Vanessa’nın dudaklarından dökülen isim tek kelimeydi.

“Murat…”

Siyah SUV’nin kapısı ağır ağır açıldı.

Vanessa’nın kocası Murat arabadan indi. Elinde market poşetleri vardı. Yüzünde ise eşine sürpriz yapmanın verdiği masum bir gülümseme…

Ta ki arka bahçeden yükselen sireni ve havuzun içindeki manzarayı görene kadar.

Adımları yavaşladı.

Elindeki poşetlerden biri yere düştü.

İçindeki süt kutusu kaldırımda yuvarlandı.

Ben olduğum yerde duruyordum.

Kollarımda Kerem’in ve Vanessa’nın kıyafetleri…

Havuzun içinde ise ikisi de ne yapacağını bilemez haldeydi.

Murat önce bana baktı.

Sonra eşine.

En son da Kerem’e.

“Burada ne oluyor?”

Kimse cevap vermedi.

Kerem boğazını temizledi.

“Murat… Bak, bu göründüğü gibi değil.”

Murat acı acı güldü.

“Gerçekten mi?”

“Havuzun içinde yarı çıplak yakalanmışsınız.”

“Bundan farklı nasıl görünebilir?”

Sokağın iki tarafında artık neredeyse herkes dışarı çıkmıştı.

Komşular sessizce izliyordu.

Kimse konuşmuyordu.

Sadece siren bütün mahalleyi inletmeye devam ediyordu.

Vanessa ağlamaya başladı.

“Ne olur beni dinle…”

Murat elini kaldırdı.

“Sus.”

Hayatım boyunca ilk kez onun sesinde bu kadar büyük bir hayal kırıklığı duyuyordum.

Tam o sırada güvenlik şirketinin aracı sokağa girdi.

Arkasından mahalle devriyesi geldi.

Görevli bahçeye yaklaşarak yüksek sesle konuştu.

“Alarmı kim çalıştırdı?”

“Ben.”

“Herhangi bir tehlike var mı?”

Kerem ilk kez gerçekten panikledi.

“Hayır hayır… Yanlış anlaşılma.”

Ben sakince cevap verdim.

“Hayır.”

“Alarmı bilerek çalıştırdım.”

“Evimin arka bahçesine izinsiz girilmedi.”

“Ama evliliğim ihlal edildi.”

Görevli bana baktı.

Sonra havuza.

Sonra kalabalığa.

Ne diyeceğini bilemedi.

Mahalle uygulamasındaki bildirim çoktan herkesin telefonuna ulaşmıştı.

Dakikalar içinde insanlar kendi aralarında konuşmaya başlamıştı.

“Demek aylardır olan buydu.”

“Vanessa her Salı neden geliyormuş şimdi anlaşıldı.”

“Şeker istemeye geliyormuş…”

“Belli ki şeker bahaneymiş.”

Kerem’in yüzü kıpkırmızı olmuştu.

Yıllardır herkese örnek aile babası gibi davranıyordu.

Mahalle pikniklerini organize eder…

Komşulara yardım eder…

Herkesin güvenini kazanırdı.

Şimdi ise bütün o imaj…

Birkaç dakika içinde yerle bir olmuştu.

Murat yavaşça bana yaklaştı.

“Ne zamandır biliyordun?”

“Bugün kesin olarak öğrendim.”

“İçimde ise uzun zamandır bir şüphe vardı.”

Başını öne eğdi.

“Özür dilerim.”

“Ondan değil.”

“Kendimden.”

“Bu kadını yıllarca tanıdığımı sandım.”

Vanessa hıçkırarak konuşmaya çalıştı.

“Murat…”

“Bir hata yaptım.”

“O anlık…”

Murat sertçe döndü.