ANNEMİN HER YILBAŞI YEMEK GÖTÜRDÜĞÜ EVSİZ ADAM

DOLAR

Alış: 44.90

Satış: 45.08

EURO

Alış: 52.73

Satış: 52.94

GBP

Alış: 60.75

Satış: 61.20

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 27.04.2026

ANNEMİN HER YILBAŞI YEMEK GÖTÜRDÜĞÜ EVSİZ ADAM

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Annem her yılbaşı akşamı muazzam bir sofra kurardı. Fırında nar gibi kızarmış tavuk, patates püresi, mis kokulu poğaçalar… Ve kendi hayatımızda ne kadar büyük krizler yaşarsak yaşayalım, annem her zaman o sofradan İKİNCİ BİR TABAK ayırırdı. Bu tabak, mahallemizdeki çamaşırhanede yatıp kalkan Eren adındaki genç bir adam içindi. Annem onu asla görünmezmiş gibi hissettirmez, her yılbaşı ona şefkatle yaklaşırdı. Zamanla ailesini kaybettiğini öğrenince ona yemeğin yanında kalın bir mont, eldiven ya da market kartı da vermeye başlamıştı. Yıllar geçti, ben evden ayrıldım, kendi düzenimi kurdum. Ve sonra… ANNEM HASTALANDI. Hastalık, odadaki en iyi kalpli insan olup olmadığınızla ilgilenmiyor. O zorlu sürece sadece bir yıl dayanabildi ve onu Ekim ayında kaybettim. Aralık ayı geldiğinde sadece nefes alıyor, yaşamıyordum. Yılbaşı gecesi mutfakta annemin eski tenceresine boş boş bakarken zihnimde onun o yumuşak ama kararlı sesini duydum: “Eren’in o sıcak yemeğe ihtiyacı var. Bu bizim geleneğimiz.” Ağlayarak yemeği hazırladım. Tıpkı annemin yıllarca yaptığı gibi özenle sardım ve ellerim titreyerek çamaşırhaneye doğru yola çıktım. Kapıdan girip o tanıdık köşeye doğru yürürken adımlarım aniden durdu. Olduğum yerde donakaldım. Çünkü Eren oradaydı. Ama hatırladığım o incecik battaniyenin altına saklanan, dünyada daha az yer kaplamaya çalışan o çaresiz adam değildi. Ayaktaydı. ÜZERİNDE JİLET GİBİ BİR TAKIM ELBİSE VARDI. Saçları özenle kesilmiş, sakalları tamamen tıraş edilmişti. Elinde ise BİR BUKET BEYAZ ZAMBAK tutuyordu. Beni gördüğü an gözleri doldu. Pürüzlü, titreyen bir sesle, “Geldin…” dedi. Boğazım kilitlenmişti. Kalbim heyecanla çarparken, “Eren… Neler oluyor?” diye fısıldayabildim sadece. Gözlerini gözlerime dikti. Derin bir nefes aldı ve bütün dünyamı altüst eden o cümleyi kurdu: “Annen senden bir şey sakladı. Ölmeden önce de GERÇEĞİ SANA ASLA AÇIKLAMAMAM İÇİN benden söz almıştı…” Odanın etrafımda döndüğünü hissettim. Annemin benden bunca yıl sakladığı o büyük sır neydi? Ve bu adamın aslında annemle olan