Kocamın dövmesinin rastgele bir kadını temsil ettiğini sanıyordum

DOLAR

Alış: 46.36

Satış: 46.54

EURO

Alış: 52.88

Satış: 53.09

GBP

Alış: 61.19

Satış: 61.65

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 23.06.2026

Kocamın dövmesinin rastgele bir kadını temsil ettiğini sanıyordum

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: 12 yıl boyunca, kocamın omzuna dövme yapılmış kadının yüzüne baktım ve neden bana onun kim olduğunu hiç söylemediğini merak ettim. Sonra bir öğleden sonra, bir fırının içinde tesadüfen ona rastladım ve gözlerindeki korku, tüm bu süre boyunca yanlış soruyu sorduğumu anlamamı sağladı. Ryan’la tanıştığım ilk günden itibaren dövmesini fark ettim. Bir isim değildi, bir gül değildi, insanların derin bir anlam taşıdığını iddia ettiği soyut sembollerden biri de değildi. Bu bir kadının yüzüydü, detaylı bir portreydi. Genç görünüyordu, belki yirmili yaşlarının başlarındaydı, koyu saçları, düşünceli gözleri ve yüzünde hiç kaybolmayan bir hüzün vardı. İlk başta hiçbir şey söylemedim. Daha yeni çıkmaya başlamıştık ve ben, daha önce var olan şeylerden tehdit altında hissetmeyen bir kız arkadaş olmak istiyordum. Ryan ne zaman askılı bir tişört giyse, o da oradaydı. Ne zaman plaja gitsek, o da oradaydı. Yatakta ne zaman dönse, o da oradaydı. İzliyorum. Sonunda merak galip geldi. “O kim?” Ryan dövmeye neredeyse hiç bakmadı. “Kimse.” Tartışma başlatmaya yetecek kadar değil, ama aklımda kalmaya yetecek kadar. Birkaç yıl sonra, nişanlandıktan sonra, konuyu tekrar açtım. Bu sefer güldü. “Ortada büyük bir olay yok.” “Peki, o kim?” “Arkadaşım gerçekçi dövmeler yapmayı öğreniyordu. İnternetten rastgele bir fotoğraf indirdi ve üzerinde pratik yapabileceği birine ihtiyacı vardı.” “Bu doğru.” O zaman bile yalan söylediğini biliyordum. Sadece nedenini bilmiyordum. Evlendikten sonra dövme beni giderek daha çok rahatsız etmeye başladı. Bunun sebebi Ryan’ın beni aldattığından şüphelenmem değildi. Çünkü insanlar tanımadıkları birinin yüzünü kalıcı olarak vücutlarına dövme yaptırmazlar. Öyle değil. O kadar detaylı değil. Sonunda, ondan üzerini örtmesini rica ettim. Kaldırmasını istemiyordum. Sadece başka bir şey istiyordum. Bir pusula. Bir sıradağ. Bir ejderha. Herhangi bir şey. İlk başta kabul etti. Sonra aylar geçti. Dövme sanatçısı taşındı. Para sıkıntısı başladı. İşler yoğunlaştı. Her zaman başka bir bahane bulunuyordu. Sonunda sormayı bıraktım. Artık umursamadığım için değil, yorulduğum için. Aynı mücadeleyi kaybetmekten yorulmuştum. Adını bile bilmediğim bir kadınla rekabet ediyormuş gibi hissetmekten yorulmuştum. Bu yüzden onu görmezden gelmeyi kendi kendime öğrendim. Ya da en azından öyle sandığım şey buydu. Geçen haftaya kadar. Bir fırında sırada bekliyordum ki önümde duran kadın hafifçe döndü. Midem alt üst oldu. O yüzü tanıyordum. Okuldan değil, işten değil, gerçek hayattaki hiçbir yerden değil. Bir an için, aklımın bana oyun oynadığını sandım. Sonra biraz daha döndü. Aynı gözler. Aynı dudaklar. Hatta çenesinin yakınındaki minik güzellik lekesi bile. Artık daha yaşlıydı, ama inkar edilemez bir şekilde oydu.

