Neredeyse altmış yaşındayım

DOLAR

Alış: 47.48

Satış: 47.67

EURO

Alış: 54.73

Satış: 54.95

GBP

Alış: 63.74

Satış: 64.21

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 8.03.2026

Neredeyse altmış yaşındayım

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Neredeyse altmış yaşındayım ve benden otuz yaş küçük bir adamla evliyim. Altı yıl boyunca bana “küçük karım” diye seslendi ve her gece bana su getirdi, ta ki bir gece onu mutfağa kadar takip edip asla görmemem gereken bir planı keşfedene kadar.Altı yıl boyunca bana “karım” diye seslendi ve her gece bana su getirdi, ta ki bir gece onu mutfağa kadar takip edene ve asla görmemem gereken bir planı keşfedene kadar. Küçük Eş Benim adım Lillian Carter ve elli dokuz yaşındayım. Altı yıl önce, o zamanlar yirmi sekiz yaşında olan ve benden otuz bir yaş küçük olan Ethan Ross adında bir adamla yeniden evlendim. San Francisco’da hafif bir yoga dersinde tanıştık. Öğretmenlikten yeni emekli olmuştum ve sırt ağrısıyla ve sevdiğim birini kaybetmenin getirdiği sessizlikle boğuşuyordum. Ethan eğitmenlerden biriydi: nazik, sabırlı ve tüm odanın daha rahat nefes almasını sağlayan bir sakinliğe sahipti. Gülümsediğinde, dünya sanki yavaşlıyordu. İnsanlar en başından beri beni uyardılar: “O senin paranın peşinde, Lillian. Kendini yalnız hissediyorsun. Dikkatli ol.”