bağlantısı neydi? Odanın etrafımda döndüğünü, ayaklarımın altındaki o eski, yıpranmış çamaşırhane zemininin kayıp gittiğini hissettim. Annemin benden bunca yıl sakladığı o büyük sır neydi? Ve yıllarca köşede titreyerek oturan bu adamın aslında annemle olan bağlantısı ne olabilirdi? Elimdeki sıcak yemek dolu tencereyi düşürmemek için plastik masalardan birine tutundum. Çamaşırhanenin soluk, beyaz floresan ışığı altında duran Eren’e bakıyordum. Üzerindeki o şık, lacivert takım elbise, kusursuz taranmış saçları ve elindeki o zarif beyaz zambaklar… O, yardıma muhtaç bir evsizden çok, başarılı bir iş adamına benziyordu. “Lütfen, otur,” dedi yavaşça, sesindeki o eski titrek, ürkek ton tamamen kaybolmuştu. Yerini kendinden emin ama bir o kadar da kederli bir ses tonu almıştı. Karşımdaki plastik sandalyeye yavaşça çöktüm. Gözlerimi ondan alamıyordum. “Sen… Sen sokakta yaşamıyor muydun? Yani bunca yıl…” diye kekeledim. Eren elindeki zambakları nazikçe masanın üzerine, annemin eski tenceresinin yanına bıraktı. Derin bir iç çekti. “Beş yıl öncesine kadar evet, sokaktaydım,” diyerek söze başladı. “Ailemi, eşimi ve küçük kızımı korkunç bir yangında kaybettim. Hayatımı kaybetmedim belki ama ruhum o yangında onlarla beraber kül oldu. Yaşamak istemedim. Dünyanın en dibine, bu çamaşırhanenin o karanlık köşesine saklanıp ölümü bekledim. Ta ki annenle tanışana kadar.” Gözlerim dolmuştu. Annemin ona yemek getirdiğini biliyordum ama hikayenin bu kadar derin olduğunu hiç tahmin etmemiştim. Eren hafifçe gülümsedi, gözleri uzaklara daldı. “Annen bana sadece yemek getirmedi. Bana her yılbaşı akşamı insan olduğumu hatırlattı. Bana adımla hitap eden, gözlerimin içine bakarak konuşan tek kişiydi. Üç yıl önce, bana o market kartlarını ve kıyafetleri verdiği bir akşam yanıma oturdu. Bana, ‘Bu köşede çürüyüp gitmene izin vermeyeceğim, senin içinde hala yaşamak isteyen bir adam var’ dedi. Annen gizlice benim için bir rehabilitasyon merkezi ayarlamış. Kendi birikiminden benim tedavi masraflarımı karşıladı.” Nefesim kesilmişti. “Annem… Kendi birikimini mi harcadı?” “Evet,” dedi başını sallayarak. “Tedavim bittikten sonra bana eski bir dostunun şirketinde iş buldu. Hayata yeniden tutundum. Çok çalıştım, terfi ettim ve şu an o şirketin ortaklarından biriyim. Kendi evim, kendi hayatım var. Ama annen, bütün bunları senden kesinlikle saklamamı istedi

