Kocamın büyükannesine bakmak için 12 yıl boyunca kariyerimi tamamen bıraktım

DOLAR

Alış: 47.84

Satış: 48.03

EURO

Alış: 55.97

Satış: 56.20

GBP

Alış: 65.21

Satış: 65.69

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 17.06.2026

Kocamın büyükannesine bakmak için 12 yıl boyunca kariyerimi tamamen bıraktım

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kocamın büyükannesine bakmak için 12 yıl boyunca kariyerimi tamamen bıraktım; öldüğü gün dolabında bulduklarım beni dilsiz bıraktı. İnsanlar kocamın büyükannesine 12 yıl boyunca baktığımı duyduklarında genellikle özverili olduğumu düşünüyorlar. Ama gerçek şu ki, Nermin Hanım evimize ilk taşındığında onu istememiştim. Başarılı bir kariyerim vardı. Geleceğe dair planlarım, hedeflerim ve hayallerim vardı. Sonra Nermin Hanım’ın sağlığı bozuldu. Kocam onu bir bakım evine göndermeyi kabul etmedi ve geçici olması gereken durum tam on iki yıl sürdü. Başlarda ona bakmak zorundaymışım gibi hissediyordum. Fakat yıllar geçtikçe aramızda beklenmedik bir bağ oluştu. O artık sadece kocamın büyükannesi değil, benim de ailem olmuştu. Bu yüzden 96 yaşında hayata gözlerini yumduğunda içimde büyük bir boşluk oluştu. Cenaze sonrası eve döndüğümüzde herkes yavaş yavaş ayrıldı. Ev sessizliğe gömüldü. Kendimi farkında olmadan onun odasına giderken buldum. Dolabını açtığımda, kalın kışlık paltoların arkasına gizlenmiş eski bir ahşap kutu gördüm. Kutuyu çıkarırken kalbim hızlandı. Nermin Hanım’ın bunu özellikle sakladığı belliydi. Kapağı açtığım anda nefesim kesildi. Kutunun içinde yüzlerce mektup, eski fotoğraflar, banka evrakları ve kırmızı kurdeleyle bağlanmış kalın bir günlük vardı. En üstte ise benim adımın yazılı olduğu bir zarf duruyordu. Titreyen ellerimle zarfı açtım. “Sevgili kızım,” diye başlıyordu. Bir an duraksadım. Nermin Hanım bana hiçbir zaman gelinim diye hitap etmezdi. Son yıllarda hep “kızım” derdi. Mektubu okumaya devam ettim. “Bu satırları okuyorsan artık aranızda değilim demektir. Sana hayatının on iki yılını geri veremem. Bunun yükünü her zaman taşıdım. Geceleri uyuyamadığım çok oldu. Çünkü senin vazgeçtiklerini gördüm.” Gözlerim dolmaya başladı. “İşini bırakırken ağladığını gördüm. Kimseye söylemedin ama ben duydum. Banyoda sessizce ağladığın günü de hatırlıyorum. Bana hiçbir zaman yük olduğumu hissettirmedin. Ama ben her şeyi biliyordum.” Mektubu okurken boğazım düğümlendi. Nermin Hanım devam ediyordu: “Bu kutunun içindeki sırrı yıllardır sakladım. Çünkü insanların beni sevmesini değil, gerçek yüzlerini görmeyi istedim.” Kaşlarımı çattım. Ardından günlüklerden birinin arasına sıkıştırılmış belgeleri çıkardım. Belgelerde şehir merkezinde birkaç arsa, iki daire ve ciddi miktarda yatırım hesabı görünüyordu. Şaşkınlıktan dona kaldım. Nermin Hanım yıllarca mütevazı bir emekli maaşıyla yaşadığını söylemişti. Oysa oldukça varlıklıydı. Tam o sırada odanın kapısı açıldı. Kocam içeri girdi. Elimdeki evrakları görünce yüzü soldu. “Ne buldun?” diye sordu. Belgeleri ona uzattım. O da benim kadar şaşkındı. Birlikte mektubun devamını okumaya başladık. “Ailem yıllarca sahip olduklarım için birbirine girdi. Kardeşlerim, kuzenlerim ve hatta çocuklarım arasında bile tartışmalar çıktı. Bu yüzden servetimden kimseye bahsetmemeye karar verdim. İnsanların bana mı, yoksa sahip olduklarıma mı değer verdiğini görmek istedim.” Kutudaki diğer belgeleri inceledik. Bir süre sonra bir vasiyetname bulduk. İkimiz de sessizce birbirimize baktık. Vasiyetname birkaç ay önce güncellenmişti. Ve içinde yazanlar herkesi şaşırtacak cinstendi. Nermin Hanım mal varlığının büyük bölümünü hayır kurumlarına bırakmıştı

