-
- On yıl önce, görev yaptığım itfaiye istasyonundaki “Güvenli Bebek Kutusu”nu açtığımda, onu içeri taşıyacağımı sanki zaten biliyormuş gibi bana bakan, terk edilmiş bir yenidoğan buldum. Eşimle onu evlat edindik. Geçen hafta, bebeği oraya bırakan kadın kapıma geldi ve o geceden çok daha önce beni seçmiş olduğunu söyledi. Gece saat 03:07’ydi; bebek kutusunun alarmı istasyonda yankılandığında sesi, odadaki herkesin başını kaldıracak kadar keskindi. Ortağım anonsu bitirmeden ben çoktan harekete geçmiştim. “Bebek kutusu sinyali geldi!” Duvardaki küçük durum ışığı yeşil yanıyor, içerideki ısıtıcının düzenli uğultusu duyuluyordu. Mandalı tutup kapağı açtım. İçeride, açık renkli kaşmir bir battaniyeye sarılmış, yeni doğmuş bir kız bebek vardı. Ağlamıyordu. Bu kutulara bırakılan bebeklerin çoğu perişan halde gelirdi. Bu küçük kız ise orada öylece yatıyor, minik göğsü sakin ve düzenli nefeslerle inip kalkıyordu. Eğildiğimde gözlerini açtı ve nefesimi kesecek bir durgunlukla doğrudan bana baktı. “Ağlamıyor,” diye fısıldadım. Ortağım yanıma geldi. “Evet dostum, ağlamıyor.” Uzanıp onu kucağıma aldım. Tüy gibi hafifti ve parmakları, sanki tutunuyormuş gibi ceketimin koluna kenetlendi. Ortağım bana bakıp, “Selin’i ara,” dedi. “Gecenin üç buçuğunda mı?” Omuz silkti. “Zaten arayacağını biliyorsun.” Haklıydı. Selin telefonu açtığında sesi uykulu geliyordu, ona her şeyi anlattım. O kadar hızlı doğruldu ki çarşafların hışırtısını telefondan duyabiliyordum. “Gelip onu görmen gerektiğini düşünüyorum,” diye ekledim. Eğer işler umduğumuz gibi gitmezse bu cümlenin ikimize de neye mal olacağını zaten biliyordum. Selin geldiğinde şafak vakti yeni söküyordu. Bir çocuk sahibi olmak için yedi yılımızı harcamıştık. Yedi yıl süren doktor randevuları ve kötü haberler… Sonrasında otoparklarda geçen yedi yıl; çünkü Selin arabanın kapıları kapanana kadar ağlamamak için kendini zor tutardı. Sağlık odasına girdi ve kucağımdaki bebeği görünce duraksadı. “Aman Allah’ım,” diye fısıldadı. “Tutabilir miyim?” Başımı salladım ve bebeği kucağına bıraktım. Selin aşağı baktığında gözleri doldu. Battaniyeyi düzeltirken parmaklarındaki şefkat, yıllardır yas tutan bir kalpten geliyordu. Elleri titremeye başladığında ne olduğunu çok iyi biliyordum. “Çok küçük,” diye mırıldandı Selin. Sonra başını kaldırıp bana baktı. “Adnan, onu tutabilir miyiz? Bizim olabilir mi?” Sandalyesinin yanına çömeldim ve miniğe tekrar baktım. Bebeğin bir eli yanağının yanındaydı. Sıcak ve güvende görünüyordu. “Sanki sana aitmiş gibi duruyor,” diye cevap verdim, gözlerim buğulanmıştı. Selin’i o bebekle görmek… Göğsüm yarılacakmış gibi hissettiriyordu ama en güzel anlamda. “Onu alamayabileceğimizi biliyorum. Ama en küçük bir şans bile varsa, o şansı kullanacağımızı söylemeni istiyorum.” “O şansı kullanıyoruz,” dedim ve o an evrak işleri sadece birer kâğıt olmaktan çıkıp hayatımız olmaya başladı. Kimse başvurmadı. Kimse aramadı. Günler haftalara döndü ve bebeğin bizim olup olmayacağı sorusu, zaten bizim olduğu gerçeğine evrildi. Birkaç ay sonra onu resmen evlat edindik. Adını Buse koyduk. Kızımız, sadece varlığıyla evi çekip çeviren türden bir çocuk oldu. Daha ayakkabılarını bağlamayı öğrenmeden kahvaltı hakkında fikirleri vardı. Gittiğimiz her parktan taş toplardı.