: Ellerim titremeye başladı. Neredeyse bir dakika boyunca ona bakakalmıştım. Sonunda, cesaretimi kaybetmeden önce, bir adım öne çıktım. “Affedersin.” Arkasını döndü. “Bu biraz garip gelebilir ama Ryan adında birini tanıyor musunuz?” Yüzündeki tüm renk kayboldu. Küçük bir adım geri attı. İfadesini okudum. Yüzü şaşkınlıktan ya da hayretden değil, başka bir nedenden dolayı kızarmıştı. Korku. Kalp atışlarım hızlanmıştı. “İyi misin?” diye sordum. Uzun birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sonra sanki birilerinin onu izleyip izlemediğini kontrol edercesine, fırının girişine doğru baktı. Sonunda cevap verdiğinde sesi neredeyse duyulmuyordu. Başımı salladım. Nedense yüz ifadesi daha da kötüleşti. Korkusu devam ediyordu, ama şimdi başka bir duygu daha ortaya çıktı. Üzüntü. “İyi mi?” Bu soru beni tamamen hazırlıksız yakaladı. Reddedilme bekliyordum. Belki de utanma. Ama endişe beklemiyordum. “İyidir.” Kadın kısa bir süre gözlerini kapattı. Yüzünde bir rahatlama ifadesi belirdi. Sonra tekrar bana baktı. Yutkundum çünkü bu konuşmanın hayal ettiğimden çok daha karmaşık olduğunu birden fark ettim. “Çünkü kocamın omzunda senin yüzünün dövmesi var.” Birkaç saniye boyunca bana öylece baktı. Sonra yavaşça en yakın sandalyeye oturdu. “Ryan ne yaptı?” Kalbim duracak gibi oldu. Yavaşça başını salladı. “HAYIR.” Birkaç dakika boyunca ikimiz de konuşmadık. Sonra gözlerini kahvesine dikti. “Eğer Ryan hâlâ benden nefret ediyorsa,” dedi sessizce, “anlarım.” Bu cümle, hayal ettiğim senaryoların hiçbirine uymuyordu. Ondan nefret mi ediyor? Eski sevgilisi olsaydı belki. Kalbini kırmış olsaydı belki. Ama o zaman neden yüzünü omzuna dövme yaptırdı? “Onu nereden tanıyorsunuz?” diye sordum. Yüzünde hüzünlü bir gülümseme belirdi. “Onu çok uzun zaman önce tanıyordum.” Bu bir cevap değildi. Daha fazla soru sormama fırsat vermeden ayağa kalktı. “Gitmeliyim.” “Beklemek.” “Sen kimsin?” Bir an için sonunda açıklama yapacağını sandım. Ama bunun yerine başını salladı. “Bu konuyu eşinizle konuşmanız gerekiyor.” Sonra arkasını dönüp uzaklaştı. Eve dönüş yolculuğu boyunca düşüncelerim karmakarışıktı. Eski kız arkadaşım. Çocukluk arkadaşım. Aile dostlarımızın kızı. Çünkü bu açıklamaların hiçbiri tüm parçaları bir araya getirmiyordu. Ne dövme, ne yalanlar, ne de gözlerinde gördüğüm korku. Araba yoluna vardığımda iyice heyecanlanmıştım. Ryan verandada oturuyordu. Beni görür görmez gülümsedi. Ben karşılık olarak gülümsemedim. Yüz ifadesi anında değişti. “Ne oldu?” Doğrudan ona doğru yürüdüm. “Onunla tanıştım.” Ryan bir anlığına bana öylece baktı. Sonra yüzündeki tüm renk soldu. Bu suçluluk duygusu değildi. Keşfedilme paniği de değildi. Bu korkuydu. Fırında gördüğüm korkunun aynısını burada da gördüm. “Kim?” diye sordu. “Kim olduğunu biliyorsun.” Ryan sanki ona vurmuşum gibi görünüyordu. Birkaç saniye boyunca sessiz kaldı. Sonra, “Onunla konuştun mu?” diye sordu. Kollarımı kavuşturdum. “İlginç bir kelime seçimi.” Yorumu görmezden geldi. “İyi görünüyor muydu?” Bu soru bana tokat gibi çarptı. “Ne dedi?” değil, “Onu nasıl buldun?” değil, “Ne oldu?” değil. “İyi görünüyor muydu?” Ryan ellerini yüzüne sürdü. Bitkin, yenilmiş, neredeyse kaderine razı olmuş