Kilidin “klik” sesi tehlikenin sona erdiğini işaret ederken, odadaki adrenalin dağıldı. Malabo uzun, hırıltılı bir nefes aldı ve çömeldi, bakışları yumuşayarak Leo’ya tekrar baktı. Hayvanat bahçesi görevlisi bir an sonra nefes nefese, şaşkın ziyaretçilerden özür dileyerek, kapı mandalının kaymasına neden olan mekanik bir arızayı açıklayarak, personel girişinden göründü. Kalabalığa sakinlikleri için teşekkür etti, ancak orada bulunan herkes için öğleden sonunun gerçek kahramanının bir insan olmadığı açıktı.

Leo elini son bir kez cama bastırdı. Malabo da aynı hareketi tekrarladı, dev parmakları çocuğun küçük parmaklarıyla mükemmel bir şekilde hizalandı. Goril, güven ve huzur işareti olan tek ve yavaş bir göz kırpışı yaptıktan sonra, tırmanma yapılarının gölgesine doğru eklem yerlerinin üzerinde yürüyerek geri döndü. Çocuk gülümsedi, sonunda elini indirdi. Hayvanat bahçesine hayvanları görmek için gelmişti, ama bir kral tarafından bakıldığını bilerek ayrıldı. Kalabalık yavaşça dağıldı, fısıltılar artık korkudan çok hayret duygusuyla doluydu ve cam duvar bir kez daha boş ve sessiz kaldı.