-
- On yıl önce, görev yaptığım itfaiye istasyonundaki “Güvenli Bebek Kutusu”nu açtığımda, onu içeri taşıyacağımı sanki zaten biliyormuş gibi bana bakan, terk edilmiş bir yenidoğan buldum. Eşimle onu evlat edindik. Geçen hafta, bebeği oraya bırakan kadın kapıma geldi ve o geceden çok daha önce beni seçmiş olduğunu söyledi. Gece saat 03:07’ydi; bebek kutusunun alarmı istasyonda yankılandığında sesi, odadaki herkesin başını kaldıracak kadar keskindi. Ortağım anonsu bitirmeden ben çoktan harekete geçmiştim. “Bebek kutusu sinyali geldi!” Duvardaki küçük durum ışığı yeşil yanıyor, içerideki ısıtıcının düzenli uğultusu duyuluyordu. Mandalı tutup kapağı açtım. İçeride, açık renkli kaşmir bir battaniyeye sarılmış, yeni doğmuş bir kız bebek vardı. Ağlamıyordu. Bu kutulara bırakılan bebeklerin çoğu perişan halde gelirdi. Bu küçük kız ise orada öylece yatıyor, minik göğsü sakin ve düzenli nefeslerle inip kalkıyordu. Eğildiğimde gözlerini açtı ve nefesimi kesecek bir durgunlukla doğrudan bana baktı. “Ağlamıyor,” diye fısıldadım. Ortağım yanıma geldi. “Evet dostum, ağlamıyor.” Uzanıp onu kucağıma aldım. Tüy gibi hafifti ve parmakları, sanki tutunuyormuş gibi ceketimin koluna kenetlendi. Ortağım bana bakıp, “Selin’i ara,” dedi. “Gecenin üç buçuğunda mı?” Omuz silkti. “Zaten arayacağını biliyorsun.” Haklıydı. Selin telefonu açtığında sesi uykulu geliyordu, ona her şeyi anlattım. O kadar hızlı doğruldu ki çarşafların hışırtısını telefondan duyabiliyordum. “Gelip onu görmen gerektiğini düşünüyorum,” diye ekledim. Eğer işler umduğumuz gibi gitmezse bu cümlenin ikimize de neye mal olacağını zaten biliyordum. Selin geldiğinde şafak vakti yeni söküyordu. Bir çocuk sahibi olmak için yedi yılımızı harcamıştık. Yedi yıl süren doktor randevuları ve kötü haberler… Sonrasında otoparklarda geçen yedi yıl; çünkü Selin arabanın kapıları kapanana kadar ağlamamak için kendini zor tutardı. Sağlık odasına girdi ve kucağımdaki bebeği görünce duraksadı. “Aman Allah’ım,” diye fısıldadı. “Tutabilir miyim?” Başımı salladım ve bebeği kucağına bıraktım. Selin aşağı baktığında gözleri doldu. Battaniyeyi düzeltirken parmaklarındaki şefkat, yıllardır yas tutan bir kalpten geliyordu. Elleri titremeye başladığında ne olduğunu çok iyi biliyordum. “Çok küçük,” diye mırıldandı Selin. Sonra başını kaldırıp bana baktı. “Adnan, onu tutabilir miyiz? Bizim olabilir mi?” Sandalyesinin yanına çömeldim ve miniğe tekrar baktım. Bebeğin bir eli yanağının yanındaydı. Sıcak ve güvende görünüyordu. “Sanki sana aitmiş gibi duruyor,” diye cevap verdim, gözlerim buğulanmıştı. Selin’i o bebekle görmek… Göğsüm yarılacakmış gibi hissettiriyordu ama en güzel anlamda. “Onu alamayabileceğimizi