Küçük kasabanın mezarlığında derin bir sessizlik hâkimdi. Siyah bulutlar gökyüzünü kaplamış, hafif bir rüzgâr ağaçların yapraklarını hüzünlü bir şekilde savuruyordu. Yetmiş yaşındaki Mehmet Bey için hayat, son birkaç gün içinde geri dönülmez şekilde değişmişti.

Önce oğlu Ahmet’i ve gelini Zeynep’i korkunç bir trafik kazasında kaybetmişti. Bu acı yetmezmiş gibi, şimdi de tek torunu Emir’in cenazesi için mezarlıkta duruyordu. Gözlerinden süzülen yaşlar dinmek bilmiyordu. Küçük Emir, onun hayata tutunma sebebiydi.

Tabutun yanında bir başka yas tutan daha vardı: Emir’in sadık köpeği Karabaş.

Karabaş, cenazenin başından bir an olsun ayrılmıyordu. Sürekli tabutun etrafında dolaşıyor, bazen de tabutun üzerine patilerini koyarak yüksek sesle havlıyordu. İlk başta herkes bunun bir hayvanın sahibine duyduğu özlem olduğunu düşündü.

Ancak zaman geçtikçe köpeğin davranışları daha da tuhaflaştı.

Karabaş bir anda hırlamaya, toprağı eşelemeye ve tabuta doğru çılgınca havlamaya başladı. Sanki içeride kimsenin fark etmediği bir şey vardı.

Mehmet Bey’in içine tarif edemediği bir huzursuzluk çöktü.

“Bir şeyler doğru değil…” diye mırıldandı.

Görevliler cenazeyi başlatmak üzereyken Karabaş birden tabutun üzerine atladı. İnsanlar köpeği uzaklaştırmaya çalıştı ama hayvan hiçbir şekilde geri çekilmiyordu.

Mehmet Bey’in kalbi hızla çarpmaya başladı.