Kocam iş seyahatinden bana çok güzel bir elbise getirdi

DOLAR

Alış: 46.55

Satış: 46.74

EURO

Alış: 53.05

Satış: 53.26

GBP

Alış: 61.56

Satış: 62.01

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 1.07.2026

Kocam iş seyahatinden bana çok güzel bir elbise getirdi

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kocam iş seyahatinden bana muhteşem bir elbise getirdi. Ertesi gün, o ofisteyken, kız kardeşi habersiz bir ziyaret için geldi. Elbiseyi görür görmez, hep böyle bir şeye sahip olmayı hayal ettiğini söyleyerek denemek için yalvardı. Ben güldüm ve sorun olmadığını söyledim, ama elbiseyi giyip aynanın karşısına geçtiğinde, tamamen çaresizce bağırmaya başladı: “Çıkarın! Hemen çıkarın!” O öğleden sonra, Seattle’da kışın ağır, sisli gri bir hava hakimdi; apartmanımızın ıslak balkonları ürkütücü, soğuk bir ışıkla parıldıyordu. Kocam Kenneth Foley, bir önceki akşam Minneapolis’teki iş gezisinden krem rengi kağıda sarılmış ve kalın, bordo bir kurdeleyle bağlanmış uzun bir kutuyla eve dönmüştü. Değerli bir sır saklayan küçük bir çocuk gibi gülümsüyordu. Kapağı kaldırdığımda, nefesim kesildi çünkü içinde zarif bir kesime, açık bir sırta ve kesinlikle el yapımı olması gereken ince, zarif dikişlere sahip petrol mavisi ipek bir elbise vardı. İçine sıkıştırılmış etikette, Pasifik Kuzeybatı’nın en seçkin çevrelerinde tanınan bir tasarımcının adı yazıyordu. “Bunu görünce hemen seni düşündüm,” dedi Kenneth, tepkimi dikkatle izlerken. “Butik satış görevlisi bunun özel bir koleksiyondan eşsiz bir parça olduğunu iddia etti ve dayanamadım.” Onun sadece abarttığını düşünerek güldüm ve aynı gece denedim. Vücut yapımla mükemmel uyum sağladı. Ertesi sabah, Kenneth güneş tam doğmadan ofisine gitti. Ben hâlâ oturma odasını toplamakla meşgulken kapı zili çaldı. Banliyöde yaşayan ve önceden arama yapmadan gelme gibi sinir bozucu bir alışkanlığı olan kız kardeşi Chloeann Foley’di. Dışarıda gökyüzü kalın bulutlarla kaplı olmasına rağmen, her zamanki telaşlı enerjisiyle, yoğun ve bayıcı bir parfüm ve koyu renk güneş gözlüğüyle içeri girdi. Tasarımcı çantasını yemek odası sandalyesine bırakır bırakmaz, kanepenin üzerine serilmiş elbiseyi fark etti.