biliyorum. Ama en küçük bir şans bile varsa, o şansı kullanacağımızı söylemeni istiyorum.” “O şansı kullanıyoruz,” dedim ve o an evrak işleri sadece birer kâğıt olmaktan çıkıp hayatımız olmaya başladı. Kimse başvurmadı. Kimse aramadı. Günler haftalara döndü ve bebeğin bizim olup olmayacağı sorusu, zaten bizim olduğu gerçeğine evrildi. Birkaç ay sonra onu resmen evlat edindik. Adını Buse koyduk. Kızımız, sadece varlığıyla evi çekip çeviren türden bir çocuk oldu. Daha ayakkabılarını bağlamayı öğrenmeden kahvaltı hakkında fikirleri vardı. Gittiğimiz her parktan taş toplardı. Buse altı yaşındayken kucağıma tırmandı ve “Babacığım, yüz tane babam olsa yine seni seçerdim,” dedi. “Peki ya diğerlerinden birinin daha güzel atıştırmalıkları varsa?” diye şaka yaptım. Buse bunu bir an ciddiyetle düşündü. Sonra, “Ama onlar sen olamaz ki,” dedi. O on yıl, güzel yılların geçtiği gibi geçti: içindeyken çok hızlı. Ve bunca kesinliğe rağmen, sessiz bir soru beni hiç terk etmedi. Buse’yi bırakmak için neden bizim istasyonumuzu seçmişti… ve neden bizi? Geçen Perşembe güneş battıktan hemen sonra kapı çalındı. “Ben bakarım,” dedim Selin’e ve kapıya yöneldim. Kapıda, akşam ışığında artık ihtiyacı olmadığı halde güneş gözlüğü takan, koyu renk paltolu bir kadın duruyordu. Çantasının askısını tutan parmakları bembeyaz kesilmişti. “Sizinle on yıl önceki bebek hakkında konuşmam gerekiyor,” dedi hiç beklemediğim bir anda. Vücudumdaki her kas kasıldı. Arkamda Selin’in sandalyesinin gıcırtısını duydum. “Çünkü onu oraya ben bıraktım,” diye devam etti kadın. “Ve onu tesadüfe bırakmadım.” Güneş gözlüğünü kaldırırken eli titriyordu. “Ben tam olarak sizi seçtim.” Yüzünü gördüğüm an, bir anı zihnime çarptı. Yağmur. Bir ara sokak. 17 yaşlarında bir kız, yarı donmuş halde ve yardıma ihtiyacı yokmuş gibi görünmeye çalışıyor. “Aylin?” diye fısıldadım. Aylin hem rahatlamış hem de kahrolmuş gibi göründü. “Beni hatırladın.” Selin yanıma geldi. “Adnan, bu kim?” Aylin’e bakarak, “Uzun zaman önce tanıştığım biri,” dedim. O zamanlar sağanak yağmur yağıyordu. Uzun bir mesai sonrası istasyondan çıkarken Aylin’i bir ara sokakta, ters çevrilmiş bir süt kasasının üzerinde otururken görmüştüm. Kollarını kendine o kadar sıkı dolamıştı ki canı yanıyor gibiydi. Durmuştum. Ona ceketimi vermiş, kahve ve sandviç almıştım; yağmur sokağı döverken onunla üç saat boyunca oturmuştum. Bir noktada, “Bunu neden yapıyorsun?” diye sormuştu. Ben de, “Çünkü bazen birinin seni fark etmesi iyi gelir,” demiştim. Aylin uzun süre bana bakmıştı. Sonra başını sallamıştı. Şimdi kapımın önünde dururken o günleri anımsadı: “Bana, dünyanın bana sunduğundan daha fazlasına layık olduğumu söylemiştin.” Selin kollarını kavuşturdu. “Adnan, bana bunlardan hiç bahsetmedin.” “Bana ait olan bir hikâye olduğunu düşünmemiştim,” diye cevap verdim. Aylin başını salladı. “O hikâye bana aitti. Ve onu taşımayı hiç bırakmadım.” Selin ona dikkatle baktı. “Bunun Buse ile ne ilgisi var?” Aylin derin