâline göre yönetilemeyeceğini ileri sürdü. Bağımsız yönetim kurulu üyelerinden biri bu ifadeyi geri almasını istedi. O gün başım ağrıyordu. Bir süre dinlenmek için izin istedim. Kendimi yeniden toparladığımda toplantı salonuna geri döndüm. — Sağlık durumum, hiç kimseye gerçekten vermediğim yetkileri kullanarak benim yerime oy kullanma hakkı tanımaz, dedim. Murat, noter aracılığıyla verdiğim yetkilerle Hakan’ın kullanmaya çalıştığı yetkiler arasındaki farklılıkları ortaya koydu. Yönetim kurulu, belgelerin korunmasına, verilen vekâletlerin yeniden incelenmesine ve şüpheli bulunan bazı işlemlerin geçici olarak durdurulmasına karar verdi. Hakan başlangıçta bazı görevlerini korudu ancak artık şirket dosyalarına erişimi tek başına kontrol edemeyecekti. Denetim süreci devam etti. Olası çıkar çatışmaları içeren sözleşmeler, Hakan’ın yakın çevresiyle bağlantılı şirketlere avantaj sağlayan işlemler ve sağlık sorunlarımın kurumsal kararları gerekçelendirmek için kullanıldığını gösteren yazışmalar tespit edildi. Kazadan önce gerçekleşmiş ve benim de sorumluluğum bulunabilecek yasa dışı ticari faaliyetler de ortaya çıktı. — Verdiğim bütün yetkilerin incelenmesini istiyorum. Bana zarar verebilecek olanlar da dâhil, dedim Murat’a. Avukatım, soruşturmaya yardımcı olmamın bana dokunulmazlık sağlamayacağı konusunda beni uyardı. Bunu anladım. Şirketlerime kazanç sağladığı sürece çok fazla şeye göz yummuştum. Hastalığım, geçmişimin o bölümünü silemezdi. Bu sırada sağlık alanındaki soruşturmalar ayrı bir şekilde ilerliyordu. Toplanan belgeler, yeterli onam kaydı olmadan bazı cihaz ayarlamalarının yapıldığına, şirket çevremden tedavi talepleri iletildiğine ve daha güçlü bir tıbbi gerekçeye ihtiyaç duyan sakinleştirici ilaçların reçete edildiğine dair bulgular içeriyordu. Doktor Cemal Erdem ise karmaşık bir hastayı tedavi ettiğini ve bazı farklılıkların yalnızca idari hatalardan kaynaklandığını savundu. Yetkili makamların onun açıklamalarını, orijinal kayıtları ve ilgili kişilerin sorumluluklarını incelemesi gerekiyordu. Selin de avukatı aracılığıyla bazı yazışmaları teslim etti. Olaylardaki rolünü kabul etti ancak kendisine yapılan baskıları ve başlangıçta bana yardım ettiğine gerçekten inandığını anlattı. Bunların hiçbiri aramızdaki ilişkiyi onarmaya yetmedi. Hakan ise sorumluluğu başkalarına yüklemeye çalıştı. Ancak incelenmekte olan şirket yazışmaları ve belgeler onun anlattıklarını sorgulanır hâle getiriyordu. Sonunda yönetim kurulu, yetkilerini sınırlandırdı ve etkilenen birimler için geçici bir yönetim oluşturdu. Hakan, on sekiz yıldır çalıştığı şirket binasından ayrılırken onu uğurlamaya kimse gelmedi. İncelemeler devam ediyordu ama ben artık her yeni bulguyu kişisel bir savaşa dönüştürmek istemiyordum. Defne Kaya, iyileşme sürecimi ve implantın gerçekten ne kadar fayda sağladığını değerlendirmek için uzmanlardan oluşan bir ekip kurdu. Doktorlar, tedavilerimi gözetim altında ve aşamalı olarak değiştirdiler. Bazı kafa karışıklığı nöbetlerim azaldı. Ancak diğer belirtiler devam etti. Kimse bütün kayıp anılarımı geri getireceğine dair söz vermedi. Lourdes’in yerine, Zeynep’e de evime geri dönmesi için bir teklif yapıldı. Ancak o, iş bulduğu bir toplum merkezinde çalışmaya devam etmeyi tercih etti. Gerekli danışmanlığı aldı ve meşru soruşturmalara yardımcı olma hakkından vazgeçmeden, iş ilişkisiyle ilgili çözülmemiş meselelerini sonuçlandırdı. Ona maddi yardım teklif ettim. — Haklarımın korunmasını tercih ederim beyefendi, diye cevap verdi. — Kişisel bir iyiliğe bağımlı olmak istemiyorum. Bu cevap, eski bir alışkanlığımı yeniden düşünmeme neden oldu: Özerkliklerine yeterince saygı göstermediğim insanların sorunlarını parayla çözebileceğimi sanıyordum. Nora ise kendi hayatına devam etti. Yeni yaşına girdi, hayvan resimleri çizdi ve adını yazmayı öğrendi. Annesi, hastalığımın onun çocukluğunun merkezine yerleşmemesi için elinden geleni yapıyordu. Bir öğleden sonra bahçede küçük kızı gördüm ve bez fil oyuncağını sordum. Artık kendisine yeni bir arkadaş bulduğunu söyledi. Bu kez bir çoraptan yapılmış zürafası vardı. Birkaç dakika boyunca hayvanlardan konuştuk. Bana şirket sözleşmelerimi veya doktorları sormadı. Yalnızca bir resim hediye etti. Bir süre sonra, Zeynep’in iznini alarak ona üzerinde bir