DOLAR
Alış: 49.53
Satış: 49.72
EURO
Alış: 55.46
Satış: 55.68
GBP
Alış: 66.14
Satış: 66.63
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
24.04.2026
Oğlum, evimden utandığı için partiyi iptal etti
-
- Öğleden sonra güneşi evin avlusuna ağır ağır düşüyordu, sanki o günü sonsuza dek kazımak ister gibi taşları ısıtıyordu. Hava yoğundu, ılıktı; günün acele etmeden bittiği anlarda Ankara’ya özgü o sıcak toprak kokusu vardı. Duvarın yanında yıllardır büyüyen, inatçı ve güçlü begonvillerle, beyaz çiçekler ve defne dallarından oluşan son masa süslemesini yerleştiriyordum. Tıpkı benim gibi, köklü ve dirençliydiler. Seksen beyaz sandalye, yeni temizlenmiş, kusursuz bir yarım daire oluşturuyordu. Orada tesadüfen değillerdi. Her biri bir hikâyeyi, bir kahkahayı, bekleyen bir sarılmayı temsil ediyordu. Aileyi, dostları, torunum Mariana’nın üniversite arkadaşlarını bekliyorlardı. Benim adım Amparo Valdez. Altmış sekiz yaşındayım ve hayatımın tamamını tencereler, ocaklar ve uzun sofralar arasında geçirdim. Kırk yıldan fazla bir süre catering işi yaptım. Gösterişli değildi, dergilere çıkacak türden değildi… ama dürüsttü. Yemeklerimin zor kaynanaları bile sakinleştirdiğini, imkânsız görünen anlaşmaları bile sonuçlandırdığını söylerlerdi. Ben işten anlamam. Sadece dinlemeyi, pişirmeyi ve servis etmeyi bilirim. Yemek benim “seni seviyorum, buradayım, yalnız değilsin” deme şeklimdi. Artık emekliydim. Dizlerim eskisi gibi değildi, ellerim daha çabuk yoruluyordu. Ama Mariana’nın mezuniyeti için — onur derecesiyle mimar oldu — her şeyi kendim yapmak istedim. Çünkü bazı anlar başkasına bırakılmaz. Sabahın erken saatlerinden beri ayaktaydım. Evin sessizliği derindi, neredeyse kutsal gibiydi. Fırında yumuşacık kuzu tandır hazırladım; tane tane pilav; mercimek çorbası; dolmalar; annemin bana öğrettiği gibi tek tek yapılan ekmekler… Beyaz peynir kestim, zeytinler dizdim ve Mariana’nın çocukluğundan beri sevdiği çikolatalı pastayı soğumaya bıraktım. Rakı, cam şişelerde dinleniyordu. Bahçe, daha başlamadan bir şenlik gibiydi. Saat beşe elli kala, davetlilerin altı buçukta geleceği sırada, pahalı bir motor sesi duydum. Parlak siyah bir araba kapının önünde durdu. — Julián ve Carla geldi, diye düşündüm. Ama arabadan sadece oğlum Julián indi. Şık bir takım elbise, parlak ayakkabılar, koyu gözlükler… telefon elinden düşmüyordu. — Anne, hızlı konuşalım. Bu iptal edildi.
-
- Göğsüm sıkıştı. — Nasıl yani iptal? — Carla her şeyi ayarladı. Parti İstanbul’da, şık bir rooftop’ta olacak. Modern, minimal… DJ var. Mariana’nın belli bir seviyedeki insanlarla tanışması gerekiyor. Bu… — etrafa baktı — avlu partisi değil. “Avlu” kelimesi tokat gibi geldi. — Yemekler hazır… dedim. — WhatsApp’tan haber verildi. Hem… — burnunu buruşturdu — burası yemek kokuyor. Sessiz kaldım. O evi kendi ellerimle yaptım. Yemek pişirerek, temizlik yaparak, oğlumu tek başıma büyüterek… Ve şimdi kötü kokuyordu. — Peki bunları ne yapacağım? diye sordum. — Dondur, dağıt, at… fark etmez. Basit yemekler bunlar. Önemli olan imaj. Burası çok… köylü duruyor. Sonra bana bakmadan ekledi: — Anne, artık yaşlandın. Dinlen. Gelirsen de üstünü değiştir… yemek kokusuyla gelme. Araba uzaklaştı. Yalnız kaldım. Seksen boş sandalye bana bakıyordu. Ağlamadım. İçimde daha güçlü bir şey vardı: onur. Tencerenin kapağını kaldırdım. Yemek mükemmeldi. — Atmak mı? Hayır. Eski ajandamı aldım ve bir numara çevirdim. — Peder Tomás? Ben Amparo. — Amparo Hanım… — Seksen kişilik yemek var. İhtiyaç sahiplerini getirebilir misiniz? — Allah sizden razı olsun… yarım saate oradayız. Derin bir nefes aldım. Hüzün yerini dinginliğe bıraktı. Bir kadın ağlamayı bıraktığında… kararını vermiştir. Ve herkes her şeyin bittiğini sanırken… aslında her şey yeni başlıyordu. Bölüm 2 Yarım saat bile dolmadan, eski demir kapının önünde bir minibüs durdu. Motor sustuğunda bahçedeki sessizlik bozuldu… ama bu sefer o sessizlik yalnızlık değildi. Kapı açıldı. İlk önce çocuklar indi. Üzerlerinde eski ama temiz kıyafetler vardı. Gözleri merak doluydu. Ardından