görünüyordu. “Adı Sloane.” En azından artık bir adı vardı. “O kim?” Tekrar. Bu sefer Ryan gözlerini kaçırdı. Uzun süre cevap vermeyeceğini düşündüm. Sonra sessizce şöyle dedi: Bu sözler beni dondurdu. Sevilmemiştim. Kaybolmamıştım. Acıtmak. Göğsümde tuhaf bir his oluştu. On iki yıl boyunca üzerinde çalıştığım hikaye birdenbire çökmeye başladı. “Bu ne anlama gelir?” Ryan sessiz kaldı. Sonra ayağa kalktı. “İçeri gelin.” Mutfak masasında oturuyorduk; doğum günlerini kutladığımız, faturaları ödediğimiz ve tatil planları yaptığımız aynı masada. Ama birdenbire karşımda bir yabancı oturuyormuş gibi hissettim. “Ben 16 yaşındayken babam kasabanın en saygın insanlarından biriydi.” Kaşlarımı çattım. Babası, Ryan’la tanışmamdan yıllar önce ölmüştü ve onun hakkında duyduğum her şey olumluydu. Öğretmen. Antrenör. Gönüllü. Herkesin hayran olduğu adamlardan biri. Ryan acı bir şekilde güldü. “Herkesin hatırladığı versiyon bu.” Midemde bir düğüm oluştu. “Sloane onu bir şeyle suçladı.” Durdu, yutkundu ve tekrar denedi. “Asla geçmemesi gereken bir sınırı aştığını söyledi.” “Ne oldu?” Ryan doğrudan gözlerime baktı. “Kasaba onu mahvetti.” Sözler ağır bir etki yarattı. “Kimse ona inanmadı.” Sesi kısıldı. “Ben de, annem de, hiç kimse de inanmadı.” Midem bulandı. “Ona yalancı dedik.” Gözleri pencereye kaydı. “Daha kötü şeyler de söyledik.” Ryan, onu tanıdığımdan beri ilk defa, eskiden olduğu kişiden gerçekten utanıyormuş gibi görünüyordu. “Çocuktum,” dedi. “Ama bu bir bahane değil.” Aramızda sessizlik çöktü. Sonra cevabını zaten bildiğim soruyu sordum. “Doğru mu söylüyordu?” Ryan gözlerini kapattı. “Evet.” Bu kelime dudaklarından zar zor dökülmüştü, ama nedense on iki yıllık bir ağırlığı taşıyordu. “Kanıt yıllar sonra ortaya çıktı. Hemen değil. Önemli olduğu zaman değil.” Mizahsız bir şekilde güldü. “Bazen işler böyle yürür.” Oda dayanılmaz derecede sessizdi. “Ona ne oldu?” Ryan aşağı baktı. “Şehri terk etti.” Fırındaki o korkuyu, o üzüntüyü, o yorgunluğu hatırladım. Basit bir soruya cevap vermeden önce omzunun üzerinden bakışını da. “Bütün bunların dövmeyle ne ilgisi var?” Ryan bana neredeyse şaşırmış bir şekilde baktı, sanki asıl sorunun bu olduğunu unutmuş gibiydi. Sonra ufak, kırık bir gülümseme verdi. “Dövme daha sonra yapıldı.” Donakaldım. “Ne?” “Daha önce böyle değildi.” On iki yıl boyunca dövmenin benden önce var olan bir ilişkiyi temsil ettiğini varsaymıştım. Eski bir aşkı. Bir saplantıyı. Asla vazgeçemeyeceği bir şeyi. Ryan başını salladı. “Gerçeği öğrendikten sonra anladım.” Hayal ettiğim hiçbir şey bu cevaba yaklaşamadı. “Neden?” Gözleri oturma odasına, koridora, her yere kaydı. Sonunda konuştu. Sözler beni beklediğimden daha çok etkiledi. Ryan yutkundu. “Hatırlamak istedim.” “Neyi hatırlıyorsun?” Cevabı anında geldi. “O.” Kaşlarımı çattım. Ryan dövmeye baktı. “Onun yüzünü seçtim çünkü haklı olmanın bedelini kimin ödediğini asla unutmak istemedim.” “Ya da insanlar gerçek olan yerine kolay olanı seçtiğinde ne olur?” Sessizlik. Sonra, “Dövme yaptırmamın sebebi ona olan aşkım değildi,” dedi sesi titreyerek. “Kendimi affedemediğim için yaptırdım.” “Bunu sana yıllar önce söylemeliydim.” Ona baktım. “Peki neden yapmadın?” “Çünkü her