-
- Savaştan kalma, bir türlü doğru düzgün iyileşmeyen eski bir kurşun yarasıydı bu ve artık acıya alışmıştı, o sessiz kalırken acının konuşmasına alışmıştı. Küçük kardeşi Thomas’ın vurularak öldürülmesinin ardından ordudan ayrıldığından beri üç kış boyunca High Ridge kulübesinde yalnız yaşamıştı. Bundan sonra Wade’in emirlerle veya adamlarla uğraşacak hali kalmamıştı, bu yüzden terhis belgesini alıp kuzeye gitti ve ağaçlık alanın yakınında bu yeri inşa etti.
-
- En yakın kasabaya yarım günlük at yolculuğu mesafesindeydi; kaybolmuş, çaresiz veya bela arayanlar dışında kimse gelmiyordu ve Wade de onlardan hiçbirini istemiyordu. Hayatı basitti: tuzaklar, odun, iş ve battaniye gibi yoğun bir sessizlik; işte böyle hayatta kaldı. O sabah verandaya çıktı ve tepenin eteklerini taradı; her yönde yüzyıllardır ayakta duran, loş gökyüzüne karşı simsiyah çam ağaçları görünüyordu. Tuzaklarını, çakalların ve tavşanların erken saatlerde hareket ettiği vadinin hemen doğusundaki av yolu boyunca kurmuştu, bu yüzden tüfeğini kaptı ve yürümeye başladı. Nefesi kısa kısa hırıltılar halinde çıkıyor, ciğerlerinde hava yakıcı bir etki bırakıyor, her adımında botlarının altındaki buzu kırılgan cam gibi çıtırdıyordu. Ağaçlardan birkaç karga yükseldi ve tekrar sessizliğe büründü; Wade fazla bir şey beklemiyordu, sadece sigara içmek ve sonraki günleri geçirmek için yeterli bir karga bekliyordu. Fakat patikanın yarısına geldiğinde, beşinci tuzağa yaklaşırken durdu, çünkü bir şeyler ters gidiyordu; çalılıkların arkasından hafif bir ses geldi. Ne çakal, ne sincap, ne de küçük bir şeyin huzursuz tırmalaması; ama içinde korku barındıran, acıdan zorla alınan nefes gibi bir ses. Wade dikkatlice adımladı, eli tüfeğin üzerindeydi ama kaldırmadı, çünkü kaldırmak karar vermek anlamına geliyordu ve görmeden karar vermezdi. Tek koluyla çalılıkları kenara çekti ve aşağıya baktı. İşte o zaman onu gördü. Genç bir Apaçi kadını, kurduğu tuzağa yakalanmış, toprağa yan yatmış, bir bacağı garip bir şekilde uzanmış, bileği burkulmuş ve kapandığı yerden kanıyordu. Vücudunda çamur izleri, çam iğneleriyle karışmış kan vardı ve nefes alışverişi, sanki vücudu pes edene kadar koşmuş gibi hızlı ve sığdı. Yirmi dört yaşında görünüyordu, belki daha gençti; tuzaktan kaynaklanmayan, ellerin ve zorlu günlerin izlerini taşıyan morluklar altında bunu anlamak zordu. Saçları uzun ve koyu renkliydi, kuru yapraklarla karışmıştı ve geyik derisinden elbisesi yırtıktı, bir omzu sarkıyordu, dikişleri gerilmeden açılmıştı. Wade yırtığı fark etti ama ona uzun uzun bakmadı, çünkü aç erkeklerin çaresiz bir kadına neler yaptığını biliyordu ve o türden biri olmak istemiyordu. Ayakları çıplaktı. Bütün vücudu titriyordu.Uyanıktı ve dehşete kapılmıştı, gözleri Wade’in gözlerine kilitlenmişti ve panikle yanıyordu, sanki ona zarar vereceğine çoktan karar vermişti. Sağ eliyle bir taşa uzandı ve onu fırlatacakmış gibi havaya kaldırdı; küçük, donuk ve kavraması güçsüzdü, ama elinde olan tek şey buydu. Wade hareketsiz