Tam on iki yıl boyunca her sabah kocama aynı beslenme çantasını hazırladım: İki sandviç, dilimlenmiş elma, termosla siyah kahve ve peçetesinin altına sıkıştırılmış el yazısı bir not.

Evliliğin büyük tatillerle ya da pahalı hediyelerle değil, kimsenin fark etmediği bu küçük rutinlerle ayakta kaldığına inanırdım. Erdem evden çıkarken çantayı alır, akşam da boş bir şekilde tezgâha bırakırdı. Yemeğini yediğini sanırdım.

Derken bir salı sabahı, on yaşındaki oğlumuz Efe mutfağa girdi ve her şeyi değiştiren o cümleyi kurdu:

“Anne, bence artık babama öğle yemeği hazırlama.”

Gülerek nedenini sordum. Efe gayet rahat bir tavırla devam etti:

“Çünkü her sabah onu köşedeki çöp kutusunun yanına bırakıyor. Dün de kamyonetinde damatlığını giydi ve bir kadının arabasına bindi.”

Elimdeki bıçak donakaldı. Erdem’in hayatında sadece bir tek takımı vardı; on iki yıl önce düğünümüzde giydiği lacivert takım elbise. Bir inşaat işçisi neden sıradan bir hafta içi sabahı gizlice damatlığını giyerdi?

Ertesi sabah Erdem’den önce uyandım ve onu takip ettim. İnşaat şantiyesine gitmek yerine birkaç sokak ötede durdu. Araçtan indi, beslenme çantasını çöp kutusunun hemen yanına koydu. Çantadan hazırladığım notu çıkardı, dikkatle iki kez okudu ve cebine koydu.