-
- Sekiz yaşındaki kızım Valentina, yanağı kıpkırmızı ve gözleri korku dolu bir halde arkamda titrerken, öğretmen Patricia Yıldız bana bunları söyledi. BÖLÜM 1 “Kızınız yavaş hanımefendi… ve böyle çocukların öğrenmesi için ruhlarını kırmak gerekir.” O güne kadar, Yeşilköy Koleji’nde herkes beni “Vale’nin annesi” olarak tanıyordu: terbiyeli, sessiz, sade hırkalar giyen, kızını eski bir SUV ile tam vaktinde almaya gelen ve çok pahalı çantaları olan hanımların okul aile birliklerine asla girmeyen bekar bir anne. Pazartesinden cumaya, o hırkaları giymeden önce benim İstanbul’da ağır ceza hâkimi Leyla Ersoy olduğumu kimse bilmiyordu. Okulun da haberi yoktu. Valentina’nın, sahte dalkavukluklar olmadan veya korku nedeniyle farklı davranan öğretmenlere maruz kalmadan normal bir çocukluk geçirmesi için bunu gizlemeye bizzat karar vermiştim. Onu koruduğumu sanmıştım. Yanılmışım. Aylar geçtikçe Valentina; hikayeler uyduran, gezegenler hakkında sorular soran ve seviyesinin çok üstünde kitaplar okuyan o meraklı çocuk olmaktan çıktı. Ağlayarak uyanmaya, okula gitmemem için bana yalvarmaya, her sabah karnının ağrıdığını söylemeye başladı. Durumu sorduğumda, okul müdürü Roberto Arslan beni diplomalar ve siyasilerle çekilmiş fotoğraflarla dolu ofisinde kabul etti. “Leyla Hanım, Valentina bu okulun seviyesinde değil. Dikkati dağılıyor, donup kalıyor, cevap vermiyor. Belki terapiyi veya daha az talepkar bir kurumu düşünmelisiniz.” Dinledim. Sustum. Güvendim. O Salı günü, odamda bir dava dosyasını incelerken, bazen okul kütüphanesinde yardım eden bir anne olan Mariana’dan bir mesaj aldım: Leyla, hemen gel. Spor deposunun yakınından çığlıklar duydum. Sanırım Vale. Hiç iyi gelmiyor kulağa. Hiç sürmediğim kadar hızlı sürdüm arabayı. Ama arabadan indiğimde, bir anne olarak kalbimin yapmak istemediği bir şeyi yaptım: Nefes aldım, telefonumu çıkardım ve kamerayı açtım. Eski kanadın koridoruna vardığımda, öğretmen Yıldız’ın sesini duydum. “Ağlamayı kes! Bu yüzden kimse sana katlanamıyor. Baban bile sen bir yük olduğun için gitti.” Ardından bir tokat sesi duydum. Deponun küçük penceresinden içeri baktım. Valentina; koniler, toplar ve paspaslar arasında kilitliydi. Öğretmen onun kolunu o kadar sert tutuyordu ki parmak izleri çıkmıştı. “Eğer annene bir şey söylersen, seni sınıfta bırakırım ve kimse sana inanmaz,” dedi ona. Kapıyı tekmeyle açtım. Öğretmen bembeyaz bir suratla arkasına döndü ama hemen ardından küçümseyerek gülümsedi. “Kızınız anlamayacak kadar yavaş. Onun gibi öğrencilerle bu şekilde başa çıkıyorum.” Ve o an, bunun bir kaza olmadığını anladım. Keşfetmek üzere olduğum şeye inanamıyordum… BÖLÜM 2 Valentina’yı kucağıma aldım ve bedeninin, dünyadaki tek güvenli şey benmişim gibi bana nasıl sıkıca sarıldığını hissettim. “Özür dilerim anne,” diye fısıldadı kulağıma. “Aptal olduğum için özür dilerim.” Bu sözler, hayatım boyunca verdiğim