kaldı. Konuşmadı. Tüfeği kaldırmadı. Sadece yüzüne baktı ve ellerinin ani bir şiddetin izlerini taşımadığını görmesini sağladı. Çenesi kasılmış, dudakları kurumuş, nefesi göğsünü hızla kabartıyordu ve Wade, bedeninde yazılı olan hikayeyi okudu. Özgürce yaşamıyordu. Koşuyordu. Erkeklerden. Utançtan. Artık istenmediğinize karar verip yüzünü soğutan bir yerden. Wade yavaşça çömeldi, ellerini aşağıda tuttu; en son istediği şey onu korkutup ayak bileğini daha da kötü bir şekilde incitmekti. Bıçağını çıkardı. Yutulmuş bir çığlığa benzer, sesten çok hava çıkan bir ses çıkardı ve gözleri, bıçağın korkusunu doğruladığını kanıtlarcasına irileşti.Ama Wade bıçağı ona doğru çevirmedi. Eğilip ipi düzgünce kesti, böylece tuzak gevşedi ve bacağındaki gerilim azaldı. Kan artık daha serbestçe akıyordu. Geriye doğru kaymaya çalıştı ama gücü tükendi ve yere yığılırken taş elinden kaydı. Wade uzun bir nefes boyunca tereddüt etti. Onu terk edebilirdi. Uzaklaşabilir ve kurduğu tuzağın başlattığı işi kurtların veya hava koşullarının tamamlamasına izin verebilirdi ve kimse asla bilmezdi. Ancak Wade çok fazla hendeğin içinde çok fazla ceset görmüştü ve dünyanın her şeyin normalmiş gibi davranmasından bıkmıştı. Bunun üzerine öne çıktı. Gözleri parladı. “Hayır,” diye hırıltılı bir sesle, sesi kısılmış, neredeyse kırılmış bir halde söyledi ve kalkmaya çalıştı ama çığlık atarak tekrar düştü. Wade onu kaldırdı. Kadın güçsüzce çırpındı, yumruklarıyla adamın göğsüne bastırdı, bedeni ona garip ve ağır bir şekilde baskı yaptı, ama mücadele gücü tükenmişti. Vücudunun bazı yerlerinde soğukluk hissediliyordu. Diğerlerinde sıcaklık onu sarmıştı. Üzerinden toprak, sigara dumanı ve korku kokuyordu. Wade, onun izlendiğini hissetmesini istemediği için bakışlarını ileriye dikti, çenesini sıkıca kapattı. Kulübeye dönüş yolu uzundu. Dizi ağrıyordu. Her adımda bedeni sarsılıyordu ve bir ara, onu sahiplenmek için değil, acıdan korunmak için yakasını sıkıca kavradı. Kulübeye vardıklarında Wade omzuyla kapıyı iterek açtı ve onu içeri taşıdı; içeri giren sıcaklık adeta bir duvar gibi çarptı. Kıpırdandı, gözleri etrafta dolanıyordu, bir kafes bekliyordu, merhametin zulme dönüşeceği anı bekliyordu. Wade onu nazikçe şöminenin yanındaki sedyeye yatırdı ve bacaklarının üzerine bir battaniye örttü, sonra arkasını dönüp doğruca bandaj kutusuna gitti. Teneke bir kabı suyla doldurdu ve ateşin yanına koydu; kadın her hareketini bir yargıç gibi izlerken, adam sakin ve amaçlı bir şekilde hareket ediyordu. Bir bez parçası kaptı, kadının yanına çömeldi ve emir vermek değil, sakinleştirmek amacıyla alçak ve duygusuz bir sesle konuştu. “Bu canımızı yakacak.” Cevap vermedi. Yarayı temizledi. Nefesi kesildi ve bembeyaz olmuş parmak boğumlarıyla yatak direğine uzandı, ama ona vurmaya çalışmadı, sadece katlandı. Wade, ayak bileğini temiz bir bezle sardı, parmaklarının sıcaklığını kontrol etti; hala pembe, hala canlıydı ve sanki bunun bir önemi varmış gibi bir kez başını salladı. Öyle oldu. Adam bir kaseye yahni koyup kadının