: Anlam veremiyordum. “Neden? Neden böyle muazzam bir iyiliği, bir mucizeyi benden saklasın ki?” Eren’in gözlerindeki yaşlar yanaklarından süzüldü. “Çünkü iyiliğin bir gösteriş olmadığını, karşılıksız olması gerektiğini öğrenmeni istiyordu. Bir insana sadece o anki haliyle, hiçbir beklentiye girmeden merhamet etmeni istiyordu. Eğer benim iyileştiğimi ve zengin bir adam olduğumu bilseydin, o köşedeki ‘evsiz adam’ senin için bir başarı hikayesine dönüşecekti. Oysa annen, senin o köşedeki ‘çaresiz adama’ sırf insan olduğu için şefkat duymanı istedi. Tıpkı bu gece, ben buralarda olmasam bile o yemeği pişirip buraya getirdiğin gibi.” Gözyaşlarım artık yanaklarımdan sel gibi akıyordu. Annemin kalbinin büyüklüğü karşısında bir kez daha ezilmiştim. O, sadece Eren’i kurtarmamış, aynı zamanda bana hayatımın en büyük dersini, en görünmez şekilde vermişti. “Annen kanser olduğunu öğrendiğinde,” diye devam etti Eren, sesi titreyerek. “Ona yalvardım. Tedavi masraflarını karşılamak, onu dünyanın en iyi doktorlarına götürmek istedim. Ama kabul etmedi. ‘Benim vaktim doldu Eren, bunu değiştiremeyiz’ dedi. Ama benden tek bir şey istedi.” Eren elini ceketinin iç cebine attı ve tanıdık, soluk mavi bir zarf çıkardı. Üzerinde annemin o zarif, sağa yatık el yazısıyla sadece benim adım yazıyordu. Ellerim titreyerek zarfı aldım. “Bana dedi ki,” diye fısıldadı Eren, “Kızım ben öldükten sonra tamamen yalnız kalacak. Eğer bu yılbaşı o yemeği pişirip o çamaşırhaneye getirirse, bil ki benim kalbimi taşımaya devam ediyor demektir. O zaman karşısına çık. Ona artık yalnız olmadığını söyle. Ve bu mektubu ona ver.” Zarfı dikkatlice yırttım. İçinden çıkan kağıtta annemin kokusu vardı. Gözyaşlarım kağıda damlarken okumaya başladım: “Canım kızım, her şeyim… Eğer şu an bu mektubu okuyorsan, benim güzel kızım ocağın başına geçmiş ve o yemeği hazırlayıp geleneğimizi sürdürmüş demektir. Seninle ne kadar gurur duysam az. Gittiğim yerde gözüm arkada kalmayacak çünkü senin ne kadar güçlü, ne kadar merhametli bir kadın olduğunu biliyorum. > Senden Eren gerçeğini sakladığım için beni affet. İstedim ki, dünyadaki karşılıksız sevgiyi kendi gözlerinle gör, kendi kalbinle hisset. Benim bu dünyada senden başka kimsem yoktu. Şimdi sen de beni kaybedince yapayalnız kaldığını düşüneceksin. Ama yanılıyorsun. Eren artık senin ailen. O senin abin, senin koruyucun. Lütfen ona izin ver, birbirinize tutunun. Birbirinizin yaralarını sarın. Seni her şeyden çok seviyorum. Yılbaşı yemeğinizi soğutmayın. Sonsuz sevgiyle, Annen.” Mektubu göğsüme bastırdım ve hıçkırıklara boğuldum. Bütün o acılı aylar, hastane koridorlarındaki çaresizliğim, annemi toprağa verdiğim o soğuk gün… Hepsi bir anda içimden boşalıyordu. Ama bu kez hissettiğim şey sadece keder değildi; muazzam bir sevgi, şefkat ve umuttu. Eren yerinden kalkıp yanıma geldi. Tıpkı bir abinin yapacağı gibi, güçlü kollarıyla bana sarıldı. O an, annemin ölümünden beri ilk defa kendimi güvende hissettim. “Artık yalnız değilsin,” diye fısıldadı saçlarımı okşarken. “O yemeği sadece bu gece değil, her yılbaşı benim evimde, büyük bir sofrada birlikte yiyeceğiz. Annenin tenceresiyle.” O gece çamaşırhanenin o soluk ışıkları altında, masanın üzerine serdiğimiz o folyoya sarılı yemeği birlikte yedik. Annemin fırında nar gibi kızarttığı tavuk, patates püresi… Gözyaşlarımız gülümsemelerimize karışıyordu. Annem bedenen aramızdan ayrılmıştı belki ama sevgisi öylesine büyüktü ki, ölümünden sonra bile beni o çamaşırhanede bulmuş ve bana yepyeni bir aile hediye etmişti. Ve ben artık biliyordum; ne olursa olsun, annemin o sıcak ve şefkatli elleri hayatım boyunca hep omuzlarımda olacaktı.

Haberin Devamı

Antalya Kemer Suluda Ada Tur Adalar Turu Gemi Turu Turlar Setur Gezi Turları

ANNEMİN HER YILBAŞI YEMEK GÖTÜRDÜĞÜ EVSİZ ADAM

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

30 Senedir