Ardından aracının arkasından bir çanta çıkardı. İş kıyafetlerini çıkarıp düğünümüzde giydiği lacivert takımı giydi. On sekiz dakika sonra gri bir araba yanaştı. İçinden şık giyimli bir kadın indi. Erdem’e sarıldı ve birlikte sürerek şehre doğru gittiler.

Onları takip ederek lüks bir iş merkezinin önünde durdum. Arabadan indiklerinde kadının fısıltısını duydum:

“On iki yıl oldu Erdem. Karın hâlâ senin inşaat işçisi olduğunu mu sanıyor?”

Erdem derin bir nefes aldı: “Bu gece her şeyi anlatacağım.”

Tam o anda öne çıktım: “Bana tam olarak neyi anlatacaksın Erdem?”

Erdem dehşetle arkasına döndü. Yüzündeki bütün renk çekilmişti.Erdem ve yanındaki kadınla birlikte binanın geniş cam kapılarından içeri girdik. Resepsiyonun arkasında büyük bir tabela duruyordu: Pusula Mimarlık Grubu.

Duvarlarda ödüller, mimari maketler ve tamamlanan projelerin fotoğrafları vardı. O fotoğrafların birçoğunda kocam duruyordu.

Erdem yutkunarak gözlerimin içine baktı: “Burası benim şirketim. Dokuz yıldır mimarlık yapıyorum ve bu şirketin sahibiyim.”

Dizlerimin bağı çözüldü, resepsiyondaki sandalyeye çöktüm. “Dokuz yıl mı? Neden benden sakladın?”

Erdem yanıma oturdu. “Benimle tanıştığında toza batmış iş kıyafetleri giyen bir inşaat işçisiydim. Sen o adama aşık oldun. Başka birine dönüşürsem, o mütevazı adamı ve senin sevgini kaybetmekten korktum.”

Yanındaki kadın, yani iş ortağı Merve araya girdi: “Dokuz yıldır bu gerçeği sana söylemesi için ona baskı yapıyordum Rüya.”

Aklıma bir an takıldı: “Peki ya o yemekler? On iki yıldır hazırladığım sandviçler?”

Erdem mahcup bir şekilde gülümsedi: “Sokaktaki lokantada çalışan Rıza Amca var. Altmış iki yaşında, durumu pek iyi değil. On dokuz yıldır her sabah senin hazırladığın sandviçleri o yiyor. Hatta onlara ‘Rüya sandviçleri’ diyor.”

“Peki yazdığım notlar?” diye sordum.

Erdem ceketinin iç cebinden o sabah yazdığım notu çıkardı. Sonra beni üst kattaki ofisine çıkardı. Alt çekmecesinden ağzına kadar dolu eski bir ayakkabı kutusu çıkardı. On iki yıl boyunca yazdığım yüzlerce not… Hepsini biriktirmişti. Sakladığım kırgınlıklar, sevgi sözcükleri, Efe’nin çocuksu çizimleri… Hepsi oradaydı.

Masasının üzerinde, mutfakta gülerken gizlice çektiği bir fotoğrafım duruyordu.

“İşimi çok seviyorum Rüya,” dedi sesi titreyerek. “Ama eve dönme sebebim bu iş değil, sensin.”

O kutudaki kağıt parçalarına baktığımda, kocamın benden bir hayat sakladığını ama sevgisini asla saklamadığını anladım. Korkusu onu yanlış bir yola sürüklemişti ama aramızdaki bağ hiç kopmamıştı. O gün ofisinde oturup notları tekrar okurken, evliliğimizi yeniden inşa etmeye karar verdik; bu kez yalanlar üzerine değil, tam bir dürüstlük üzerine.