yanına bıraktı ve kadın ona zehirmiş gibi baktı. Wade açıklama yapmadı. Geri çekildi, sandalyesine çöktü ve alevleri izledi; sözlerin bozabileceği işi sessizliğin yapmasına izin verdi. Kadın uzun süre kaseye dokunmadı. Sonra yemek yedi. Yavaş. Sessizlik. Her lokma bir soru gibiydi. Wade onun kim olduğunu sormadı, ne yaptığını sormadı çünkü konuşmaya hazır değildi, o da hazır değildi. O sadece tek bir şey biliyordu: Onu tuzağa düşürmemişti ve o da henüz kaçmaya çalışmamıştı; belki de bu yeterliydi. Gece boyunca uyuyamadı. Wade, ateş sönmeye başlarken kadının karyolada kıpırdandığını, battaniyenin hışırdadığını ve nefes alışverişinin sanki kabuslarla boğuşuyormuş gibi değiştiğini duydu. Odanın karşısındaki yerde, yüne sarınmış, bir botu hâlâ ayağında yatıyordu; çünkü artık derin uykuya dalamıyordu. Şafak vakti panjurların arasından soluk ışıklar sızdığında, o çoktan uyanmıştı; gözleri açık, başı ateşe doğru dönmüş, sanki onu koruyormuş gibiydi. Wade, sırtı tahtalardan dolayı sertleşmiş bir halde yavaşça doğruldu ve sobaya daha fazla odun attı; alevler tutuşarak kütük duvarları turuncu bir renkle boyadı. Yüzü yorgun görünüyordu ama hasta değildi; yanakları güneşten kızarmış, cildi kuru ve incelmişti, uzun süre hayatta kalmanın getirdiği türden bir yorgunluktu bu. Wade su ısıtıcısına su doldurdu, sonra bir kez, kısaca ve dikkatlice baktı. “İngilizce anlıyorsunuz.” Tereddüt etti, sonra başını salladı. Bu, merak ettiği bir şeye cevap verdi. Onun sessizliği bilgisizlikten kaynaklanmıyordu. Bu bir tercihti. Yumurta ve kurutulmuş et pişirdi, sıcak koku etrafa yayıldı ve kadının gözleri bir an için o yöne kaydı, açlık açıkça belliydi. Yemeği iki teneke tabağa böldü, birini ona getirdi, beşiğin yanındaki tabureye koydu, sonra da uzaklaştı. Ona hemen dokunmadı. Sonra yavaşça uzandı, sanki onu durdurmasını bekliyordu. Yapmadı. Her şeyi yedi. Wade masadan izliyor ve tek bir soruyu inceliyordu. Nasıl olmuştu da patikalardan, devriyelerden, kasabalardan bu kadar uzakta, bu tepede kendini bulmuştu? Apaçi köyleri aylar önce doğuya doğru itilmişti, ancak geriye kalanlar, özellikle kadınlar olmak üzere sürgünler vardı; kimsenin korumak için mücadele etmediği kişilerdi bunlar. Bir zamanlar kasabada, lanetli olduğu gerekçesiyle dışlanan bir kız hakkında söylentiler dolaşıyordu; sanki talihsizlik teninde yaşayabiliyormuş gibi. Wade şimdi ona bakarken, acaba o hikayenin ta kendisi miydi, yoksa en az onun kadar acımasız başka bir hikayenin mi? “Adın ne?” diye sordu. Gözleri onun gözleriyle buluştu, temkinli, minnettar olmayan bir bakışla ve uzun bir sessizliğin ardından cevap verdi. “Sana.” Sesi kısık ama istikrarlıydı ve bu isim, yere çakılmış bir kazık gibi havayı sakinleştirdi. Wade kendi teklifini sunmadı. Henüz değil. Gün çok yavaş geçti. Kahvaltıdan sonra doğrulmaya çalıştı, ayak bileği yanlış bir şekilde burkulduğunda acıyla yüzünü buruşturdu ve Wade düşünmeden ona yaklaştı. Battaniyeyi vücudunun etrafına daha sıkıca sardı; bunu sadece mahremiyetinden