sorduğunuzda, ne yaptığımı açıklamak zorunda kalacağımı hayal ettim.” Gözleri masaya indi. “Ve her seferinde korkakça bir yol seçtim.” Uzun bir süre ikimiz de konuşmadık. Ryan’a bakıp, karşımda oturan adamla az önce anlattığı hikayeyi bağdaştırmaya çalışıyordum. On iki yıllık evlilik boyunca, nedense gerçeğe bir türlü yaklaşamamıştım. Sonunda, fırından beri aklımı kurcalayan soruyu sordum. Ryan’ın yüz ifadesi anında karardı. Cevabı zaten biliyordu. “Hâlâ onu suçladığımı düşünüyordu.” “Öyle mi?” Yüzünde acı dolu bir gülümseme belirdi. “O zamanlar mı? Kesinlikle.” Sandalyesine arkaya yaslandı. “On altı yaşındaydım. Babam benim kahramanımdı. Beyzbol takımımın antrenörüydü. Ödevlerime yardım ederdi. Her maça gelirdi.” “Sloane ortaya çıktığında, bu imkansız gibi geldi.” Sonraki sözler fiziksel olarak acı vericiydi. “Bu yüzden onu kötü adam yaptım.” Sessizlik. “Tek ben değildim.” Gülüşünde hiçbir mizah yoktu. “Bütün kasaba öyle düşünüyordu.” Fırında duran, korkmuş ve temkinli Sloane’u düşündüm; basit bir soruya cevap vermeden önce omzunun üzerinden arkasına bakıyordu. Birden her şey anlam kazandı. “Hiç özür dilediniz mi?” Cevap beni şaşırttı. İsteksiz olduğunu düşündüğüm için değil, yıllar önce suçluluk duygusunun onu bunu yapmaya iteceğini varsaydığım için. “Bir kere denedim.” Alnını ovuşturdu. “Evine gittim. Kamyonetimde neredeyse bir saat oturdum.” “Ne oldu?” “Ayrıldım.” Bu cevap beni incitti, çünkü onu mazur göstermiyordu, tam tersine göstermediği için. “Kendime, benden haber almaması daha iyi olur dedim.” Başını salladı. “Doğrusu, korkaktım.” Ryan yukarı baktı. “Nereye gidiyorsun?” Anahtarlarımı aldım. “Bir konuşmayı bitirmek.” “Elsie.” “Geri döneceğim.” “Elsie.” Fırın müdürü beni tanıdı. Telefon numaramı ve Sloane’un konuşmak isterse aramasını rica eden kısa bir not bıraktım. Doğrusu, hiçbir şey beklemiyordum. Bir saat sonra telefonum çaldı. Farkına bile varmadan, iki blok ötedeki küçük bir parkta Sloane’un karşısında oturuyordum. Gergin görünüyordu. Nedenini anladım. “Ryan sana söyledi.” Bu bir soru değildi. Başımı salladım. Sloane birkaç saniye boyunca kahvesine baktı. Sonra hafifçe güldü. Seste hiçbir neşe yoktu. Bu cümle beni şaşırttı. “Her şeyden sonra mı?” Yukarı baktı. “Özellikle de her şeyden sonra.” Anlamadım. Sloane bunu anlamış gibiydi. “İşin garip tarafını biliyor musun?” diye sordu, hüzünlü bir gülümsemeyle. “Sana en çok zarar verenler, genellikle endişelendiğin kişiler olmaz.” Sözler aramızda yankılandı. Sonra içini çekti. “Yıllarca Ryan’ın bunu çözeceğini umdum.” Boğazım düğümlendi. Dövmeyi ve Ryan’ın her gün taşıdığı suçluluk duygusunu düşündüm. “Olayı çözdü.” Sloane gözlerini kaçırdı. “Biraz geç kaldık.” İtiraz edemezdim. Bir süre sessizce oturduk. Sonra sordum: “Şimdi özür dilese bir şey değişir miydi?” Sloane bana baktı. Kızgın değildi. Kırgın da değildi. Sadece yorgunum. Verebileceği en dürüst cevaptı. Üç gün sonra Ryan, Sloane’un kapısını çaldı. Ben arabada kaldım. Bu benim konuşmam değildi. Hiç öyle olmamıştı. Oturduğum yerden kapının açıldığını izledim. Sonra durdu. Uzun bir süre ikisi de kıpırdamadı. Aralarında yirmi yıllık bir geçmiş vardı. Sonunda Sloane kenara çekildi. Ryan içeri girdi. Konuşma