Ama terk edilmek yeterli değildi. Vanessa’nın tüm planı kendisinin ortaya çıkarması gerekiyordu.

Ben de onu aradım ve Mara’nın kasasını bulduğumu söyledim.

Sessizlik.

Sonra çok aceleyle sordu: “İçinde ne vardı?”

“Tapu senedi, hesap kayıtları ve bir mektup. Başım derde girmek istemiyor. Yüz bin dolar getirin, her şeyi yok edeyim.”

Grant telefonu aldı. “Bu gece. Polis yok.”

“Elbette.”

Telefonu kapattıktan sonra Elena bana uzun uzun baktı.

“Onları kışkırtıyorsun.”

“Hayır,” dedim, kayıtları güvenli bir devlet sunucusuna kopyalarken. “Kibirli insanlara dürüst olmaları için izin veriyorum.”

Bölüm 3
Gece yarısından sonra nakit parayla, sahte bir tapuyla ve kendilerini iki kez mahkum edecek kadar özgüvenle geri döndüler.

Mara’nın yemek masasına oturdum. Çelik kutu masanın üzerinde duruyordu. Arkamda, pencerelerin dışındaki buz gibi karanlığa karşı ateş çıtırdayarak sıcacık yanıyordu.

Vanessa, spor çantasını sandalyemin yanına bıraktı. “Say şunu.”

Grant kapıyı kilitledi. “O zaman imzala.”

Sahte tapuyu kaldırdım. “Bu belgede Mara’nın mülkü Vanessa’ya devrettiği yazıyor.”

Avukat, “Evet, yaptı,” dedi.

“İlginç. Mara, ölümünden altı ay önce Boston’da kemoterapi görüyordu. Burada adı geçen noter ise Nevada’da hapis cezasını çekiyordu.”

Yüzü ifadesizleşti.

Vanessa sert bir şekilde, “Vakıf değişikliğini yok edin,” dedi.

“Hangisi?”

Donakaldı.

Masaya üç kopya koydum. “Orijinali ilçe kayıtlarında. Mara ölmeden önce onu dosyalamıştı. Kasadaki ise yemdi.”

Grant kutuya doğru atıldı. Karanlık koridordan polis memurları çıktı. Elena elinde bir arama emriyle onların arkasından içeri girdi.

Vanessa duvara yaslandı. “Bu bir tuzak!”

“Hayır,” dedim. “Sahte belgeler, rüşvet parası ve kaydedilmiş tehditlerle kendi isteğinizle geldiniz.”

Elena spor çantasının fermuarını açtı.

Grant, Vanessa’yı işaret ederek, “Her şeyi o planladı,” dedi.

“Açken kızları kontrol etmenin daha kolay olacağını söylemiştin,” diye bağırdı Vanessa. “Onları bağlamıştın!”

Odayı sessizlik kapladı.

Elena’nın ses kayıt cihazı kırmızı renkte yanıp sönüyordu.

Grant ne yaptığını fark etti ve Vanessa’yı itti. Vanessa onun yüzünü tırmaladı. Polis memurları onları ayırırken avukat tapuyu şömineye atmaya çalıştı. Bir polis memuru onun bileğini yakaladı.

Güneş doğana kadar üçü de gözaltına alınmıştı.

Soruşturma, çalınan emanet fonlarından daha fazlasını ortaya çıkardı. Grant’in kara para akladığı, Vanessa’nın ikizlerin adına sahte sosyal yardım başvuruları yaptığı ve avukatlarının sahte vasi kayıtları oluşturduğu tespit edildi. Hesapları donduruldu. Malları ve mücevherleri tazminat için el konuldu.

Acil duruşmada Vanessa turuncu bir kıyafet giymiş ve gülümsemeye çalışmıştı.

“Daniel çocuklarımı istismar ediyor,” dedi kadın hakime. “Ölen karısının yerine yenilerini istiyor.”

Lily titreyerek ayakta duruyordu.

Hakim, “Söylemek istediğiniz bir şey var mı?” diye sordu.

Lily, Vanessa’ya baktı. “Bir anne seni ekmek parası kazanmaya zorlamaz.”

Vanessa’nın gülümsemesi kayboldu.

Mahkeme onun velayetini elinden aldı. Aylar sonra, değerlendirmeler, tanıklıklar ve delillerin ardından, ebeveynlik hakları sona erdirildi. Dolandırıcılık, çocuk tehlikeye atma, komplo ve gasp girişiminden on iki yıl hapis cezası aldı. Grant on dört yıl hapis cezası aldı. Avukat lisansını kaybetti ve altı yıl hapis cezası aldı.

Bir yıl sonra, dağa geri döndüm.

Bu sefer Lily ve Rose kırmızı çizmeler giyerek verandaya koştular. Kahkahaları çam ağaçlarının arasında yankılandı. Şöminenin üzerinde Mara’nın bir fotoğrafı asılıydı.

Evlat edinme belgeleri imzalanmıştı.

Rose kucağıma tırmandı. “Mara teyze, bizi bulacağınızı biliyor muydu?”

Fotoğrafının yanında çerçevelenmiş pirinç anahtara baktım.

“Eninde sonunda eve döneceğimi biliyordu.”

Dışarıda, kar dağdaki her yara izini yumuşatmıştı. İçeride, iki kız Vanessa’nın çalmaya çalıştığı ve Mara’nın onlar için kurtardığı çatının altında güvende, ballı sıcak ekmek yiyorlardı.

Aileme veda etmek için oraya gitmiştim.

Bunun yerine Mara beni bir tanesine geri yönlendirdi.