Arda nihayet kafasını kaldırdı: “Annemle nasıl böyle konuşursunuz? Kadın stresli, altı üstü bir aile yemeği!”

Yıllardır duyduğum o ezberlenmiş iki kelime yine karşıımdaydı: “Olay çıkarma.” Ancak onların unuttuğu çok hayati bir gerçek vardı. Ben anne olmadan önce yıllarca kurumsal finans ve ticaret hukuku alanında uzmanlaşmış kıdemli bir hukuk danışmanıydım. Belgenin, sahte imzanın ve usulsüzlüğün ne anlama geldiğini çok iyi biliyordum.

Hamileliğimin altıncı ayında, adıma çekilen 150 bin liralık ticari kredi bildirimini fark etmiştim. Nermin Hanım’ın ikram şirketi için çekilen bu kredide benim ve annemin kimlik bilgileri kullanılmış, sahte imzalar atılmıştı. O gece Arda’ya sorduğumda yeminler edip haberi olmadığını söylemişti.

Fakat eski patronum Avukat Rıza Bey ile yürüttüğümüz incelemede gerçeği öğrenmiştim. Arda’nın annesine attığı mesaj aynen şöyleydi: “Ceyda kredi raporlarını asla kontrol etmez. Bilgilerini kullanın, öğrenirse sonra hallederiz.”

Üstelik kayınvalidemin unuttuğu bir şey daha vardı: İki yıl önce batmak üzereyken annemden aldığı 75 bin liralık borç. Annem bu borcu resmi ipotek karşılığında vermişti; Nermin Hanım’ın ticari servis araçları ve mutfak ekipmanları teminat altındaydı. Nermin Hanım aylardır tek bir taksit bile ödememişti.

Ertesi sabah saat 06.18’de Arda’nın telefonu acı acı çalmaya başladı. Nermin Hanım çığlık çığlığaydı. Arda’ya bakıp soğukkanlılıkla mavi dosyayı masaya koydum. Arda dosyanın içindekileri görünce nefessiz kaldı. Ancak asıl büyük sürpriz kapının şiddetle çalınmasıyla başlayacaktı…Arda’nın telefonu sabahın erken saatlerinde çalmaya devam ediyordu. Arayan Nermin Hanım’dı ve çığlık çığlığa bağırıyordu: “Kapıda çekiciler var! Servis araçlarımı ve mutfak malzemelerimi götürüyorlar!”

Annem Perihan kahvesinden bir yudum alarak sakince konuştu: “Kredi borcunun vadesi geçti Nermin Hanım. Yasal ipotek sürecini başlattım.”

Nermin Hanım telefonda adeta çıldırdı: “Siz ne yapıyorsunuz? Biz aileyiz!” Annem ise unutulmaz cevabı verdi: “Dün ‘aile’ demek, sezaryenli kızımı hizmetçi gibi çalıştırmak demekti. Bugün ise borcunu ödemek demek. Sözleşmeyi okuyun Nermin Hanım.”

O sırada masadaki mavi dosyayı açtım. En üstte Arda’nın annesine attığı sahtekarlık mesajının ekran görüntüsü, altında adli makamlara sunulacak kimlik hırsızlığı ve evrakta sahtecilik suç duyurusu, en altta ise boşanma dilekçem duruyordu.

Arda’nın yüzündeki bütün renk çekildi. Elleri titreyerek mesajı okudu. “Ceyda, biz bir aileyiz, bir bebeğimiz var…” dedi kekeleyerek.

Kucağımdaki Zeynep’e bakıp kararlı bir sesle cevap verdim: “Tam da bu yüzden bunu yapıyorum. Bir hata unutmakla olur; sizin yaptığınız ise aylarca süren planlı bir suçtu.”

Tam o anda kapı şiddetle çalındı. Gelen, saçları dağılmış ve öfkeden gözü dönmüş Nermin Hanım’dı. Ancak kapıyı açtığında karşısında annemi, avukatımız Rıza Bey’i ve mahkeme tebligat memurunu buldu.

Nermin Hanım içeri dalmaya çalıştı ama Avukat Rıza Bey resmi evrakları uzattı: “Nermin Hanım, ödenmeyen borçlar nedeniyle icra süreci başlamıştır. Ayrıca sahte imzayla çekilen 150 bin liralık kredi ve finansal suçlar nedeniyle Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulmuştur. Oğlunuz Arda Bey’e de boşanma tebligatı sunulmuştur.”

Nermin Hanım’ın o kibirli duruşu bir anda yok oldu. Yıllardır ailemize yaptığı psikolojik baskı ve maddi sömürü, hukukun çelik duvarına çarpmıştı. Gerçekler karşısında tek bir kelime bile edemedi.

İlerleyen aylarda Nermin Hanım’ın ticari araçları ve ekipmanları haczedildi. Şirket hesapları incelemeye alındığında, Arda ve kardeşi Kaan’ın usulsüz para transferleri tek tek ortaya çıktı. İflasın eşiğine gelen ikram şirketi tamamen kapandı. Arda hem işini hem saygınlığını hem de evliliğini kaybetti.

Ben ise kızım Zeynep ile birlikte annemin evinde huzurlu, sağlıklı ve güçlü yeni bir hayata adım attım. Kendi hakkını savunan bir kadının karşısında hiçbir adaletsizliğin tutunamayacağını hepsi acı bir tecrübeyle öğrenmiş oldu.