bir nefes aldı ve “Her şeyle,” dedi. Salonda oturduk, Selin koridora yakın, mutfağı duyabilecek bir yerde duruyordu. “O geceden sonra hayatımı düzene soktum,” dedi Aylin. “Hemen değil ama yaptım. Sonra hastalandım. Bir kalp sorunu. Ve tam o sıralarda hamile olduğumu öğrendim.” “Babası neredeydi?” diye sordum. Aylin bir an gözlerini kapattı. “Kısa süre sonra gitti. Bir motosiklet kazası. Yas tutuyordum ve korkuyordum. Kendi vücudumla mücadele ederken bebeğime hak ettiğini veremezdim.” Selin yumuşak bir sesle araya girdi: “Bu yüzden ‘Güvenli Bebek Kutusu’nu seçtin.” Aylin doğrudan bana baktı: “Evet. Ama rastgele değil. Seni tekrar gördüm Adnan… hastanede. Ben kardiyolojiden çıkıyordum. Sen ve eşin tüp bebek merkezinden çıkıyordunuz.” Selin’in eli ağzına gitti. “Yeni kötü haber almıştık.” “Bunu görebiliyordum.” Aylin ellerine baktı. “Ve seni hatırladım. Bu yüzden sessizce ve dikkatlice araştırmaya başladım.” Selin’in sesi keskinleşti. “Bizim hakkımızda mı?” “Uzaktan izledim. Kulağa nasıl geldiğini biliyorum.” “Korkutucu geliyor,” dedi Selin, bana bir bakış atarak. “Biliyorum, özür dilerim. Ama kızımın nereye gideceğini seçmek için tek bir şansım vardı. Yağmurun altında, unutulmuş bir kızla oturan adamın yıllar sonra hâlâ aynı adam olduğuna dair bir kanıta ihtiyacım vardı. Ve yanındaki kadının, bir çocuğu tam da umduğu gibi gelmese bile tüm kalbiyle seveceğine dair bir kanıta…” Selin konuşmadı. Gözlerinde yaşlar birikirken öylece durdu. Sonra yutkundu ve Aylin’e baktı. “Nasıl bilebiliriz? Onun senin olduğunu nasıl bilebiliriz?” Aylin sanki bunu bekliyormuş gibi bilgece, hafif bir gülümseme kondurdu yüzüne. Çantasından eski bir fotoğraf çıkardı ve dikkatle uzattı. Fotoğrafı aldım ve elim duraksadı. Bu, aynı o soluk battaniyeye sarılmış bir yenidoğanın fotoğrafıydı… On yıl önce kutudan çıkardığım battaniyenin aynısı. Selin yanıma eğildi, o da tanıdığında nefesi kesildi. Bir an ikimiz de tek kelime etmedik. Aylin devam etti: “Sizin istasyonunuzu seçtim çünkü ikinizin kızımı dünyadaki en çok istenen çocukmuş gibi büyüteceğinize inandım.” “Buse’yi almaya gelmedin, değil mi?” diye sordu Selin hemen, paniklediği belliydi. “Hayır.” Eşimin omuzları bir nebze düştü. “Buraya geldim çünkü kızımın hayatını mahvetmediğimi bilmem gerekiyordu,” dedi Aylin. “Geçen hafta onu okulun önünde arkadaşlarıyla gülerken gördüm. Kafamdaki fotoğrafla yaşamaya devam edemeyeceğimi anladım. Neredeyse daha önce geleceğim yıllar oldu. Bir yaşındayken. Üç yaşındayken. Beş yaşındayken. Ama hep kendimi durdurdum. Ya içeri girip ona verdiğim tek istikrarlı şeyi mahvetseydim?” Selin gözünün altını sildi. “Peki, iyileştin mi?” “İş yerinden bir hayırsever ameliyatıma yardımcı oldu. Uzun zamandır sağlıklıyım.” Aylin sonra çantasından mühürlü bir zarf çıkardı. “Bir fon,” dedi. “Tapu, hesap belgeleri, her şey. Yıllardır bunun için birikim yapıyorum. Ayrıca Buse 18 yaşına bastığında okuması için bir mektup da var. Eğer bilmesi gerektiğine karar