değil, erkeklerin zayıflık gördüklerinde ne yapacaklarına güvenmediği için yaptı. “Kaplamayı değiştirmemiz gerekiyor,” dedi Wade. O itiraz etmedi. Sedyenin yanına temiz bezler koydu, kirli bandajı açtı ve yaranın daha iyi, daha az şişmiş ama yine de derin olduğunu gördü. Enfeksiyon onu hâlâ öldürebilir. Dikkatlice çalıştı, gözleri ayak bileğindeydi, elleri titrek değildi, bakışlarının ait olmadığı yerlere kaymasına izin vermiyordu. Sözünü bitirip geri çekildiğinde, kadın ona daha öncekinden daha uzun süre baktı. “Beni ihbar edemezsin.” Wade bir kez başını salladı. “Bu beni ilgilendirmez.” “Ben hiçbir şey yapmadım,” dedi kesin bir dille. “Sana inanıyorum,” diye yanıtladı ve bu sözler onu da, kadını da şaşırtmış gibiydi. Dışarıda rüzgar şiddetlendi. Çam ağaçları inledi. Kar taneleri pencerenin önünden süzülüyordu. Öğleden sonra Sana ayağa kalkmaya çalıştı. Wade hızla odanın karşısına geçti ve elini kaldırdı; onu yakalamak için değil, iyileşmeyi bozmasını engellemek için. “Onu tekrar yırtıp açacaksın.” “Burada kalamam,” diye mırıldandı. “Sen de gidemezsin,” dedi, sesi kastettiğinden daha sertti ve bu sözler ağzından çıkar çıkmaz pişmanlık duydu. Donakaldı. Sanki ona vuracağını bekliyormuş gibi çenesi kasıldı. Ancak Wade geri çekildi, çenesini ovuşturdu ve ses tonunu tekrar düzleştirmeye çalıştı. “Bugün dinleneceksin.” “Yarın da.” “O bacağın üzerinde yürümeye devam edersen, gün batmadan ölmüş olursun.” Sana cevap vermedi, ama tekrar oturdu ve bu küçük teslimiyet bir yenilgi değildi. Nefes almayı öğrenmek güvene dayalı bir süreçti. O gece Wade ona başka bir battaniye verdi ve yine yerde uyudu, çünkü güvenliğin de sınırları olduğunu bilmesini istiyordu. Karanlıkta sesi yumuşak geliyordu. “Neden yalnızsın?” Wade uzun süre cevap vermedi. Alevler çaktı. Rüzgar, kabinin köşelerine hafifçe vuruyordu. Sonunda, “Kardeşim öldü,” dedi. “Bundan sonra kalmaya değecek pek bir şey kalmadı.” Bir daha konuşmadı, ama sabahleyin onun kendisine oturmasına yardım etmesine izin verdi, elinden yemeği hiç çekinmeden aldı. Ve adam sargıyı değiştirmek için ayağını katlanmış bir havlunun üzerine koyduğunda, kadın geri çekilmedi. İlk gece onu saran korku gevşemişti ve Wade sadece yaraları sarmakla kalmadığını fark etti. İki insan arasındaki mesafenin değiştiğini izliyordu; artık tamamen açık değildi, ama kilitli de değildi. Dördüncü sabah kar yağışı durmuştu. Güneş, pencerelerdeki soluk ve alçak, zar zor ısıtan buzu yarıp geçti ve kulübenin içinde odun dumanı sürekli olarak havada asılı kaldı. Wade’in rutini artık alışılmış bir hal almıştı. Uyan. Sıcaklık. Su. Bandaj. Sana, adam ayağa kalktığında hâlâ uyuyordu, ama kıpırdandı ve yavaşça gözlerini açtı ve ilk defa irkilmedi. Battaniyesini düzeltti, içgüdüsel olarak göğsünü örttü ve Wade, sanki dünyadaki tek şey buymuş gibi bakışlarını ocaktan ayırmadı. Kahvaltıda yulaf ezmesi ve tavada kızarmış et vardı. Adam tabağı ona uzattığında, kadın titremeyen, sakin ellerle tabağı aldı. “Bugün yardımcı olabilirim,” dedi daha sonra. Wade