Otobüste yanımda oturup neredeyse üç saat boyunca ayağının ucuyla bileğime dokunan adamın beni rahatsız etmeye çalıştığını sanıyordum. Tam dönüp ona tepki gösterecekken otobüs Bolu’daki mola tesisine girdi. Adam yanımdan geçerken avucuma katlanmış gri bir mendil bıraktı ve kimseye hissettirmeden fısıldadı:

“Kendini kötü hissediyormuş gibi yap. Ve ne olursa olsun, hiçbir şey imzalama.”

Mendilin içinden küçük bir not çıktı: Hikmet Soydan’ın evindeki kimseye güvenme.

Dokuz yaşındaki oğlum Efe kucağımda uyuyordu. Yüreğim ağzıma geldi. Hikmet Soydan, vefat eden eşim Volkan’ın babasıydı. Bir gece önce kayınvalidem Merve Hanım ağlayarak aramış, Hikmet Bey’in ölmek üzere olduğunu ve son kez torununu görmek istediğini söylemişti. Eşim birkaç ay önce hayatını kaybettiği için hiç tereddüt etmeden yola çıkmıştım.