tüm mahkeme hükümlerinden daha fazla parçaladı beni. Öğretmen Yıldız, sanki hiçbir şey olmamış gibi ceketini düzeltti. “Siz sarsılmışsınız Leyla Hanım. Valentina bir kriz geçirdi. Sakinleşmesi için onu buraya getirdim.” “Bir depoya kilitleyip tokat atmak mı sakinleştirmek?” “Bu bir disiplindir. Siz bekar bir anne olarak, evde gerekli düzeni sağlayamıyor olabilirsiniz.” Cevap vermedim. Biliyordum ki eğer bir hâkim gibi konuşursam, bir anne olarak kontrolümü kaybedecektim. Çıkmaya çalıştım ama koridorda müdür Arslan, yanında bir güvenlik görevlisiyle belirdi. İyi prova edilmiş tehditlerle birçok yangını söndürmüş biri gibi sakin geliyordu. “Leyla Hanım, ofisime geçelim. Gerekli protokolü doldurmadan ders saatinde bir öğrenciyi okuldan çıkaramazsınız.” “Onu önce doktora, sonra Savcılığa götüreceğim.” Bakışları değişti. “Bunu düşünmenizi tavsiye ederim. Eğer bir skandal yaratırsanız, Valentina’nın ciddi davranış bozuklukları olduğunu rapor etmek zorunda kalırız. Hatta Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına, ev ortamının dengesiz olabileceğine dair bilgi verebiliriz.” İşte oradaydı. Şantaj. Ofisine girmeyi kabul ettim çünkü onları daha fazla konuşturmaya ihtiyacım vardı. Valentina’yı yanıma oturttum, oynuyormuş gibi yapması için eski telefonumu eline verdim ve asıl telefonumu çantamın içinde kayıt yapacak şekilde yerleştirdim. Müdür kapıyı kapattı. “Leyla Hanım, bu okul iş adamlarının, bürokratların ve çok önemli ailelerin çocuklarını eğitiyor. İçerlemiş bir annenin otuz yıllık itibarımızı yerle bir etmesine izin vermeyeceğiz.” Depodaki videoyu çıkardım ve masanın üzerine koydum. Tokat sesi ofiste bir silah sesi gibi yankılandı. Öğretmen Yıldız çenesini sıktı. Müdür ise gözünü bile kırpmadı.
-
- “Silin onu,” dedi. “Efendim?” “Hemen silin. Karşılığında kızınızı okuldan atmayacağız.” Öğretmen kollarını kavuşturdu. “Size kim inanır? Diğer velilerle neredeyse hiç görüşmeyen yalnız bir kadına mı? Bizim elimizde raporlar, değerlendirmeler, tanıklar var. Valentina’yı saldırgan biriymiş gibi gösterebiliriz.” Müdür masanın üzerine doğru eğildi. “Ayrıca mütevelli heyeti başkanımız Emniyet Müdürü Salcedo, yerel savcılıkla yakındır. Hareket etmeyi bilen insanlarla uğraşmak işinize gelmez.” Gözlerinin içine dik dik baktım. “Yani resmi duruşunuz, çocuk istismarını gizlemek için bir çocuğun okul hayatını karartacağınız yönünde, öyle mi?” Gülümseyerek, “Benim duruşum,” dedi, “sizin burada hiçbir gücünüzün olmadığıdır.” Valentina kucağımda ayağa kalktım. Çıkmadan önce müdür, kendi kaderini mühürleyen o cümleyi kurdu: “Siz hiç kimse değilsiniz Leyla Hanım.” Üç gün sonra beni duruşma salonunda gördüğünde, tam olarak kim olduğumu anladı. BÖLÜM 3 Adalet Sarayı muhabirler, veliler ve Yeşilköy Koleji’nin çok pahalı avukatlarıyla doluydu. Müdür Arslan, okul koridorlarında yürüdüğü o özgüvenle içeri girdi. Öğretmen Yıldız hemen