döndü. “Ne konuda yardım?” “Odun.” “Bulaşıklar.” “Herhangi bir şey.” “Bana bir borcun yok,” dedi Wade. Sana kaşlarını çattı. “Mesele borçlanmak değil.” Wade itiraz etmedi. Tabureyi odun yığınının yanına çekti, ona daha hafif bir balta getirdi ve ardından dikkatlice sandalyeye oturmasına yardım etti. Yüzü acıdan gerildi ama şikayet etmedi. İlk vuruşları temkinli ve beceriksizdi, ancak kolları güçlü ve tutuşu sağlamdı ve Wade müdahale etmeden izledi. Ardından, adamın kaçındığı soruyu sordu. “Adınız ne.” Wade tereddüt etti, sonra verdi. “Wade.” “Wade Coulter.” Sana bir kez başını salladı ve sanki ona isim vermek günü daha gerçek kılmış gibi doğramaya devam etti. Daha sonra, gün batımı yaklaşırken, masada fasulye ve tuzlu domuz eti yediler, kahve sulu ve acıydı ve oda neredeyse normal bir hal almıştı. “Hâlâ aday olacağımı mı düşünüyorsun?” diye sordu. “Hayır,” dedi Wade. “Neden.” “Şansınızı kullandınız.” Sargılı ayak bileğine baktı. “Çok uzağa gidemedim.” “Deneyebilirdin,” dedi Wade ve bu sözlerdeki doğruluk oldukça belirgindi. Sana cevap vermedi. Wade bulaşıkları yıkadı. Sana masayı sildi. Kimse bunun ne kadar sıradan hissettirdiğinden bahsetmedi ve tehlikeli olan da buydu, çünkü ikisi de sıradanlığı kaybetmişti. O gece Wade ateşin yanında oturdu, Sana ise karyolada uzandı; ışık, çenesindeki solmakta olan morlukların üzerinde titriyordu. Alevlerin içine baktı, sonra sordu: “Kardeşine ne oldu?” Wade’in eli kahve kutusunu tutarken yavaşladı. “On yedi yaşındaydı,” dedi Wade. “Çok genç.” “Yine de gönüllü oldum.” “Onu gözlem altında tutmak istedim.” “Onu sağ salim eve getirebileceğimi düşündüm.” “İşler yolunda gitmedi.” Sana daha fazlasını istemedi. O, ayrıntılara ihtiyaç duymadan acıyı anlayabiliyordu. “Beni dışarı attılar,” dedi sessizce. “Lanetlendiğimi söylediler.” “Kuraklığın ardından doğdum.” “Sonra kız kardeşim öldü.” “Sonra da mahsuller başarısız oldu.” “Beni takip ettiğini söylediler.” Wade ateşe baktı. Sana, çenesini sıkarak, “Bu saçmalık,” diye ekledi. “Ama onlar buna inandıkları sürece, doğru olup olmaması önemli değil.” Wade bunu anladı. Belki bir Apaçi kadını olarak değil, ama topallayan ve geçmişi nedeniyle insanların yanına oturmak istemediği bir adam olarak. Wade sonunda, “Ne olduğun umurumda değil,” dedi. “Burada güvendesiniz.” Sana bir kez başını salladı. “Biliyorum.” Yatmadan önce Wade ona katlanmış, eski ama temiz bir gömlek getirdi. “Bunu yarın giy,” dedi. “Elbiseniz paramparça olmuş.” Sana, tişörtü kutsal bir şeymiş gibi tuttu; kumaştan dolayı değil, tişörtün onu sevgiye ve sıcaklığa değer bir insan olarak gördüğü anlamına geldiği için. Yine yere uzandı, ama o gece kadının nefes alışverişi daha yavaş, daha düzenliydi ve bir kez bile irkilerek uyanmadı. Sabahleyin Wade şömineye doğru döndüğünde, onu çoktan ateşin yanında oturmuş halde buldu; gömleği omuzlarından aşağı sarkıyordu. Panik yapmaya gerek yok. Korkmayın. Sanki her zaman burada olmuş gibi, sanki kulübe ona her zaman yer açmış gibi, öylesine sessizdi. Gömlek, yırtık geyik