fil bulunan küçük bir kart gönderdim. Kartın üzerine şu cümleyi yazdım: — Görmem gereken bir şeyi işaret ettiğin için teşekkür ederim. Nora ise bana hayvanlarla dolu bir ağaç çizerek, elinden geldiğince şu sözleri yazdı: — Fillerin arkadaşları vardır. O resmi sakladım. Kış aylarında uzmanlar, sınırlı faydası ve benim tercihlerim nedeniyle stimülatörün çıkarılmasını makul buldular. Karar vermeden önce riskleri, faydaları ve alternatifleri ayrıntılı biçimde açıkladılar. Aydınlatılmış onam formunu imzaladım. Cihazın daha sonra incelenebilmesi için gerekli teknik belgeler hazırlandı ve müdahale gerçekleştirildi. Uyandığımda hâlâ ağrım vardı. Kaybettiğim üç yılı bir mucize gerçekleşmiş gibi hatırlamaya başlamadım. Migrenlerim de tamamen ortadan kalkmadı. Ama o kararı yeterli bilgiye sahip olarak kendim vermiştim. Daha sonraki değerlendirmeler, bazı sağlık kararlarının şirket toplantılarından uzak kalmamı kolaylaştırmak amacıyla uygunsuz dış etkiler altında alınmış olabileceğine ilişkin bulguları güçlendirdi. Soruşturmalar devam etti. Ancak hiçbir tekil kanıt, bütün belirtilerimin otomatik olarak bir kişiye veya belirli bir mekanizmaya bağlanmasına yetmiyordu. Bunun sonuçları şirketlerimi de etkiledi. Bazı sözleşmeler yeniden incelemeye alındı. Yasal faaliyetler, soruşturulan işlemlerden ayrıldı ve olası yasa dışı eylemlerle hiçbir ilgisi olmayan çalışanları korumak için yeni denetim mekanizmaları kuruldu. Bazı konularda çıkar çatışması ihtimali nedeniyle görevlerimden çekilmek zorunda kaldım. Karar verme yeteneğimi geri kazanmanın, eski ayrıcalıklarımın tamamına yeniden sahip olmak anlamına gelmediğini anladım. Zeynep, evdeki işinden resmen ayrıldı ve toplum merkezindeki görevine devam etti. Aramızdaki ilişki hiçbir zaman zorunlu bir dostluğa veya maddi minnettarlığa dayanan bir hikâyeye dönüşmedi. Bir süre sonra kendisine, gözlemlerinin ne kadar önemli olduğunu kabul ettiğim bir mektup gönderdim. Bana uygun tıbbi bakımı almamı diledi ve yanımda çalışan insanları da dinlemem gerektiğini hatırlattı. O mektubu sakladım. Aylar sonra, önceden kararlaştırılmış bir buluşmada, İzmir’deki küçük bir kültür merkezinde düzenlenen çocuk resimleri sergisinde karşılaştık. Nora koşarak yanıma geldi. — Levent Bey, artık o küçük şişlik yok mu? Onun göz hizasına gelebilmek için eğildim. — Doktorlar, en iyisinin bu olduğuna karar verdiğimizde cihazı çıkarmama yardım ettiler. — Ama yine de kendime dikkat etmem gerekiyor. Küçük kız söylediklerimi düşündü. — O zaman artık boynunuzu rahatsız etmeden atkı takabilirsiniz. Zeynep gülümsedi. Ben de gülümsedim. Ardından Nora, yüzmeyi öğrenmek isteyen bir zürafayı anlattığı son resmini göstermeye başladı. Arkadaşlarının yanına dönene kadar onu dinledim. O gece eve döndüm ve her şeyin başladığı salondan geçtim. Oyuncak filin altına kaçtığı masa ve tutunmak zorunda kaldığım sandalye hâlâ oradaydı. Beş yaşındaki bir kızın ensemdeki yeri işaret edişini ve ben daha bir soru bile soramadan Selin’in cevap vermesini hatırladım. Üç yıl boyunca kendi güçsüzlüğümden korkmuştum. Bazı insanlar, beni koruduklarını iddia ederken bu korkumu, tedavilerimi ve sağlık durumuma ilişkin belgeleri kullanarak bana ait kararlara müdahale etme gücü kazanmıştı. Cihaz düşüncelerimi hiçbir zaman kontrol etmemişti. Asıl manipülasyon, benim adıma konuşan ve bunu beni korumak için yaptıklarını söyleyen insanlar aracılığıyla gerçekleşmişti. Pencereye doğru yürürken ensemde hafif bir sızı hissettim. Bu kez ağrıyı gizlemedim ve ne anlama geldiğine başkasının karar vermesine izin vermedim. Belirtiyi not ettim, doktorumu aradım ve nasıl ilerleyeceğimizi birlikte kararlaştırdık. Bütün anılarımı geri kazanmamıştım. Geçmişte yaptığım hataları da silemezdim. Ama daha önce imkânsız gibi görünen bir şeyi öğrenmiştim. Yardıma ihtiyaç duyabilirdim. Ancak bu, hayatımı yönetme hakkını başka birine vermem gerektiği anlamına gelmiyordu.

Haberin Devamı

Ev hizmetlerinde çalışan kadının 5 yaşındaki kızı ensemdeki yeri işaret ederek, “Beyefendi, derinizin altında bir şey var,” dedi. Nişanlım hemen araya girdi: “O sadece eski bir yara izi, canım.” Üç yıldır sürekli hafıza kayıpları yaşıyordum.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Yıllar Sonra Gelen Büyük Yüzleşme: Çiftlik Evinde Ortaya Çıkan Sır