arkasındaydı; ciddi ama hâlâ kibirliydi. Muhtemelen beni köşede oturmuş, gergin bir avukatla fısıldaşırken, özür dilerken ya da bir uzlaşma ararken bulmayı bekliyorlardı. Ancak salonun kapısı açıldığında, duruşmayı yönetecek olan hâkim benim masama doğru baktı ve şöyle dedi: “Günaydın Sayın Hâkim Leyla Ersoy. Görüyorum ki Çocuk Suçları ve Mağdur Çocuklar Soruşturma Bürosu savcıları da size eşlik ediyor.” Müdür olduğu yerde donup kaldı. Avukatı ona doğru eğildi ve bembeyaz bir suratla bir şeyler fısıldadı. “Onun Leyla Ersoy olduğunu bilmiyor muydunuz?” Arslan bana sanki bir hayalet görüyormuş gibi baktı. “Ama… siz eski bir arabayla geliyordunuz. Hırka giyiyordunuz. Hiçbir şey söylemediniz.” “Kesinlikle,” diye yanıtladım. “Ve bu sayede, önemli birinin sizi izlemediğini sandığınızda gerçekte kim olduğunuzu gösterdiniz.” Savcılık; videoyu, ofisteki ses kayıtlarını, Valentina’nın doktor raporunu ve olayı duyduktan sonra konuşmaya cesaret eden diğer ailelerin ifadelerini sundu. Mağdur olan sadece benim kızım değildi. “Sakinleşsinler diye” depolara kilitlenen başka çocuklar da vardı. Okuldan atılmakla tehdit edilen çocuklar. Gizlilik sözleşmesi imzalamaya zorlanan veliler. Okulun güç odağına dahil olmadıkları için aşağılanan anneler. Öğretmen Yıldız, kızıma hakaret eden kendi sesini duyduğunda başını öne eğdi. Müdür pazarlık yapmaya çalıştı. “Sayın Hâkim Ersoy, tam burs teklif edebiliriz, kamuoyunda özür dileyebiliriz, ne isterseniz yapmaya hazırız.” “İstediğim tek şey,” dedim ona, “hiçbir çocuğun, korkak bir yetişkin ona ‘yavaş’ dediği için kötü muameleyi hak ettiğine bir daha asla inanmamasıdır.” Öğretmen, çocuk istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından gözaltına alındı. Müdür; tehdit, suçluyu kayırma ve yargıyı engelleme suçlamalarıyla karşı karşıya kaldı. Emniyet Müdürü Salcedo, soruşturma telefon kayıtlarına ve mesajlarına ulaşınca heyetten istifa etti. Okul öğrenci, bağışçı ve itibar kaybetti. Aylar sonra kapandı. Aynı binada, bölgedeki çocuklar için psikolojik destek sağlayan ve ücretsiz dersler veren bir toplum merkezi açıldı. Valentina’nın iyileşmesi zaman aldı. Haftalarca bana hâlâ aptal olup olmadığını sordu. Ona her gece aynı cevabı verdim: “Hayır aşkım. Onlar zavallı oldukları için seni küçük hissettirmeye çalıştılar.” Bugün, öğretmeni Rocío Hanım’ın onu adıyla karşıladığı; yıldızlar, volkanlar ve dinozorlar hakkındaki tuhaf sorularını neşeyle karşıladığı bir devlet okulunda okuyor. Artık koridorda ayak sesleri duyduğunda titremiyor. Yeniden gülmeye başladı. Pek çok kişi bana neden en başından hâkim olduğumu söylemediğimi sordu. Çünkü ilan edilen güç maskelere yol açar. Gizlenen güç ise canavarları ortaya çıkarır. Ve bazen bir anne, çocuğunu korumak için, zorbaların bir avla karşı karşıya olduklarını sanmalarına izin vermelidir… Ta ki aslında her zaman avcının karşısında olduklarını anlayana dek.