derisinin kapatamadığı yerleri örtüyordu ve üzerinde güvenli bir his veriyordu; uzun zamandır sahip olmadığı türden bir güven duygusu. Sana yavaşça hareket ediyordu, şişlik azalmıştı ama hala hassastı ve Wade yardım etmek için acele etmeden onu izledi, bedenini kendi şartlarıyla geri kazanmasına izin verdi. Tuzakları kontrol etti ve tavşanlarla geri döndü; tavşanların derilerini temiz ve hassas kesimlerle yüzerken, Sana onun ellerinin bir hikaye anlattığını düşünerek onları izledi. “Orada ne oldu?” diye sordu, bileğindeki yara izini fark ederek. “Süngü,” dedi Wade. “Chickamauga.” Daha fazla açıklama yapmadı. Buna ihtiyacı yoktu. Daha sonra, sadece hava almak için dışarı çıkmak istedi ve Wade, onu kontrol etmek istediği için değil, dağ sırtının bir insanı yutabileceğini bildiği için bir battaniyeyle peşinden gitti. Odun yığınının yanındaki bir kütüğün üzerine oturdu ve çam ağaçlarına doğru baktı. “Buraya gelmeyi planlamamıştım,” dedi. “Sadece koşuyordum.” Wade bir direğe yaslandı, gözleri ağaçlık alandaydı. “Ne zamandır yalnızsın?” diye sordu. “Üç kış,” dedi Wade. “Neden kalayım ki?” “Gitmek için bir sebep yok,” diye yanıtladı. Ardından, taş gibi dürüst bir şekilde, “Kalmak için hiçbir sebep yok” diye ekledi. Sana ona baktı ve usulca, “Artık durum değişti,” dedi. Wade sözsüz cevap verdi. Ayak bileğini kontrol etmek için eğildi, parmakları nazikçe dokundu ve eli tenine değdiğinde, kazara olsa da fark edilmeden kalmadı, nefesi kesildi. Sargıyı yeniden bağladı ve geri çekildi, Sana da dosdoğru onun gözlerinin içine baktı. “Bana dokunmadın.” Wade gerildi. “Bunu yapmam gerektiğini düşünmedim.” “Fark ettim,” dedi, alaycı bir tavır takınmadan, flört etmeden, sadece nadir görülen bir saygı gerçeğini dile getirerek. “Bazı erkekler bana sanki bir eşyaymışım gibi davrandılar,” dedi. “Sanki satılıkmışım, borçluymuşum, lanetlenmişim gibi.” “Bunu yapamazsın.” “Senden hiçbir şey istemiyorum,” dedi Wade. “Biliyorum,” diye yanıtladı Sana ve aralarındaki sessizlik gerçekti; soğuk, garip değil, sadece dürüsttü. O gece Wade çam iğnesi çayı kaynattı ve bardağı ona uzattığında, parmakları onun parmaklarına değdi ve ikisi de bu dokunuşta bir an duraksadı. Uzaklaşmadılar. Temas, ikisinin de kelimelere dökemediği bir soru gibi havada asılı kaldı. Sonunda birbirlerinden ayrıldıklarında Sana fısıldadı, “Artık senden korkmuyorum.” Wade yavaşça oturdu. “Böyle olmamalıydın,” dedi. Sana nefes verdi. “Belki de değil.” “Ama öyleydim.” “Ben sadece erkeklerden acı çekmeyi tanıdım.” Wade bileğindeki yara izini ovuşturdu. “Bunu benden asla alamayacaksın.” Sana onu inceledi, sonra sessizce, “Sana inanıyorum,” dedi. “İşte bu yüzden hâlâ buradayım.” Ateş sönmeye başlamıştı ve kulübe yeniden sessizliğe bürünmüştü, ama sessizlik değişmişti. Artık mesafe anlamına gelmiyordu. Bu, bir şeylerin gelişmekte olduğu anlamına geliyordu. Yatağa girdiklerinde, ikisi de aralarında kalan elden bahsetmediler, ama ikisi de o eli hissetmişti. Seçenek. İkisinden de pek fazla faydalanamadıkları bir