: Olduğu yerde donakaldı. “Aman Tanrım, Lucy,” diye haykırdı. “Bu nereden çıktı?” “Kenneth onu Minneapolis’ten benim için getirdi,” diye yanıtladım, bir şeylerin ters gittiğini anlamadan. Chloeann yaklaştı, parmaklarını yavaşça ipeğin üzerinde gezdirdi ve gergin, tiz bir kıkırdama çıkardı. “Bu inanılmaz bir şey ve bunu asla karşılayamazdım,” diye mırıldandı. “Kısa bir anlığına denememe izin verir misiniz?” Onun bu ani coşkusunu oldukça komik buldum. Biz baldızdık, düşman değildik, bu yüzden sadece başımı salladım. Kendini misafir odasına kilitledi ve gerekenden çok daha uzun süre oyalandı. Sonunda dışarı çıktığında, elbise göğüs ve bel çevresinde gözle görülür şekilde çok dardı, yine de tuhaf bir gurur ve yoğun endişe karışımıyla oturma odasındaki aynaya doğru yürüdü. Yansımasına sadece iki saniye baktı. Sonra yüzü bembeyaz oldu. Nefes alışverişi aniden değişti, sığ ve hızlı hale geldi. Sanki ipek kumaş aniden tenine değen kor haline gelmiş gibi ellerini ensesine götürdü. “Onu elimden alın!” diye bağırdı. “Hemen şimdi benden almalısınız!” İlk başta, dürüst olmak gerekirse, fermuarının yanlışlıkla derisine takıldığını sandım. Ona yardım etmek için koştum, ama Chloeann hızla geri çekilerek sehpaya çarptı. Sesi artık sadece bir inilti değildi; saf, katıksız bir panikti. “Bakma ona!” diye çığlık attı. “Sırtıma bakma! Lütfen onu üzerimden çıkar Lucy!” Elbisenin fermuarını açmaya çalıştım ama fermuar tamamen sıkışmıştı. Chloeann şiddetli bir şekilde titremeye başladı, neredeyse nöbet geçiriyormuş gibiydi. Sonunda kalın bir saç tutamını kenara itmeyi başardığımda ve yaka kısmının iç dikişine neyin sıkıştırıldığını gördüğümde, ayaklarımın altındaki zemin kayboluyormuş gibi hissettim. Üzerinde el işlemeli birkaç baş harf vardı: MJ. Hemen altında, ipek astar ile kumaş arasında yarı gizlenmiş halde, küçük, katlanmış bir kağıt parçası görünüyordu. Chloeann bileğimi çaresizce, ezici bir güçle kavradı. “Kenneth’e söyleme,” diye fısıldadı, sesi baskıdan titriyordu. “Henüz değil. Lütfen, yalvarıyorum.” Birkaç saniye boyunca, onun yalvarışına hiçbir şekilde tepki veremedim. Chloeann nefes nefese kalmış, gözleri aynaya yapışmış, sanki yansımasını değil de kendi ölüm fermanını görmüş gibiydi. Onu kanepeye oturttum ve bu sefer çok daha dikkatli hareket ederek elbisenin fermuarını tekrar açmayı denedim. Birkaç santimetre açıldı. Bundan faydalanarak önce bir kolunu, sonra diğerini çıkardı ve elbiseyi neredeyse vücudundan yırtarcasına çıkardı. Elbiseyi yere yığılmış halde bıraktı ve tamamen perişan bir halde kendi bedenine sarıldı. Onu daha önce hiç böyle bir halde görmemiştim. Chloeann asla kırılgan bir kadın değildi. Garsonlarla, yüksek ücretli avukatlarla veya taksi şoförleriyle, başkalarının saati sormak için kullandığı aynı soğuk güvenle tartışabilecek türden bir insandı. Her zaman rekabetçi, hatta kibirli bir yanı vardı. Ama o anda, korkmuş, yalnız bir çocuk gibi görünüyordu. Elbiseyi yerden aldım ve katlanmış notu astarından dikkatlice çıkardım. O da hemen bana doğru uzandı. “Bunu bana ver,” diye emretti. “Hayır,” dedim başımı sallayarak. “Şu anda tam olarak ne olduğunu bana açıklayın.” Chloeann gözlerini sıkıca kapattı. Pahalı makyaj yapmıştı ama ter damlaları fondötenini bozmuş ve göz altı bölgesini lekelemişti. İsteklerine boyun eğmeyeceğimi anlayana kadar onu sessizce izledim. “Altı ay önce,” dedi sonunda sesi titreyerek, “şehrin lüks semtindeki bir hayır galasında bir kadınla tanıştım. Adı Nadia Jensen’di. Ya da bana öyle söyledi. Odaya girdiğinde herkesin durup bakmasına neden olan kadınlardan biriydi. Sınırsız parası, gösterişsiz takıları, özel şoförü vardı… ve tam olarak bu elbiseyi