On yıl önce, görev yaptığım itfaiye istasyonundaki “Güvenli Bebek Kutusu”nu açtığımda, onu içeri taşıyacağımı sanki zaten biliyormuş gibi bana bakan, terk edilmiş bir yenidoğan buldum. Eşimle onu evlat edindik. Geçen hafta, bebeği oraya bırakan kadın kapıma geldi ve o geceden çok daha önce beni seçmiş olduğunu söyledi.

Gece saat 03:07’ydi; bebek kutusunun alarmı istasyonda yankılandığında sesi, odadaki herkesin başını kaldıracak kadar keskindi. Ortağım anonsu bitirmeden ben çoktan harekete geçmiştim.

“Bebek kutusu sinyali geldi!”

Duvardaki küçük durum ışığı yeşil yanıyor, içerideki ısıtıcının düzenli uğultusu duyuluyordu. Mandalı tutup kapağı açtım.

İçeride, açık renkli kaşmir bir battaniyeye sarılmış, yeni doğmuş bir kız bebek vardı.

Ağlamıyordu.

Bu kutulara bırakılan bebeklerin çoğu perişan halde gelirdi. Bu küçük kız ise orada öylece yatıyor, minik göğsü sakin ve düzenli nefeslerle inip kalkıyordu.

Eğildiğimde gözlerini açtı ve nefesimi kesecek bir durgunlukla doğrudan bana baktı.

“Ağlamıyor,” diye fısıldadım.

Ortağım yanıma geldi. “Evet dostum, ağlamıyor.”

Uzanıp onu kucağıma aldım. Tüy gibi hafifti ve parmakları, sanki tutunuyormuş gibi ceketimin koluna kenetlendi.

Ortağım bana bakıp, “Selin’i ara,” dedi.

“Gecenin üç buçuğunda mı?”

Omuz silkti. “Zaten arayacağını biliyorsun.”

Haklıydı. Selin telefonu açtığında sesi uykulu geliyordu, ona her şeyi anlattım. O kadar hızlı doğruldu ki çarşafların hışırtısını telefondan duyabiliyordum.

“Gelip onu görmen gerektiğini düşünüyorum,” diye ekledim. Eğer işler umduğumuz gibi gitmezse bu cümlenin ikimize de neye mal olacağını zaten biliyordum.

Selin geldiğinde şafak vakti yeni söküyordu. Bir çocuk sahibi olmak için yedi yılımızı harcamıştık.

Yedi yıl süren doktor randevuları ve kötü haberler… Sonrasında otoparklarda geçen yedi yıl; çünkü Selin arabanın kapıları kapanana kadar ağlamamak için kendini zor tutardı.

Sağlık odasına girdi ve kucağımdaki bebeği görünce duraksadı.

“Aman Allah’ım,” diye fısıldadı. “Tutabilir miyim?”

Başımı salladım ve bebeği kucağına bıraktım.

Selin aşağı baktığında gözleri doldu. Battaniyeyi düzeltirken parmaklarındaki şefkat, yıllardır yas tutan bir kalpten geliyordu.

Elleri titremeye başladığında ne olduğunu çok iyi biliyordum.

“Çok küçük,” diye mırıldandı Selin. Sonra başını kaldırıp bana baktı. “Adnan, onu tutabilir miyiz? Bizim olabilir mi?”

Sandalyesinin yanına çömeldim ve miniğe tekrar baktım. Bebeğin bir eli yanağının yanındaydı. Sıcak ve güvende görünüyordu.

“Sanki sana aitmiş gibi duruyor,” diye cevap verdim, gözlerim buğulanmıştı.

Selin’i o bebekle görmek… Göğsüm yarılacakmış gibi hissettiriyordu ama en güzel anlamda. “Onu alamayabileceğimizi biliyorum. Ama en küçük bir şans bile varsa, o şansı kullanacağımızı söylemeni istiyorum.”

“O şansı kullanıyoruz,” dedim ve o an evrak işleri sadece birer kâğıt olmaktan çıkıp hayatımız olmaya başladı.

Kimse başvurmadı. Kimse aramadı. Günler haftalara döndü ve bebeğin bizim olup olmayacağı sorusu, zaten bizim olduğu gerçeğine evrildi. Birkaç ay sonra onu resmen evlat edindik.

Adını Buse koyduk.

Kızımız, sadece varlığıyla evi çekip çeviren türden bir çocuk oldu. Daha ayakkabılarını bağlamayı öğrenmeden kahvaltı hakkında fikirleri vardı. Gittiğimiz her parktan taş toplardı.