BÖLÜM 1

“Öğretmenim… oturamıyorum… çok acıyor.”

Henüz 6 yaşında olan Elif’in sesi o kadar kırılgandı ki, öğretmen Murat bir an sokaktan gelen gürültünün onu yanılttığını düşündü. İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde bulunan Mustafa Kemal İlkokulu’nda pazartesi sabahıydı. Dışarıda dolmuşların kornaları, köşedeki simitçinin “taze simit!” sesine karışıyor, veliler çocuklarını demir okul kapısı kapanmadan içeri yetiştirmeye çalışıyordu.

Ama Elif her zamanki gibi koşarak sınıfa girmemişti. Prensesli çantasını askıya asmamış, arkadaşı Zeynep’le oyun oynamak için yanına gitmemişti. Kapının eşiğinde donup kalmıştı; yüzü bembeyaz, gözleri yere kilitliydi. Kırmızı okul hırkasını iki eliyle sıkıca kavramıştı.

Murat öğretmen tebeşiri bıraktı, sınav kâğıtlarını metal masanın üzerine koydu.

“Düştün mü Elif, bahçede?” diye sordu, yumuşak bir sesle eğilerek.

Elif başını yavaşça salladı.

“Karnın mı ağrıyor? Bir şey mi yedin?”

Elif yutkundu. Kocaman kahverengi gözleri doldu ama yaşlarını bırakmadı. Uzun bir sessizliğin ardından fısıldadı:

“Burası acıyor öğretmenim… ama annem bana vurdu, kimseye söyleme dedi. Yoksa Kemal kızar.”

Sınıftaki 35 çocuğun uğultusu Murat’ın kulaklarında bir anda kayboldu. Çocuklar gülüyor, defter çıkarıyor, kalemtraş yüzünden tartışıyordu ama öğretmen sanki odadaki hava çekilmiş gibi hissetti.

“Oturmak zorunda değilsin,” dedi Murat, sesini sakin tutmaya çalışarak. “İstersen hikâye köşesinde ayakta durabilirsin, tamam mı?”

Elif ilk kez başını kaldırdı, titriyordu.

“Müdür kızar mı?”

“Hayır,” dedi Murat. “Burada sana kimse zarar vermez.”

Beş dakika sonra Murat sınıf başkanına göz kulak olmasını söyleyip müdür odasına gitti. Müdür Leyla, ellili yaşlarında, disipline ve okulun dış görünüşüne fazlasıyla önem veren bir kadındı; o sırada velilerden toplanan aidat makbuzlarını inceliyordu.

“Öğretmenim, abartıyorsunuz,” dedi Leyla, sesi alçak ama sertti. Koridora çıkıp kimsenin duymadığından emin oldu. “Bu mahallede çocuklar bazen yalan söyler. Belki bir yerini incitmiştir, ya da dikkat çekmek istiyordur. Annesi de zaten tekstilde çift vardiya çalışıyor.”

Murat yumruklarını sıktı.

“Müdürüm, 6 yaşındaki bir çocuk oturamıyorum diye ağrıdan bahsediyor ve annesinin onu susturduğunu söylüyor.”

Leyla’nın yüzündeki soğuk ifade bir an dondu.

“Bakın öğretmenim,” dedi. “Önümüzde Millî Eğitim denetimi var, bir de okul etkinlikleri. Okulun düzeni önemli. Bir olay büyürse veliler tepemize biner. Sakin olun.”

“Peki Elif ne olacak?” dedi Murat. “Sırf düzen için acı mı çekecek?”

Müdür cevap vermedi, arkasını dönüp gitti.