Sokaktaki genç serseriler, bacağı yerine protez olan yaşlı bir savaş gazisiyle alay ediyorlardı; üstelik bunun sadece bir dakika sonra neler olacağından tamamen habersizdiler 🥲 😳

Yaşlı adam yaklaşık yirmi dakikadır otobüs durağında oturuyor, yağmurdan sonra ıslanmış yolu sessizce izliyordu. Gri gökyüzü aşağıya çökmüş, rüzgâr soğuk taşıyor, etraftaki insanlar ise neredeyse ona hiç bakmadan kendi işlerine yetişmeye çalışıyordu. Üzerinde eski, koyu renk bir ceket, üzerinde “Veteran” yazan solmuş bir şapka ve altında protezi açıkça görünen yıpranmış şort vardı.

Başka insanların bakışlarına çoktan alışmıştı.

Kimisi bakışlarını kaçırıyor, kimisi acıyarak bakıyor, kimisi ise hiç yokmuş gibi davranıyordu. Ama onu en çok acıtan şey bacağı değildi. Savaş ona çok şey kaybettirmişti. Arkadaşlarını, gençliğini, sağlığını ve bir zamanlar normal sandığı hayatı orada bırakmıştı. Askerlikten sonra bambaşka biri olarak dönmüştü. Eşi birkaç yıl sonra onu terk etmişti, çocukları yoktu ve eski dostlarının çoğu ya uzaklara gitmiş ya da çoktan ölmüştü.

Artık çoğu zaman yalnızdı.

Yaşlı adam sessizce otobüsü beklerken durakta aniden üç genç durdu. Yirmili yaşlardaydılar. Şapkaları ters, yüksek sesle gülüyor, küstahça davranıyorlardı. Protezi hemen fark ettiler.

— Hey dede, o ne öyle? — diye alaycı bir gülümsemeyle sordu biri, bacağını işaret ederek.