şey. Hafta ortasında kar erimeye başladı, güneşin ulaştığı ağaçların altında kar yamaları oluştu, hava yumuşadı, dağ sırası yeniden nefes almaya başladı. Wade, kabine hava alması için geldiğinden beri ilk kez pencereleri açtı ve Sana artık daha özgüvenli hareket edebiliyordu. Ayak bileği ağırlık taşıyabilecek kadar iyileşmişti ve yalınayak içeri girdi, ayak parmakları tahta zemine sürtünerek sanki ait olmayı öğreniyormuş gibi hareket etti. Birbirleriyle uyum sağladılar, işler tartışmadan paylaşıldı, yemekler birlikte yendi, kulübe artık bir sığınak değil, iki hayatın bir arada yaşadığı bir yer haline geldi. Bir öğleden sonra, erzaklar azalmıştı ve Wade, “Yarın şehre gitmem gerek,” dedi. Sana yukarı baktı. “Tek başına git.” Wade başını salladı. “Başka seçeneğim yok.” Tereddüdü yüzünden okundu, sonra da onun ne diyeceğini bildiğini sordu. “Ya sorarlarsa?” Wade bıçağını yavaşça temizledi ve “Merak edecekler,” dedi. “Zaten yapıyorlar.” Sana’nın sesi kısıldı. “Ya biri beni takip ederse?” “Ya benim kim olduğumu öğrenirlerse?” Wade ona baktı, gerçekten baktı ve verebileceği tek dürüst sözü söyledi. “Ben hallederim.” Ertesi sabah, şafak sökmeden önce, katırı eyerledi, çuvalları boynuzuna bağladı ve Sana, soğuktan korunmak için kollarını kavuşturmuş bir şekilde kapıda bekledi. “İçeride kal,” dedi ona. “Ateşi canlı tutun.” “Hava kararmadan geri döneceğim.” Tam ayrılmak üzereyken Sana usulca, “Wade,” diye seslendi. Durdu. “Onların seni bana karşı kışkırtmasına izin verme.” Wade arkasına baktı ve kısaca, “Bunu asla başaramazlardı,” dedi. Solgun sabahın içine doğru atıyla yola koyuldu ve Sana, ona güvenmediği için değil, beklemek onun için her zaman tehlikeli olduğu için, o gözden kaybolana kadar onu izledi. Kasaba çamur, kereste ve çok uzun süre oyalanan bakışlardan ibaretti; Wade ise un, tuz, sabun ve kahve aldı, Ezra Kain yakına eğilene kadar konuşmayı reddetti. “Konuşmalar duydum,” dedi Ezra. “Bazı adamlar o tarafta ayak izleri gördüler.” “Daha küçük yazı tipleri.” “Misafiriniz gelmiş olabilir diye düşündüm.” Wade gözünü bile kırpmadı. “Çakallar.” Ezra’nın ağzı sıkılaştı. “Çakallar mokasen giymez.” Wade tezgâhın üzerine bir teneke fasulye koydu ve dümdüz bir ifadeyle, “Kimsem yok, sadece tuzaklarım ve ağaçlarım var,” dedi. Ezra başını salladı, ama uyarı yine de geldi. “İnsanlar geriliyor.” “Hintliler kayboluyor.” “Erkekler fısıldaşmaya başlar.” “İkisinin arasında kalıyorsunuz.” Wade ödemeyi yaptı, eşyalarını topladı ve arkasına bakmadan ayrıldı. Karanlık çöktükten sonra kulübeye ulaştı; yıldızlar keskin, rüzgar soğuk, penceredeki ateş ışığı tutulmuş bir söz gibi titriyordu. Sana, adam kapıyı çalmadan önce kapıyı açtı; gömleğiyle şöminenin yanında durdu, kemeri sıkıca bağlanmıştı ve rahatlaması zar zor gizlenebiliyordu. “Geç kaldın,” dedi. “Yol yumuşaktı,” diye yanıtladı Wade. Gözleri onun yüzünü inceledi. “Bir şey söylediler mi?” “Tekrarlamaya değecek bir şey yok.” Omuzlarındaki yük hafifledi. O gece sessizce ateşin başında oturdular ve Wade sonunda