-
- Otobüste yanımda oturup neredeyse üç saat boyunca ayağının ucuyla bileğime dokunan adamın beni rahatsız etmeye çalıştığını sanıyordum. Tam dönüp ona tepki gösterecekken otobüs Bolu’daki mola tesisine girdi. Adam yanımdan geçerken avucuma katlanmış gri bir mendil bıraktı ve kimseye hissettirmeden fısıldadı: “Kendini kötü hissediyormuş gibi yap. Ve ne olursa olsun, hiçbir şey imzalama.” Mendilin içinden küçük bir not çıktı: Hikmet Soydan’ın evindeki kimseye güvenme. Dokuz yaşındaki oğlum Efe kucağımda uyuyordu. Yüreğim ağzıma geldi. Hikmet Soydan, vefat eden eşim Volkan’ın babasıydı. Bir gece önce kayınvalidem Merve Hanım ağlayarak aramış, Hikmet Bey’in ölmek üzere olduğunu ve son kez torununu görmek istediğini söylemişti. Eşim birkaç ay önce hayatını kaybettiği için hiç tereddüt etmeden yola çıkmıştım.
-
- Ancak Abant’taki Soydan Malikanesi’ne vardığımızda bir gariplik sezinledim. Eşimin küçük kardeşi Hakan bizi kapıda karşıladı. Eve girdiğimizde Hikmet Bey yatakta can çekişmiyordu; aksine salonda dinç bir şekilde oturuyordu. Akrabalar etrafını sarmıştı. Biri Efe’yi görünce, “İşte Soydan Holding’in gerçek varisi” dedi. Akşam yemeğinde akrabalar, genç bir dulun tek başına büyük finansal kararlar almaması gerektiğini ima etmeye başladılar. Yabancının uyarısını hatırladım: Sakın imzalama. O gece koridorda yürürken çalışma odasından gelen sesleri duydum. Hakan, “Yarın o imzayı atmak zorunda. O olmadan hisselere dokunamayız,” diyordu. Hikmet Bey ise cılız bir sesle, “Çocuğu bu işe karıştırma,” diye karşılık veriyordu. Ertesi sabah Hakan önüme bir varlık yönetim sözleşmesi koydu. Tam o sırada Hikmet Bey araya girip sarı bir zarf çıkardı. Zarfın içinden Volkan’ın gerçek vasiyeti çıktı: Eşim, Efe 18 yaşına gelene kadar tüm şirket hisselerinin kontrolünü tek yetkili olarak bana bırakmıştı! Hakan’ın yüzündeki sahte tebessüm bir anda yok oldu. O gece Volkan’ın eski odasındaki gizli kasayı buldum. Kasada Volkan’ın kaydettiği bir video vardı. Videoda rahmetli eşim bitkin bir halde konuşuyordu: “Elif, bu videoyu izliyorsan onları durdurmayı başaramadım demektir. Kardeşim Hakan yasadışı borçlarını kapatmak için şirketi soyuyor. Beni ve Efe’yi tehdit etti. Hisselerin kontrolünü sana bıraktım. Tek güvenebileceğin kişi eski güvenlik müdürüm Murat’tır. Otobüsteki gri mendili o verdiyse onu dinle.” Videoyu kapatır kapatmaz kapı açıldı. Hakan içeri girdi. Bahçede iki siyah cip ve elinde telsiz olan adamlar duruyordu. Hakan soğukkanlılıkla kilitli kapının önünde durdu: “Yarın o transfer sözleşmesini imzalayacaksın Elif. Yoksa bu Abant ormanları çok derin ve tehlikelidir… Kazalar her an yaşanabilir.” Kapıyı üzerimize kilitleyip gitti. Kapana kısılmıştık.İkinci kattaki odada zamanımız tükeniyordu. Efe’yi hemen uyandırdım. Odadaki kalın kadife perdeleri kalorifer borusuna sıkıca bağlayıp pencereden aşağı salladım. Efe’yi sırtıma alıp dikkatlice bahçe kulübesinin çatısına, oradan da ıslak çimlerin üzerine indik. Bahçedeki korumalar bizi fark edince “Oradalar!” diye bağırdılar. Efe’nin elini tutup zifiri karanlık ormana doğru tüm gücümle koşmaya başladım. Çalılar yüzümüzü çiziyor, çamur ayaklarımızı geri çekiyordu. Arkamızdan gelen ayak sesleri iyice yaklaştığı sırada karanlığın içinden bir el omuzumu yakaladı. Çığlık atacakken elindeki feneri yere tuttu. Bu adam otobüsteki Murat’tı. “Benimle gelin, çabuk!” dedi Murat. Bizi eski bir maden ocağında bekleyen kamyonetine bindirdi ve gaza bastı. Yolda gerçekleri bir bir anlattı: Hikmet Bey aslında küçük oğlunun yolsuzluklarını biliyordu ancak aile şerefini korumak için resmi makamlara gidemiyordu. Bu yüzden hasta numarası yaparak beni buraya çağırmış, Volkan’ın bıraktığı kanıtları bulmamı sağlamıştı. Otobüsteki mendil ise Murat ile aramızdaki gizli parolaydı. Murat torpido gözünden bir uydu telefonu çıkarıp bana uzattı: “Flash bellekteki şifrelerle Mali Şube ekipleri operasyon başlatabilir. Tek ihtiyacımız olan senin resmi yetki vermen.” Telefonu aldım, karşımdaki emniyet müdürüne kararlı bir sesle konuştum: “Ben Elif Soydan. Volkan Soydan mirasının ve hisselerinin tek yetkilisiyim. Soydan Holding’deki tüm yasadışı evrakların ve hesapların incelenmesi için gerekli tüm izinleri veriyorum.” Gün doğarken polis ve Mali Şube ekipleri Abant’taki malikaneye baskın düzenledi. Hakan, şirket fonlarını zimmete geçirmek, sahte evrak düzenlemek ve tehdit suçlarından gözaltına alındı. Üç gün sonra İstanbul’daki Soydan Holding genel merkezine adım attım. Artık herkesin ezmeye çalıştığı o çaresiz dul kadın değil, şirket yönetim kurulu başkanıydım. Hakan ile iş birliği yapan tüm yöneticiler görevden alındı. Hikmet Bey ise torunundan helallik isteyerek yönetimden tamamen çekildi. Altı ay sonra, bahçeli evimizin verandasında kahvemi yudumlarken Efe’nin neşeyle top oynayışını izliyordum. Murat da bizimle birlikteydi. Eşimin günlüğünü açtım ve otobüste bana verilen o gri mendili sayfaların arasına koydum. Gerçek güç, Soydan soyadında veya milyon dolarlık şirket hesaplarında değildi. Gerçek güç, evladının geleceğini korumak için her şeyi göze alan bir annenin yüreğindeydi. Ve o tehlikeli gecede, bir annenin ne kadar ileri gidebileceğini herkese göstermiştim.