Sekiz aylık hamile karnımla, mermer zeminleri tek başıma temizlerken kocam Cem’in lüks SUV cipi malikanenin bahçesinden çıkıp köşeyi dönerek gözden kayboldu. Bir saat önce Cem alnımdan sanki büyük bir lütufmuş gibi öpmüş, “Dramatikleşme Ceren, alt tarafı bir hafta yokuz,” demişti. Kayınvalidem Derya ise tasarım valizini sürükleyerek kapıdan çıkarken kibirli bir kahkaha atmıştı: “Ve üst kat pencerelerini unutma, biz dönmeden önce bütün ev pırıl pırıl olsun.” Görümcem Burcu ise alaycı bir sırıtışla eklemişti: “Belki doğacak bebek de temizliğe yardım eder!”

Hepsi neşeyle gülüşerek uzaklaştı. Onlar için yemek yapan, evlerini finanse eden, her kaprislerini ve hakaretlerini alttan alan sıradan bir hizmetçi gibiydim. Ancak bilmedikleri, fark edemeyecek kadar kör oldukları çok büyük bir detay vardı: Bu devasa malikane asla onlara ait değildi. Ev, evlenmemden üç yıl önce rahmetli anneannemden bana kalan özel bir mülk mütevelli ortaklığıydı ve tapusu tamamen benim üzerimeydi.