Saat gece üçte kızım beni aradı ve yalvararak hemen gelmemi istedi. Ama hastaneye vardığımda doktor çoktan bedenini bir çarşafla örtmüş ve sessizce başsağlığı dilemişti 😨

Damadım yalan söyledi ve kızımın bir soygancı tarafından saldırıya uğradığını söyledi. Polis ona inandı. Ama onun gizleyemeyeceği kanıtlarım vardı 😢🫣

Gece saat üçte telefon çaldı. Bunun iyi bir haber olmadığını hemen anladım. Kızım ağlıyordu, neredeyse konuşamıyordu. Tekrar tekrar şunu söylüyordu:
— “Anne, lütfen gel… geri dönüyor… korkuyorum.”

Tek bir soru bile sormadan hemen yola çıktım. Ama yetişemedim.

Hastaneye koşarak gittiğimde beni doktor karşıladı. Gözlerime bile bakmadı. Kızımın yüzünü nazikçe bir çarşafla örttü ve alçak bir sesle dedi ki:

— “Çok üzgünüm.”Bağırmadım. Sadece orada durup baktım. Doktor, ezberlediği bir metni okur gibi konuşmaya devam etti:

— “Eşinin ifadesine göre eve dönerken saldırıya uğramış. Ne yazık ki aldığı darbeler ölümcüldü.”

Polis bu açıklamayı hemen kabul etti. Herkes başını salladı. Herkes Marco’ya acıdı, ne kadar zavallı olduğunu ve ne kadar acı çektiğini söyledi.
Herkes — bir ben hariç.

Çünkü kızım beni boşuna aramazdı. Ve sadece veda etmek için de aramazdı. Bana gelmem için aramıştı.

Şafak vakti evlerine geri döndüm. Marco oradaydı. İleri geri yürüyor, acıdan bayılacakmış gibi davranıyordu.

Salon darmadağındı. Masa devrilmişti. Lamba kırılmıştı. Kitaplar yere saçılmıştı.

— Bunları sen mi yaptın? — diye sordum, dağınıklığı ve duvardaki deliği işaret ederek.

— Kontrolümü kaybettim! — diye sertçe cevap verdi. — Karım öldü! Polise her şeyi anlattım! Yürüyüşe çıkmıştı ve bir soygancı ona saldırdı… kesin mücevherlerini çalmak istemiştir!

— “Mücevherlerini çalmak istemiştir” — diye sakin sakin tekrarladım. — O zaman otopsi raporunda neden yaraların sokakta düşmeye değil, yere defalarca vurulmaya uyduğunu yazıyor?