neredeyse iki saat sürdü. Geri döndüğünde gözleri kızarmıştı. Hemen sormadım. Yaklaşık on dakika araba sürdükten sonra nihayet konuştu. Başımı salladım. “Ve?” Ryan pencereden dışarı baktı. Sonra hafifçe güldü; bu ses, mizah dolu olmaktan çok rahatlamayla doluydu. “Beni affetti.” Sözler arabada yankılandı. Nedense beni duygulandırdılar. Belki de affetmenin insanların sandığından daha nadir bir şey olmasından kaynaklanıyordur. Belki de dövmenin aşkı temsil ettiğine on iki yıl boyunca inandığım içindi, oysa baştan beri pişmanlığı temsil ediyordu. Ryan gülümsedi. Gerçek bir gülümseme. “İlk olarak?” Başımı salladım. Gülümsemesi biraz daha genişledi. “Dövmeyi görmek istedi.” Gözlerimi kırpıştırdım. “Ve?” “Bana, ders almak için daha kalıcı olmayan bir yol bulmam gerektiğini söyledi.” Gerçekten güldüm. Bu ses ikimizi de şaşırttı. Ardından Ryan başını salladı. “Söylediği son şey daha da kötüydü.” “Ne?” Birkaç saniye boyunca ön camdan dışarı baktı. Sonra sessizce şöyle dedi: “Ryan, seni yıllar önce affettim. Hâlâ bu yükü taşıyan sensin.” Yolculuğun geri kalanında ikimiz de konuşmadık. Bir ay sonra Ryan nihayet bir dövme sanatçısıyla randevu aldı. Yıllardır portreyi kapatmasını istiyordum. Yıllardır da bunu yapmamak için bahaneler buluyordu. Bu sefer randevuyu kendisi ayarladı. Bir önceki gece, birlikte kanepede oturuyorduk. Kendimi yine dövmeye bakarken buldum. Aynı yüz. Aynı hüzünlü gözler. Evliliğimizi mahveden aynı kadın. Ancak şimdi anladım. Ryan aşağıya doğru baktı. Uzun bir süre sessiz kaldı. Sonra beni şaşırttı. “HAYIR.” Kaşlarımı çattım. “Ne demek istiyorsun?” Başparmağı dövmenin kenarına değdi. “Artık buna ihtiyacım olduğunu düşünmüyorum.” Bekledim. “Yıllarca sakladım çünkü bu hatırlatmayı hak ettiğimi düşünüyordum.” Gözleri portreden ayrılmadı. Bu sözler beni hazırlıksız yakaladı. Bir yıl önce olsa, bu sözler başka bir kavgaya yol açardı. Şimdi ise öyle yapmadılar. Çünkü dövme artık bir sır değildi. Başka bir kadın değildi. Kayıp bir aşk değildi. Bir yalan değildi. Bu bir hatırlatmaydı. Acı verici ve çirkin bir durum. Ama dürüst bir tanesi. Ryan’ı tanıdığımdan beri ilk defa artık bundan saklanmıyordu. Ve onu tanıdığımdan beri ilk defa ben de artık bununla mücadele etmiyordum. Ertesi sabah randevuyu iptal etti. Bir hafta sonra Sloane bize bir fotoğraf gönderdi. Kendi isteğiyle değil. Bu, evde kriz yaşayan gençler için oluşturulmasına yardımcı olduğu bir gençlik kaynak merkezini gösteriyordu. Bina basit bir yapıydı. Ama doluydu. Gençler masalarda oturmuş ödevlerini yapıyordu. Gönüllüler ailelerle konuşuyordu. Girişin yakınındaki el yapımı bir tabelada şunlar yazıyordu: “Buraya aitsin.” Fotoğrafın yanına kısa bir not iliştirilmişti. Öfke yok. Hiçbir acılık yok. Sadece yedi kelime. “Sonunda gerçeği söylediğiniz için teşekkür ederim.” Ryan onu çerçeveledi. Fotoğraf şimdi koridorumuzda asılı duruyor. Dövme hala orada duruyor. Çünkü kocamın omzundaki kadın hakkındaki gerçeği nihayet öğrendikten sonra, başka bir kadınla görüşmeyi bıraktım. Ve gerçeği görmeye başladı.

Haberin Devamı

Kocamın dövmesinin rastgele bir kadını temsil ettiğini sanıyordum

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

AKLI OLAN KAÇSIN