“Ben ise ekranda ne olduğunu gördüğüm anda ağzımı elimle kapattım.”

Çünkü sahnenin arkasındaki dev ekranda, yıllardır görmediğim bir video oynuyordu.

Ve videoda annem vardı.

Salondaki herkes susmuştu. Sibel ise sahnenin ortasında, annemin diktiği elbisenin birebir kopyasıyla öylece kalakalmıştı.

Görüntü biraz eskiydi. Annem yatak odamızdaki küçük çalışma masasının önünde oturuyordu. Başında renkli bir eşarp vardı. Hastalığı yüzünden oldukça zayıflamıştı ama gülümsüyordu.

Kucağında ise benim mezuniyet elbisem duruyordu.

Bir an nefes almayı unuttum.

Bu videoyu daha önce hiç görmemiştim.

Annem kameraya bakarak konuşmaya başladı.

“Eğer bu videoyu izliyorsan, muhtemelen elbiseyi tamamlamayı başarmışımdır.”

Sesini duyduğum anda gözlerimden yaşlar süzüldü.

Arkamdaki öğrencilerden birkaçının burnunu çektiğini duydum.

Annem devam etti.

“Bu elbiseyi kızım için dikiyorum. Belki onu mezuniyet gecesinde göremeyeceğim. Ama o gece kendisini yalnız hissetmesini istemiyorum.”

Başımı çevirdiğimde Doruk’un sahnenin yan tarafında durduğunu gördüm.

Elinde bir dizüstü bilgisayar vardı.

Bütün bunları nasıl bulduğunu anlamıyordum.

Sibel ise artık kızgın görünmüyordu.

Korkuyordu.

Çünkü video devam ettikçe onun yüzündeki renk biraz daha soluyordu.

Annem kamerada elbisenin korsajını gösterdi.

“Bu elbisenin içinde küçük bir sır var,” dedi.

Kalbim hızlandı.

Annem elbisenin iç astarındaki küçük bir dikişi gösterdi.

“Buraya kızım için bir not diktim. Mezuniyet gecesinde bulmasını umuyorum.”

İstemsizce kendi elbiseme baktım.

Onca yıl boyunca o küçük dikişi hiç fark etmemiştim.

Tam o anda Sibel bir adım öne çıktı.

“Bu saçmalık yeter!”

Sesi bütün salonu doldurdu.

Doruk videoyu durdurmadı.

Sibel ona doğru yürümeye başlayınca okul müdürü ve iki öğretmen sahnenin kenarına yaklaştı.

“Lütfen yerinizde kalın,” dedi müdür.

Sibel öfkeyle arkasını döndü.

“Bu çocuk benim iznim olmadan özel görüntülerimizi yayınlıyor!”

İşte o zaman Doruk ilk kez ciddi bir sesle konuştu.

“Video sizin değil.”

Sibel dondu.

Doruk bana baktı.

“Bu sabah bana senin teyzen ulaştı.”

Şaşkınlıkla ona baktım.

Annemin kız kardeşi Sevil teyzem yıllardır başka bir şehirde yaşıyordu. Babamla araları annemin ölümünden sonra bozulmuştu ve çok az görüşüyorduk.

Doruk