söylenmesi gerekeni söyledi. “Yanımda birinin olduğunu düşünüyorlar.” “Onlar bunu düşünmeye devam edecekler.” “Bu durum sonsuza dek sessiz kalmayacak.” Sana alevlerin içine baktı. “Peki sonra ne olacak?” Wade’in sesi yükselmedi. “Onların ne dediği umurumda değil.” Sana ona, daha önce hiçbir erkeğin bunu söyleyip de gerçekten kastettiğini duymamış gibi baktı. “Ya gelirlerse?” diye sordu. Wade ateşe baktı ve kış kadar sakin bir şekilde cevap verdi. “Keşke yapmasaydık diyecekler.” Başka bir şey söylenmedi, ama ortam değişti. Tehlike yüzünden değil. Karar nedeniyle. O, yemin etmeden, dokunmadan, sahiplenmeden, sadece gerçeği eve getirerek ve onu koruyarak onu seçmişti. Sana bunu anladı, çünkü daha önce hiç kimse onu seçmemişti. Ertesi gün kar geri döndü, önce yumuşak sonra kalıcı bir şekilde yağdı, izleri örttü, dünyayı yeniden beyaza bürüdü, dağ sırası rüzgarla ıslık çalıyordu. İçeride sıcaklık sabitti, yemek kısık ateşte kaynıyordu ve Wade yaklaştığında Sana hiç çekinmeden hareket etti. Beşiğin yanındaki duvardaki gevşek tahtaları çekiçle düzelterek onardı, Sana da ateşin yanında onun gömleklerinden birini elle tamir etti. Sessizliği o bozdu. “Hiç evlendiniz mi?” Wade çekici yere bıraktı. “HAYIR.” “Neden.” “Dünyaya kimseyi dahil edecek kadar güvenmedim.” Sana, sanki bu onun konuştuğu bir dilmiş gibi başını salladı. “Bir kere evleneceğimi düşünmüştüm,” dedi. “Beni dışlamadan önce.” “Sevmediğim bir adama söz verilmiştim.” Wade ona baktı. “Sana zarar verdi mi?” Sana omuz silkti. “Fırsat bulamadım.” “Annem öldü ve her şey değişti.” “Dediler ki, peşimden hep kötü şans geldi.” Wade sözlerle tartışmadı. Ama kadın ona akşam yemeğini servis ederken, adam elini nazikçe kadının elinin üzerine koydu, kavramadı, sadece dinlendirdi ve kadının nefesi kesildi. O gece rüzgar panjurları salladı ve kapıyı test etti; Wade sürgüyü kilitledi, ateşi kontrol etti ve her zamanki gibi battaniyesini yere serdi. Sana odanın karşısında sessizce, kollarını kavuşturmuş bir şekilde durdu, sonra beşiğin yanından geçip battaniyesinin yanına geldi. Wade yukarı baktı. Yavaşça yanına diz çöktü, gözleri sabit, sesi sakin ama emindi. “Bana zarar vereceğinizden korktum,” dedi. “Ama siz beni özgür bıraktınız.” Wade’in boğazı düğümlendi. Sana konuşmaya devam etti, gerçek tıpkı sonunda iyileşen bir yara gibi ortaya çıkıyordu. “Daha önce de tuzağa düşmüştüm.” “Erkekler tarafından.” “Sözlerle.” “İnanç yoluyla.” “Ama sen benim kurduğum tuzağı bana karşı kullanmadın.” Wade, onu ürkütmemeye dikkat ederek yavaşça doğruldu. “Seni sahip olmak için kurtarmadım,” dedi. Sana başını salladı. “Biliyorum.” Sonra da hiçbir konuşmaya gerek kalmadan her şeyi açıklayan şeyi yaptı. Elini uzatıp onun sıcak ve titreyen elinin üzerine koydu ve geri çekmedi. Kulübe, dışarıdaki ateş ve rüzgar dışında sessizdi ve Wade, o tuzakla başlayan cümlenin sonunu anladı. Kurduğu tuzakla yanlışlıkla bir Apaçi kızını yakaladı. Ona zarar vereceğinden korkmuştu, ama o bunun yerine ona daha önce hiç teklif edilmemiş bir şeyi verdi.