Komşumuz, kör babamı tam 8 yıl boyunca her “doktor randevusuna” götürdü.

DOLAR

Alış: 47.84

Satış: 48.03

EURO

Alış: 55.97

Satış: 56.20

GBP

Alış: 65.21

Satış: 65.69

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 30.07.2026

Komşumuz, kör babamı tam 8 yıl boyunca her “doktor randevusuna” götürdü.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Hasan Amca’nın sözleri duyduğum anda boğazım düğümlendi. “Ne demek doktora değil?” diye fısıldadım. Yaşlı adam derin bir nefes aldı. Sonunda zarfı elime bıraktı. “Önce bunu oku. Sonra konuşuruz.” Titreyen ellerimle zarfı açtım. İçinden, babamın el yazısıyla yazılmış birkaç sayfa çıktı. İlk satırda şu cümle vardı: “Oğlum, bu mektubu okuyorsan artık ben yokum. Bana kızacağını biliyorum ama önce sonuna kadar oku.” Gözlerim dolarak okumaya devam ettim. “Sana yıllarca doktor randevusuna gittiğimi söyledim. Doktor kontrollerim elbette vardı ama ayda yalnızca bir kez. Geri kalan perşembelerde Hasan beni bambaşka bir yere götürdü.” Başımı kaldırıp Hasan Amca’ya baktım. “O nereye?” dedim. “Devamını oku.” diye cevap verdi. Mektupta yazıyordu. “Görme yetimi kaybettiğim ilk aylarda yaşamanın artık hiçbir anlamı kalmadığını düşündüm. Evin içinde sessizce oturuyor, annenin fotoğraflarına dokunuyor ve ölümü bekliyordum. Sonra bir gün Hasan beni şehirdeki Görme Engelliler Yaşam Merkezi’ne götürdü.” İlk kez bunu duyuyordum. Babam devam etmişti. “Orada benden çok daha zor durumda insanlar vardı. Kimi doğuştan görmüyordu, kimi savaşta gözlerini kaybetmişti. Buna rağmen kahkaha atıyor, yeni şeyler öğreniyor, başkalarına umut oluyorlardı.” Bir sonraki satır beni şaşkına çevirdi. “İlk gün sadece dinledim. İkinci hafta baston kullanmayı daha iyi öğrendim. Üçüncü hafta yeni kör olan insanlara destek vermeye başladım.” Hasan Amca sessizce başını salladı. “Her hafta oradaydık.” dedi. Mektubu okumaya devam ettim. “Zamanla bana Braille öğrettiler. Sonra ben de yeni gelen yaşlılara yemek yapmayı, mutfakta güvenli hareket etmeyi ve pes etmemeyi anlatmaya başladım.” Bir anda babamın telefonda anlattığı bütün hikâyeler zihnimde birleşmeye başladı. Dokunarak yaptığı yemekler… Yeni öğrendiği yöntemler… Hayata yeniden bağlanması… Bunların hiçbiri tesadüf değildi. Sayfayı çevirdim. “Sana bunu söylemedim çünkü üzülmeni istemedim. Kendimi aciz biri gibi görmeni de istemedim. Sen uzakta kendi aileni kurarken benim için endişelenmene gerek olmadığını bilmeni istedim.” Boğazım düğümlendi. Hasan Amca cebinden eski bir anahtarlık çıkardı. “Baban bunun da sana verilmesini istedi.” Anahtarlığın üzerinde küçük pirinç bir plaka vardı. Üzerine şu söz kazınmıştı: “Karanlık gözlerde değil, umudunu kaybeden kalptedir.” Mektubun son sayfasına geçtiğimde gözyaşlarımı tutamadım. “Her perşembe yalnızca kendim için yaşamadım oğlum. Yeni görme yetisini kaybeden insanların elinden tuttum. Onlara hayatın bitmediğini anlatmaya çalıştım. Eğer bugün onlar yeniden gülümseyebiliyorsa, ben de boşuna yaşamamışım demektir.” Altında küçük bir not daha vardı. “Sana son bir ricam var.” Derin bir nefes alarak okumaya devam ettim. “Hasan seni oraya götürecek. Git. Kimseye benim kim olduğumu söyleme. Sadece bir gün boyunca onları dinle.” Ertesi sabah Hasan Amca ile birlikte yola çıktık. Şehrin eski bir mahallesinde bulunan mütevazı binanın kapısında durduk. İçeri girer girmez insanların sesleri yükseldi

: Hasan Abi geldi.” Sonra biri sordu. “Mehmet Abi bugün neden gelmedi?” Hasan Amca başını eğdi. “O artık çok uzak bir yere gitti.” Salon bir anda sessizleşti. Genç bir kadın ağlamaya başladı. Yaşlı bir adam bastonunu sıkıca kavradı. Küçük bir çocuk ise annesine dönüp, “Mehmet Dede bana satranç öğretmişti.” dedi. O an babamın orada sadece bir kursiyer olmadığını anladım. O, onlar için bir öğretmendi. Bir umuttu. Merkezin müdürü beni odasına davet etti. Dolabından kalın bir dosya çıkardı. “Baban son sekiz yılda yüzlerce saat gönüllü çalıştı.” dedi. Dosyanın içinde teşekkür mektupları vardı. Üniversiteyi kazanan görme engelli bir genç… Tek başına yürümeyi öğrenen yaşlı bir kadın… Hayata yeniden tutunan insanlar… Hepsi babam için satırlar yazmıştı. Müdür son olarak küçük bir kutu uzattı. “Bunu da size bırakmış.” Kutunun içinde eski, yıpranmış bir düdük vardı. Şaşkınlıkla baktım. Müdür gülümsedi. “Baban merkeze gelen herkesin ilk gün korktuğunu söylerdi. Sonra bu düdüğü çalar ve ‘Bugün yeni hayatının ilk günü.’ derdi.” Artık gözyaşlarımı tutamıyordum. Babam bana yıllarca sadece doktor kontrollerinden bahsetmişti. Oysa gerçekte her perşembe onlarca insana yeniden yaşamayı öğretiyordu. Eve döndüğümde mektubu tekrar tekrar okudum. Son sayfanın arkasında küçücük bir not daha vardı. “Eğer bu satıra kadar geldiysen senden son bir şey istiyorum. Benim yerime git. Çünkü umut, ancak paylaşıldığında çoğalır.” Aradan altı ay geçti. Artık her perşembe ben de Hasan Amca ile aynı merkeze gidiyorum. İnsanlara bilgisayar kullanmayı öğretiyor, sesli kitaplar okuyorum. Babamın yıllarca oturduğu sandalyeye her oturduğumda onun sıcaklığını hâlâ hissediyorum. O gün anladım ki babam bana büyük bir miras bırakmamıştı. Bana bıraktığı en değerli şey; karanlığın içinde bile başkalarının yolunu aydınlatabilen bir insan olmanın, hayatta sahip olunabilecek en büyük zenginlik olduğuydu.

Haberin Devamı

Komşumuz, kör babamı tam 8 yıl boyunca her “doktor randevusuna” götürdü.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Yeşilçam Efsanesinin Serveti Gündemde