: Evet, rahmetli eşimden rahat bir hayat miras almıştım: şehir merkezinde beş katlı bir ev, iki tasarruf hesabı ve Malibu Plajı’nda bir villa. Ama Ethan benden asla para istemedi. Yemek yaptı, temizlik yaptı, masaj yaptı ve o yumuşak sesiyle bana karısı ya da küçük kızı diye seslendi. Her gece yatmadan önce bana ballı ve papatyalı ılık su getirirdi. “Hepsini iç sevgilim,” diye fısıldadı. “Uyumana yardımcı olur. Sen içmezsen ben de rahat edemem.” Sonra da içki içtim. Altı yıl boyunca huzur bulduğuma inandım: karşılık beklemeyen, şefkatli ve sürekli bir sevgi. Uyuyamadığım gece Bir gece Ethan, yoga arkadaşları için “bitkisel bir tatlı” hazırlamak üzere geç saatlere kadar ayakta kalacağını söyledi. “Önce sen uyu sevgilim,” dedi alnımdan öperken. Başımı salladım, ışığı kapattım ve uyuyormuş gibi yaptım. Ama içimdeki bir şey, sessiz ve inatçı bir ses, bir türlü susmuyordu. Sessizce ayağa kalktım ve koridorda yürüdüm. Kapı aralığından mutfaktaki Ethan’ı izledim. Tezgahın yanında durmuş, hafifçe mırıldanıyordu. Her zamanki bardağıma ılık su doldurmasını, bir çekmeceyi açıp küçük, kehribar rengi bir şişe çıkarmasını izledim. Bardağıma önce bir, iki, üç damla berrak sıvı damlattı. Ardından bal ve papatya ekleyip karıştırdı. Bütün vücudum buz kesti. İşini bitirince bardağı aldı ve yukarı, bana doğru çıktı. Yatağa geri döndüm ve yarı uyuyormuş gibi yaptım. Bana uzatırken gülümsedi. “Al bakalım, canım.” Esnedim ve kısık sesle şöyle dedim: “Bunu daha sonra bitireceğim.”O gece, o uykuya daldığında, suyu bir termosun içine boşalttım, ağzını kapattım ve dolabıma sakladım. Test sonuçları: Ertesi sabah doğruca özel bir kliniğe gittim ve örneği bir teknisyene verdim. İki gün sonra doktor beni aradı. Durum ciddi görünüyordu. “Bayan Carter,” dedi nazikçe, “içtiğiniz sıvı güçlü bir sakinleştirici içeriyor.” Düzenli olarak alındığında hafıza kaybına ve bağımlılığa neden olabilir. Ona bu ilacı veren kişi, uyumasına yardımcı olmaya çalışmıyordu. Oda dönüyordu. Altı yıl boyunca bana sıcaklık, ilgi ve fısıltılı sevgi verdiler ve tüm bu süre boyunca beni susturacak bir şey verdiler. O gece suyu içmedim. Bekledim. Ethan yatağa gitti ve bardağın dokunulmamış olduğunu fark etti. “Neden içmedin?” diye sordu. Zayıf bir şekilde gülümsedim. Bu gece uykum gelmiyor. Tereddüt etti ve gözlerini hafifçe kıstı. İçersen kendini daha iyi hissedeceksin. Bana güven. İlk defa, onun nazik ifadesinin ardında soğuk bir şey gördüm. Gerçek ortaya çıktı. Ertesi sabah, o işe gittikten sonra mutfak çekmecesini kontrol ettim. Şişe hâlâ oradaydı: yarısı dolu, etiketi yoktu.Onu plastik bir poşete koyarken ellerim titriyordu ve avukatımı aradım. Bir hafta içinde bir kasa kiraladım, birikimlerimi transfer ettim ve yazlık evimin kilitlerini değiştirdim. O gece Ethan’ı karşıma oturttum ve doktorun bulduklarını anlattım. Uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sonra iç çekti; suçluluk ya da üzüntüden değil, sanki özenle baktığı bir şeyi mahvetmiş gibi. “Anlamıyorsun Lillian,” dedi usulca. “Çok fazla endişeleniyorsun, her şeyi fazla düşünüyorsun. Sadece rahatlamanı istedim… stresten yaşlanmanı engellemek için.” Sözleri tüylerimi diken diken etti. “Uyuşturucu mu kullanayım?” diye sordum. “Seçme özgürlüğümü elimden mi alayım?” Sanki ciddi bir şey olmamış gibi omuz silkti. O gece benim evimde uyuduğu son geceydi. Yeni bir başlangıç . İptal talebinde bulundum. Avukatım uzaklaştırma emri almamda bana yardımcı oldu ve yetkililer şişeyi delil olarak aldı. İçindeki maddenin reçetesiz satılan bir sakinleştirici olduğu doğrulandı. Ethan kısa süre sonra ortadan kayboldu ve geride artık sormakla ilgilenmediğim sorular bıraktı. Ama en zor kısmı onun yokluğu değil, ona olan güvenimi yeniden kazanmaktı. Aylar boyunca gecenin bir yarısı uyanır, her sesten irkilirdim. Ama yavaş yavaş huzur geri döndü. Şehirdeki evimi sattım ve kalıcı olarak sahil villasına taşındım; orası hâlâ benimmiş gibi hissettiğim tek yerdi. Her sabah bir fincan kahveyle kumsalda yürürken kendime şunu hatırlatıyorum: Dürüstlük olmadan gösterilen iyilik, sevgi değildir.Özgürlük olmadan sevgi, kontrol demektir. Üç yıl geçti. Ben altmış iki yaşındayım. Elli yaş üstü kadınlar için küçük bir yoga sınıfı yönetiyorum; amaç formda kalmak değil, güç, huzur ve özgüven kazanmak. Bazen öğrencilerim bana hâlâ aşka inanıp inanmadığımı soruyorlar. Gülümsüyorum ve onlara şöyle diyorum: Elbette. Ama şimdi biliyorum: aşk, size verilen şey değil, asla sizden alınmayan şeydir. Ve her gece yatmadan önce hâlâ bir bardak ılık su hazırlıyorum: içine sadece bal, papatya ve başka hiçbir şey koymuyorum. Onu yansımama doğru kaldırıp fısıldıyorum: “Sonunda uyanan kadın için.”

Haberin Devamı

Neredeyse altmış yaşındayım

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Nedeni Çok Başka Çıktı