: Ancak geri kalan kısmı için özel bir not eklemişti. Ertesi hafta avukatın ofisinde bütün aile toplandı. Bazı akrabalar daha şimdiden miras hesabı yapıyor gibiydi. Avukat vasiyetnameyi okumaya başladığında odadaki hava yavaş yavaş değişti. Hayır kurumlarına yapılan bağışlar açıklanınca bazı yüzlerde hayal kırıklığı belirdi. Ama asıl sürpriz sona saklanmıştı. Avukat son bölümü okumadan önce gözlüğünü düzeltti. “Nermin Hanım’ın özel talimatıdır,” dedi. Oda sessizleşti. “Hayatımın son yıllarında bana gerçekten kimlerin değer verdiğini öğrendim. Bu nedenle şehir merkezindeki iki daire ve yatırım hesaplarının tamamı…” Bir an durdu. “Bana on iki yıl boyunca bakan, hiçbir karşılık beklemeden yanımda olan gelinim Ayşe’ye bırakılmıştır.” O an odadaki herkes bana döndü. Bazılarının yüzünde öfke vardı. Bazılarında ise şaşkınlık. Ben ise duyduklarıma inanamıyordum. Avukat okumaya devam etti. “Ayşe bana sadece ilaç vermedi. Bana arkadaşlık etti. Yalnızlığımı paylaştı. Yaşlılığımı onurlu bir şekilde yaşamamı sağladı. Eğer bir insan servetimi hak ediyorsa, o kişidir.” Gözyaşlarımı tutamadım. Toplantıdan sonra bazı akrabalar itiraz etmeye çalıştı. Ancak vasiyet tamamen yasalara uygundu. Aylar sonra hayatım ilk kez değişmeye başladı. Miras sayesinde maddi kaygılarımız ortadan kalktı. Ama beni en çok etkileyen şey para değildi. Bir gün kutudaki son günlüğü okumaya karar verdim. Son sayfalardan birinde şu satırlar vardı: “İnsanlar fedakârlığın karşılığının para olduğunu sanır. Yanılıyorlar. Fedakârlığın gerçek karşılığı, bir insanın kalbinde bıraktığın izdir.” Sayfanın altında titrek bir el yazısıyla son bir cümle eklenmişti. “Ayşe, sen bana son yıllarımda yeniden aile olmanın ne demek olduğunu öğrettin. Umarım artık kendi hayatını yaşamaktan korkmazsın.” Defteri kapattım ve uzun süre sessizce oturdum. O an anladım ki Nermin Hanım’ın bana bıraktığı en büyük miras ne dairelerdi ne de yatırım hesaplarıydı. Asıl miras, yıllarca kaybettiğimi düşündüğüm kendime yeniden inanma cesaretiydi. Pencereden içeri süzülen gün ışığı odanın her köşesini aydınlatırken gülümsedim. Çünkü ilk kez, geleceğe baktığımda önümde kapanmış kapılar değil, yeni başlangıçlar görüyordum. Ve bunu, bir zamanlar hayatıma yük gibi giren ama sonunda bana aile olmayı öğreten yaşlı bir kadına borçluydum.

Haberin Devamı

Kocamın büyükannesine bakmak için 12 yıl boyunca kariyerimi tamamen bıraktım

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Eski telefonları atmayın