Evet, rahmetli eşimden rahat bir hayat miras almıştım: şehir merkezinde beş katlı bir ev, iki tasarruf hesabı ve Malibu Plajı’nda bir villa.

Ama Ethan benden asla para istemedi. Yemek yaptı, temizlik yaptı, masaj yaptı ve o yumuşak sesiyle bana karısı ya da küçük kızı diye seslendi.

Her gece yatmadan önce bana ballı ve papatyalı ılık su getirirdi.

“Hepsini iç sevgilim,” diye fısıldadı. “Uyumana yardımcı olur. Sen içmezsen ben de rahat edemem.”

Sonra da içki içtim.

Altı yıl boyunca huzur bulduğuma inandım: karşılık beklemeyen, şefkatli ve sürekli bir sevgi.

Uyuyamadığım gece
Bir gece Ethan, yoga arkadaşları için “bitkisel bir tatlı” hazırlamak üzere geç saatlere kadar ayakta kalacağını söyledi.

“Önce sen uyu sevgilim,” dedi alnımdan öperken.

Başımı salladım, ışığı kapattım ve uyuyormuş gibi yaptım.

Ama içimdeki bir şey, sessiz ve inatçı bir ses, bir türlü susmuyordu.

Sessizce ayağa kalktım ve koridorda yürüdüm. Kapı aralığından mutfaktaki Ethan’ı izledim.

Tezgahın yanında durmuş, hafifçe mırıldanıyordu. Her zamanki bardağıma ılık su doldurmasını, bir çekmeceyi açıp küçük, kehribar rengi bir şişe çıkarmasını izledim.

Bardağıma önce bir, iki, üç damla berrak sıvı damlattı.

Ardından bal ve papatya ekleyip karıştırdı.

Bütün vücudum buz kesti.

İşini bitirince bardağı aldı ve yukarı, bana doğru çıktı.

Yatağa geri döndüm ve yarı uyuyormuş gibi yaptım.

Bana uzatırken gülümsedi.

“Al bakalım, canım.”

Esnedim ve kısık sesle şöyle dedim:

“Bunu daha sonra bitireceğim.”O gece, o uykuya daldığında, suyu bir termosun içine boşalttım, ağzını kapattım ve dolabıma sakladım.

Test sonuçları:

Ertesi sabah doğruca özel bir kliniğe gittim ve örneği bir teknisyene verdim.

İki gün sonra doktor beni aradı. Durum ciddi görünüyordu.

“Bayan Carter,” dedi nazikçe, “içtiğiniz sıvı güçlü bir sakinleştirici içeriyor.”

Düzenli olarak alındığında hafıza kaybına ve bağımlılığa neden olabilir. Ona bu ilacı veren kişi, uyumasına yardımcı olmaya çalışmıyordu.

Oda dönüyordu.

Altı yıl boyunca bana sıcaklık, ilgi ve fısıltılı sevgi verdiler ve tüm bu süre boyunca beni susturacak bir şey verdiler.

O gece suyu içmedim. Bekledim.

Ethan yatağa gitti ve bardağın dokunulmamış olduğunu fark etti.

“Neden içmedin?” diye sordu.

Zayıf bir şekilde gülümsedim.

Bu gece uykum gelmiyor.

Tereddüt etti ve gözlerini hafifçe kıstı.

İçersen kendini daha iyi hissedeceksin. Bana güven.

İlk defa, onun nazik ifadesinin ardında soğuk bir şey gördüm.

Gerçek ortaya çıktı.

Ertesi sabah, o işe gittikten sonra mutfak çekmecesini kontrol ettim. Şişe hâlâ oradaydı: yarısı dolu, etiketi yoktu.Onu plastik bir poşete koyarken ellerim titriyordu ve avukatımı aradım.

Bir hafta içinde bir kasa kiraladım, birikimlerimi transfer ettim ve yazlık evimin kilitlerini değiştirdim.

O gece Ethan’ı karşıma oturttum ve doktorun bulduklarını anlattım.

Uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sonra iç çekti; suçluluk ya da üzüntüden değil, sanki özenle baktığı bir şeyi mahvetmiş gibi.

“Anlamıyorsun Lillian,” dedi usulca. “Çok fazla endişeleniyorsun, her şeyi fazla düşünüyorsun. Sadece rahatlamanı istedim… stresten yaşlanmanı engellemek için.”

Sözleri tüylerimi diken diken etti.

“Uyuşturucu mu kullanayım?” diye sordum. “Seçme özgürlüğümü elimden mi alayım?”

Sanki ciddi bir şey olmamış gibi omuz silkti.

O gece benim evimde uyuduğu son geceydi.

Yeni bir başlangıç . İptal talebinde bulundum.

Avukatım uzaklaştırma emri almamda bana yardımcı oldu ve yetkililer şişeyi delil olarak aldı. İçindeki maddenin reçetesiz satılan bir sakinleştirici olduğu doğrulandı.

Ethan kısa süre sonra ortadan kayboldu ve geride artık sormakla ilgilenmediğim sorular bıraktı.

Ama en zor kısmı onun yokluğu değil, ona olan güvenimi yeniden kazanmaktı.

Aylar boyunca gecenin bir yarısı uyanır, her sesten irkilirdim. Ama yavaş yavaş huzur geri döndü.

Şehirdeki evimi sattım ve kalıcı olarak sahil villasına taşındım; orası hâlâ benimmiş gibi hissettiğim tek yerdi.

Her sabah bir fincan kahveyle kumsalda yürürken kendime şunu hatırlatıyorum:

Dürüstlük olmadan gösterilen iyilik, sevgi değildir.Özgürlük olmadan sevgi, kontrol demektir.

Üç yıl geçti. Ben altmış iki yaşındayım.

Elli yaş üstü kadınlar için küçük bir yoga sınıfı yönetiyorum; amaç formda kalmak değil, güç, huzur ve özgüven kazanmak.

Bazen öğrencilerim bana hâlâ aşka inanıp inanmadığımı soruyorlar.

Gülümsüyorum ve onlara şöyle diyorum:

Elbette.

Ama şimdi biliyorum: aşk, size verilen şey değil, asla sizden alınmayan şeydir.

Ve her gece yatmadan önce hâlâ bir bardak ılık su hazırlıyorum: içine sadece bal, papatya ve başka hiçbir şey koymuyorum.

Onu yansımama doğru kaldırıp fısıldıyorum:

“Sonunda uyanan kadın için.”