Sokakta her gün karşılaştığım dilenci adamı “DÜĞÜNÜME” davet ettim; aslında o benim kayıp amcam olduğunu bilmiyordum hikayesin anlatınca salondaki herkes ağladı.

DOLAR

Alış: 46.01

Satış: 46.20

EURO

Alış: 53.15

Satış: 53.36

GBP

Alış: 61.50

Satış: 61.95

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 14.03.2026

Sokakta her gün karşılaştığım dilenci adamı “DÜĞÜNÜME” davet ettim; aslında o benim kayıp amcam olduğunu bilmiyordum hikayesin anlatınca salondaki herkes ağladı.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Sokakta her gün karşılaştığım dilenci adamı düğünüme davet ettiğim gün, aslında hayatımın en büyük sırrıyla karşılaşacağımı bilmiyordum. Onu ilk kez yaklaşık iki yıl önce, işe giderken aynı köşede görmüştüm. Üzerinde eskimiş bir palto, başında solmuş bir şapka olurdu. Çoğu kişi onun yanından hızla geçerdi ama ben her sabah ona selam verirdim. Bazen bir çorba, bazen bir simit bırakırdım. O da her seferinde aynı sakin gülümsemeyle “Allah gönlüne göre versin evlat” derdi. Adının Hasan olduğunu söylemişti. Fazla konuşmazdı ama gözlerinde tuhaf bir sıcaklık vardı. Sanki beni yıllardır tanıyormuş gibi bakardı. Ben de ona alışmıştım. Günümün küçük ama anlamlı bir parçası olmuştu. Düğün hazırlıkları başladığında her şey telaşlıydı. Salon, davetiyeler, listeler… Bir akşam eve dönerken yine Hasan amcayı gördüm. O soğuk kaldırımda oturuyordu. Bir an durup düşündüm. Hayatımın en mutlu gününde, bana her sabah iyi dilekler eden bu adam neden orada olmasındı? Cebimden bir davetiye çıkardım ve ona uzattım. “Hasan amca… haftaya düğünüm var. Gelir misin?” dedim. Önce şaka yaptığımı sandı. Davetiyeye uzun uzun baktı. Elleri titriyordu. “Ben mi?” diye fısıldadı. “Evet. Gelmeni isterim.” Gözleri doldu ama bir şey söylemedi. Sadece başını eğip davetiyeyi cebine koydu. Düğün günü geldiğinde salon ışıl ışıldı. Herkes gülüyor, müzik çalıyor, insanlar dans ediyordu. Tam nikâh kıyıldıktan sonra kapıdan içeri biri girdi. Üzerinde temiz ama eski bir takım elbise vardı. Saçları taranmıştı ama yüzündeki yılların yorgunluğu hâlâ duruyordu. Hasan amcaydı. Bazı misafirler şaşkınlıkla baktı. Ama ben onu görünce gülümsedim. Hemen yanına gidip sarıldım. “Geldiğine çok sevindim.” Salondaki birkaç kişi fısıldaşmaya başladı ama umursamadım. Onu masalardan birine oturttum. Bir süre sonra müzik yavaşladı ve mikrofon elime geçti. “Bugün burada herkes benim için çok değerli,” dedim. “Ama aramızda biri var ki her sabah bana dua eden, hiç tanımadığım halde iyi dilekler veren biri.” Salon merakla sessizleşti. “Hasan amca… bir şey söylemek ister misin?” dedim. O an herkesin bakışları ona döndü. Hasan amca önce başını eğdi. Sonra yavaşça ayağa kalktı. Mikrofonu eline aldı ama sesi titriyordu. “Ben… konuşmayı pek beceremem,” dedi. Bir an durdu. Salonda derin bir sessizlik vardı. “Bu genci ilk gördüğümde… kalbim sıkıştı,” diye devam etti. “Çünkü bana çok tanıdık geldi.” Herkes dikkat kesilmişti. “Yıllar önce bir ailem vardı. Bir kardeşim… ve onun küçük bir oğlu.” Sesi daha da titredi. “Ama bir yangın çıktı. Ev yandı. Herkes öldü sandım. Kendimi suçladım. O günden sonra hiçbir yere ait hissetmedim.” Ben donakalmıştım. Hasan amca ceketinin iç cebinden eski, yanmış kenarları olan küçük bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta genç bir adam, yanında küçük bir çocuk vardı. O çocuk bendim. Kalbim sanki yerinden çıkacak gibiydi. “Bu fotoğraf… yıllardır yanımda,” dedi. “Kardeşimin oğlu… adı Kerem’di.” Salon bir anda fısıltılarla doldu. Ben mikrofona doğru yaklaştım. Sesim zor çıkıyordu. “Benim adım Kerem…” Hasan amca başını kaldırdı. Gözleri büyüdü

: “Ben… o çocuğum.” Bir an için zaman durdu. Sonra Hasan amcanın dizleri titredi. Mikrofondaki sesi kırıldı. “Kerem…?” Gözlerim dolmuştu. “Evet amca… ben hayattayım.” Bir anda salondaki herkes ayağa kalktı. Bazıları ağlıyordu. Annem gibi büyüten teyzem gözlerini kapatmış ağlıyordu. Hasan amca bana doğru birkaç adım attı ama sanki inanmakta zorlanıyordu. Sonunda birbirimize sarıldık. Onun omuzları titriyordu. “Yıllarca seni kaybettim sandım…” diye hıçkırdı. Ben de ağlıyordum. “Ben de amcamın öldüğünü sandım.” Salon sessizce bu anı izliyordu. Bazı insanlar gözyaşlarını saklamaya çalışıyordu ama başaramıyordu. O gece düğün sadece bir evlilik kutlaması değildi. Aynı zamanda kaybolmuş bir ailenin yeniden bulunmasıydı. Hasan amca artık sokakta değildi. Onu o gece evimize götürdük. Günlerce konuştuk, geçmişi tamamladık, yılların boşluğunu doldurmaya çalıştık. Ama o gece bana söylediği bir cümleyi hiç unutmadım. “İnsan bazen hayatını kaybettiğini sanır evlat,” dedi. “Ama aslında hayat… en umulmadık anda kapıyı çalıp sana yeniden aile verir.” Ve o gün anladım ki bazen bir düğün davetiyesi sadece bir misafir çağırmaz. Bazen kayıp bir aileyi eve geri getirir.

Haberin Devamı

Antalya Kemer Suluda Ada Tur Adalar Turu Gemi Turu Turlar Setur Gezi Turları

Sokakta her gün karşılaştığım dilenci adamı “DÜĞÜNÜME” davet ettim; aslında o benim kayıp amcam olduğunu bilmiyordum hikayesin anlatınca salondaki herkes ağladı.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

On dört yıl önce yangında öldü sandığım kocam kapıma geldi — ama benden istediği şey aklımın alamayacağı cinstendi