verirseniz, sadece gerçekler yazıyor.” Sonra mutfağa doğru baktı; Aylin’in ne sormak üzere olduğunu zaten biliyordum. Tam o sırada Buse’nin sandalyesinin sesi geldi. “Baba, şu iyi makası kullanabilir miyim? Annem hayır dedi, bence sen daha makul davranırsın.” Buse, Aylin’i görünce durdu ve yüzlerimize baktı. “Baba… Anne… Bu kim?” “Bir arkadaş,” dedi Selin hızla. Aylin, Buse’nin göz hizasına çömeldi ve boynunda mavi kurdelesi olan krem rengi küçük bir oyuncak ayı çıkardı. “Bunu senin için getirdim tatlım.” Buse ayıyı aldı ve göğsüne bastırdı. “Teşekkür ederim. Adı ne?” Aylin gözlerini kırpıştırdı. “Sen söyle.” Buse tam bir saniye düşündü. “Gofret!” Bu, Aylin geldiğinden beri Selin’in ağzından çıkan ilk gerçek kahkahaydı. Sonra Aylin, yüksek sesle söyleyemediği bir şeyi sessizce sorarak Selin’e baktı. Selin bana baktı, ben de bir kez başımı salladım. Aylin, Buse’nin ellerini nazikçe kendi ellerinin arasına aldı. Kızımız buna tam bir merakla izin verdi. Buse başını yana eğdi. “Daha önce tanışmış mıydık?” “Hayır tatlım, ama çok uzun zamandır tanışmak istiyordum,” diye yanıtladı Aylin. Üçümüz de tamamen farklı sebeplerle kendimizi tutmaya çalışıyorduk. Buse, Gofret’e odasını göstermek için yukarı çıktıktan sonra Aylin önüne baktı. Selin ona bir peçete uzattı. “Onu güvenli bir yere bırakacak kadar çok sevdin. Bu azımsanacak bir şey değil.” Aylin başını kaldırdı. “On yılımı bunun yaptığım en kötü şey olup olmadığını düşünerek geçirdim.” Selin başını salladı. “Yaptığın en zor şeydi. Bu aynı şey değil.” “Sizi bir kez Buse küçükken parkta izlemiştim,” diye itiraf etti Aylin. “Düştü ve dizini sıyırdı. Sen, o ağlayıp ağlamayacağına karar bile vermeden onu kucağına aldın.” Selin titrek bir kahkaha attı. “Bu tam ona göre bir hareket.” “Daha erken dönmemem gerektiğini düşündüğüm gün oydu.” Aylin ikimize de baktı. “Buraya Buse’nin hayatına girmeye gelmedim. Ona bir hayat verdiğiniz için size teşekkür etmeye geldim.” Ve o an, on yıldır taşıdığım her soru nihayet cevabını buldu. Aylin arkasını döndü ve merdivenlerden indi. Arkasından seslendim. Dönüp baktı. “Bize kızımızı verdin,” dedim. Aylin’in dudakları titredi. Bir kez başını salladı ve yürümeye devam etti. O gece Buse, kolunun altında Gofret ile kanepede uyuyakaldı. Zarf sehpanın üzerinde açık duruyordu. Fon belgeleri… Aylin’in el yazısıyla yazılmış, hâlâ mühürlü bir mektup. Selin başını omzuma yasladı. “Bize her şeyini emanet etti.” “Hayır,” dedim usulca. “Küçük bir anın bizim kim olabileceğimize dair ona fısıldadığı şeye güvendi.” Buse uykusunda kıpırdandı ve ayısına daha sıkı sarıldı. Selin fısıldadı: “O zaten her zaman bizimdi.” Buse bizimdi. Ve o an bana asla unutmayacağım bir şey öğretti: Çocuklarımızı sadece biz büyütmeyiz. Bazen, farkında bile olmadan, bir başkasının, çocuğunun daha iyi bir hayatı hak ettiğine inanma sebebi oluruz. Aylin bana bir kız evlat verdi; çünkü yağmurun altındaki nazik bir söz, ona güvende olduğumu söylemişti. Bazen bir aile işte böyle başlar.