yaşlılar, anneler, işçiler… hayatın yorduğu ama hâlâ dimdik duran insanlar. En arkadan, siyah cübbesiyle Peder Tomás indi. Beni görünce iki eliyle ellerimi tuttu. — Amparo Hanım… bugün burada sadece karınlar değil, kalpler de doyacak. O an içimde bir şey çözüldü. Sessizce başımı salladım. — Buyurun… dedim, sesi titremeden. Seksen sandalye… artık boş değildi. Çocuklar önce çekingen oturdu. Sonra biri dayanamayıp: — Hepsi bizim mi? diye sordu. Gülümsedim. — Hepsi sizin. O cümleyle birlikte bahçe canlandı. Tabaklar doldu, kahkahalar yükseldi, sıcak yemeklerin buharı akşam serinliğine karıştı. Az önce “köylü” denilen o masa… şimdi bir şölen gibiydi. Bir kadın gözleri dolarak yemeği tattı. — Yıllardır böyle yemek yemedim… Bir adam sessizce dua etti. Bir çocuk, hayatında ilk kez üç dilim pasta yedi. Ve ben… ilk kez o gün yaptığım yemeğin gerçekten doğru yere ulaştığını hissettim. Tam o sırada, kapının önünde bir araba daha durdu. Ama bu ses… az önceki gibi kibirli değildi. Daha ağırdı. Daha kararlı. Kapı açıldı. Şık bir takım elbise giymiş, altmışlı yaşlarında bir adam indi. Saçları kırlaşmıştı ama duruşu dimdikti. Gözleri etrafı dikkatle süzüyordu. Peder Tomás hemen yanımda doğruldu. — Amparo Hanım… dedi alçak sesle, — bu kişi… Adam bize doğru yürüdü. — Affedersiniz, dedi nazik ama güçlü bir sesle. — Ben Kemal Arslan. İsmi duyar duymaz, çevredeki birkaç kişi fısıldaştı. Türkiye’nin en büyük inşaat şirketlerinden birinin sahibiydi. Gazetelerde sıkça adı geçen, sert ama adil biri olarak bilinen bir iş insanı. Ben sadece başımı salladım. — Hoş geldiniz. Kemal Bey etrafa baktı. İnsanları, yemekleri, sandalyeleri… her detayı dikkatle inceledi. — Burada ne olduğunu bana anlatır mısınız? Peder Tomás konuşmaya başladı ama Kemal Bey elini kaldırdı. — Hayır… hanımefendiden duymak isterim. Ben de anlattım. Ne eksik, ne fazla. Oğlumun sözlerini bile saklamadım. “Yemek kokuyorsun.” “Bu çok köylü.” Hepsini. Bahçedeki kahkahalar yavaş yavaş azaldı. Herkes bizi dinliyordu. Kemal Bey uzun süre sustu. Sonra derin bir nefes aldı. — İlginç… dedi. Cebinden telefonunu çıkardı, bir fotoğrafa baktı ve bana uzattı. Ekranda… Mariana vardı. — Torununuz… bugün akşam benimle tanışacaktı. Şaşkınlıkla baktım. — Nasıl yani? — Şirketimde genç mimarlar için özel bir program var. En başarılı öğrencilerden biri olarak seçildi. Bu akşam İstanbul’daki etkinlikte onunla tanışmayı planlıyordum. Bir an durdu. Sonra gözlerimin içine baktı. — Ama görünüşe göre… asıl tanışmam gereken kişi sizmişsiniz. Bahçeye döndü. İnsanlara baktı. Bir çocuğun tabağına yeniden yemek koyuşumu izledi. — Bir insanın değeri, kurduğu sofrada belli olur… dedi yavaşça. O sırada cebindeki telefon çaldı. Kısa bir konuşma yaptı. Yüzü değişmedi ama sesi sertleşti. — Anladım. Teşekkürler. Telefonu kapattı. Bize döndü. — Az önce öğrendim… dedi. — Oğlunuz ve gelini, benim davetli listeme kendilerini “özel misafir” olarak yazdırmışlar. İsminizi kullanarak. İçimde bir şey kıpırdadı. Ama bu öfke değildi artık. Sadece… uzak bir yorgunluk. Kemal Bey devam etti: — Ama şimdi fikrimi değiştirdim. Herkes nefesini tuttu. — O davet iptal edildi. Sessizlik çöktü. — Ve yarın sabah… dedi, — şirketimin yeni sosyal konut projesinin başına birini getiriyorum. Gözlerini bana çevirdi. — Mariana’yı. Bir uğultu yükseldi. — Ama bir şartla, diye ekledi. — Projenin yemekleri… sizin mutfağınızdan çıkacak. Bu sefer ben sustum. Gözlerim doldu… ama ağlamadım. Kemal Bey elini uzattı. — Böyle bir sofrayı kurabilen biri… sadece yemek yapmaz. İnsan inşa eder. Elini tuttum. O an… bahçedeki seksen sandalye, artık sadece birer sandalye değildi. Onlar… bir ders olmuştu. Gece ilerledi. İnsanlar doydu, güldü, dua etti. Ve ben kapının önünde, boşalan tabaklara bakarken şunu anladım: Oğlum o gün beni utandırmadı. Sadece… kim olduğunu gösterdi. Ama ben de kim olduğumu hatırladım. Ertesi sabah telefonum çaldı. Ekranda Julián yazıyordu. Açmadım. Çünkü bazı cevaplar… artık kelimelere ihtiyaç duymaz. Ve o gün, seksen boş sandalyeyle başlayan hikâye… seksen dolu kalple sona erdi.
