-
- Annemin de tıpkı seninki gibi bir dövmesi var.” Bu cümle beni tamamen hazırlıksız yakaladı. Uzun bir sabah vardiyasını bitirdikten sonra Central Park’ta bir bankta oturmuş, sakin bir şekilde kahvemi yudumlarken, birdenbire önümde üç tane tıpatıp aynı küçük kız çocuğu durdu. Yedi yaşından büyük olamazlardı. Üzerlerinde birbirine uyumlu paltolar ve saçlarında özenle bağlanmış kurdeleler olan iki kadın, yan yana durup kolumdaki solmuş pusula dövmesine merakla bakıyorlardı. “Ne dediniz?” diye sordum, yanlış anladığımdan emindim. Ortadaki kız gülümsedi ve kolumu işaret etti. “Şu pusula,” dedi. “Annemin de aynısından var.” Dövmenin üzerine baktım. Sıradan bir tasarım değildi. Sekiz yıl önce, Seattle’da unutulmaz bir gecede, Camila adında bir kadınla konuşurken bir kağıt peçeteye kırık bir pusula çizmiştim. Bir anlık hevesle, gün doğmadan önce birbirimize uygun dövmeler yaptırmaya karar verdik ve hayatın bizi nereye götürdüğünü bilmediğimiz konusunda şakalaştık. O geceden sonra bir daha hiç görüşmedik. En azından ben hep böyle düşünmüştüm. Sakin kalmaya çalışarak kızlara başka bir soru sordum. Annenizin adı ne? Onlar cevap veremeden, gri üniforma giymiş bir kadın hızla bize doğru geldi. “Regina… Lucy… Valerie,” diye seslendi, durumun gerektirdiğinden çok daha endişeli bir ses tonuyla. Kızları nazikçe bir araya topladıktan sonra bana kibar ama gergin bir gülümseme sundu. “Özür dilerim,” dedi hızla. “Sözünüzü kesmemeleri gerekirdi.” “Beni rahatsız etmiyorlardı,” diye yanıtladım. “Sadece annelerini soruyordum.” Kadın bir an tereddüt etti. Sonra sessizce, dikkatimi hemen çeken bir şey söyledi. “Bayan Montgomery bekliyor.” Montgomery. Bu isim zihnimde yankılandı. Bu hiç de yabancı bir durum değildi. Dadı kızları yakındaki siyah bir SUV’ye doğru aceleyle götürürken, yıllardır aklıma gelmeyen anılar birdenbire geri döndü. Camila ailesi hakkında konuşmaktan her zaman kaçınmıştı. Bazı telefon aramalarına asla cevap vermedi. Konuşmalar çok kişisel bir hal aldığında hemen konuyu değiştirirdi. O zamanlar, onun sadece özel hayatına değer verdiğini varsaymıştım. Artık o kadar emin değildim. Arabaya binmeden hemen önce kızlardan biri bana doğru döndü. Küçük elini cama dayadı ve gülümsedi. Ardından SUV, öğleden sonraki trafikte gözden kayboldu. Orada öylece dimdik durdum, aklımdan çıkaramadığım imkansız bir soru vardı. Eğer Camila Montgomery gerçekten onların annesiyse… Yedi yaşındaki üç kız çocuğu, sekiz yıl önce yaşanan tek bir geceyle bağlantılı bir dövmeyi neden biliyordu? Ve neden birdenbire, bittiğini sandığım hayatımın bir bölümünün aslında yeni başlıyormuş gibi hissettim?
-
- BÖLÜM 2: İsim Elias’ı beklediğinden daha sert vurdu. Camila Montgomery sıradan bir kadın değildi. Amerika’daki en etkili iş liderlerinden biriydi, milyarlar değerinde bir ulaşım imparatorluğunun CEO’su. Yüzü sürekli olarak finans haber programlarında, dergi kapaklarında ve politikacıların, ünlülerin ve kurumsal elitlerin katıldığı hayırsever galalarında belirdi. Yıllar önce, Elias onu gerçekten televizyonda komşu restoranında kahvaltı ederken görmüştü. Birkaç saniyeliğine ekrana baktığını hatırladı, neden olduğunu anlamadan kızın tanıdık geldiğini hissetti. O sırada, Seattle’da pervasız bir geceden sonra onunla ucuz bir motel odasını paylaşan kadına haberlerdeki parlak yöneticiyi asla bağlamadı. SUV’ye binmeden hemen önce, merkezinde duran kız omzunun üzerinden geriye baktı. Gözleri grinin canlı bir tonuydu. Camila’nınkiyle aynı unutulmaz gri. O akşam, Elias başka hiçbir şeye odaklanmadan Brooklyn’deki küçük dairesine döndü. Altı yaşındaki oğlu Leo, çoktan yan odada yıpranmış bir dinozorun yanına kıvrılarak uyuyakalmıştı. Elias akşam yemeği yapmak yerine eski dizüstü bilgisayarını açtı ve bir cümleyi aradı. Camila Montgomery üçlü çocukları. Yüzlerce sonuç bir anda ortaya çıktı. Kurumsal etkinliklerde, yardım bağış kampanyalarında, hissedar toplantılarında ve uluslararası konferanslarda Camila’nın fotoğrafları vardı. Pek çok kişi onu parktaki çocuklara benzeyen üç özdeş kız ile gösterdi. Regina’yı. Lucy. Merhaba. Valerie. Merhaba. Makale üstüne makale Camila’nın başarısı, zenginliği ve etkisi ele alındı. Ama hiçbiri bir kocadan bahsetmedi. Hiçbiri kızların babasını teşhis edemedi. İhmal garip geldi. Elias ne kadar derin araştırırsa o kadar huzursuz oldu. Sonra iki yıl önce kırmızı halı bağış toplama etkinliğinde çekilmiş bir fotoğraf buldu. Camila şık bir sırtı açık gece elbisesi giyiyordu. Kalbi neredeyse durmuştu. Sol kürek kemiğinde görülen bir dövmeydi. Kırık bir pusula. Sekiz yıl önce birlikte tasarladıkları kırık pusula. Elias birkaç saniye boyunca ekrana baktı, hareket edemedi. Sonra aniden dizüstü bilgisayarı kapattı. Rakamları görmezden gelmek imkansızdı. Kızlar yedi yaşında gibi görünüyor. Zamanlama, Camila ile Seattle’da geçirdiği geceyle mükemmel bir şekilde örtüştü. Gün doğmadan önce bir telefon numarası, adres ya da açıklama bırakmadan ortadan kayboldu. Sekiz yıl boyunca onun sadece onu unutmak istediğini düşündü. Şimdi o kadar emin değildi. Çünkü ya bu onun hayatının en inanılmaz tesadüfüydü… Ya da o üç küçük kız farkında olmadan Central Park’ta babalarına rastlamışlardı. Ertesi sabah, Elias şafaktan önce aklında tek bir düşünceyle uyandı.