giyiyordu.” Aniden, tüm vücudumda keskin bir ürperti hissettim. “Aynı elbise mi?” diye sordum. Chloeann yavaşça başını salladı. “Sadece bir benzeri değil,” diye ısrar etti. “Bu, tıpatıp aynı eser.” Onun önündeki pufa oturdum ve onu sakinleştirmek için çok yavaş hareket ettim. Sonra bana tamamen uydurma gibi görünen, ancak her kasvetli ayrıntısı gerçekliğin ağırlığını taşıyan absürt bir hikaye anlatmaya başladı. O galada Chloeann kendini üst düzey bağımsız bir finans danışmanı olarak tanıtmıştı. Gerçekte ise, başarısız yatırımlar ve artık karşılayamayacağı bir yaşam tarzı nedeniyle aylarca büyük borç içinde kalmıştı. Anlattığına göre Nadia, onun çaresiz durumunu hemen fark etmişti. Onu birkaç özel toplantıya davet etmiş, özel akşam yemeklerine götürmüş ve sermayeyi hızla ülkeden çıkarmak isteyen zengin kişilerden oluşan küçük, gizemli bir çevreyle tanıştırmıştı. Chloeann, sonunda ayakta kalmak için altın biletini bulduğuna inanıyordu. “Bu sıradan bir dolandırıcılık değildi,” diye mırıldandı. “Çok daha karanlık bir şeydi. Paravan şirketler, karmaşık aracı hesaplar ve belgeleri hiç okumadan imzalayan kişiler kullandılar. Başlangıçta sadece aracı rolündeydim, ama sonra çok ileri gittim.” “Bunun bu elbiseyle ne alakası olabilir ki?” diye sordum. Chloeann yutkunmakta zorlandı. “Nadia bana güvendi, ya da en azından beni buna inandırdı. Bir gece beni malikanesine davet etti. Çok fazla içki içmişti. Çantasını açık bırakmış, telefonunu masaya koymuş ve o elbiseyi yatak odasında asılı bırakmıştı. Ekranında bir e-posta belirdiğini gördüm. İşler ters giderse tüm suçu bana atmayı planladığını keşfettim. Birkaç yasadışı mali işlemin tek faili olarak görünmemi sağlamak için sahte imzamla yasal belgeler sunmak istiyordu. Bu yüzden panikledim. Dosyaları kopyaladım. Suçlayıcı konuşmaları kaydettim. Kanıt topladım.” Ona baktım, tamamen inanamıyordum. “Peki sonra ne oldu?” “Sonra birdenbire ortadan kayboldu.” Bu kelime aramızdaki odada ağır ve uğursuz bir şekilde asılı kaldı. “Nasıl olur da birdenbire ortadan kaybolabilir?”“İşte böyle oldu. İki hafta sonra kimse onu bulamadı. Şoförü aniden işinden ayrıldı. Evi isimsiz bir emlak şirketi aracılığıyla satıldı. Tüm telefonları çalışmayı durdurdu. Ve onunla iş yapmış olan herkes birdenbire adını hiç duymamış gibi davranmaya başladı.” Sırtımdan aşağıya doğru dondurucu bir soğukluk hissettim. “Polise gittiniz mi?” Chloeann acı ve keskin bir kahkaha attı. “Yani ne diyeceksiniz? Büyük bir vergi dolandırıcılığı şebekesine karıştığımı, elimde beni suçlayacak devlet belgelerinin kopyalarının bulunduğunu ve beni suçlayan kadının birdenbire ortadan kaybolduğunu mu? En son istediğim şey kendimi spot ışıklarının altına sokmaktı.” Korkuyla açılmış gözleriyle bana doğru eğildi. “Ama Nadia ortadan kaybolmadan önce Grand Plaza Oteli’nde benimle buluşmak üzere anlaştı. Bana bazı bilgileri geri verirsem maddi tazminat ödeyeceğini söyledi. Yalnız gitmedim. Arabamı iki blok öteye park ettim ve yan girişe doğru yürüdüm. Vardığımda çoktan gitmişti. Beni bekleyen tek şey, lüks bir butikten alınmış bir alışveriş çantasıydı. O çantanın içinde o elbise vardı.” Masaya serilmiş giysiye baktım ve birdenbire bana güzel görünmeyi bıraktı. Sanki iğrenç bir test gibiydi. Bir mesaj. Açık, fiziksel bir tehdit. “Etiketteki baş harfler ne?” diye sordum. “Bunlar onun. Ya da en azından benimle kullandığı isim. Not…” Kağıdı işaret etti. “Not, elbiseyi bana verdiğinde içine saklanmıştı. Çok sonraları buldum.” Sonunda kağıdı açtım. Çok ince mavi mürekkeple yazılmış notta şöyle yazıyordu: “Eğer bu bir daha ortaya çıkarsa, bunun nedeni birinin senin kim olduğunu çoktan biliyor olmasıdır.” Şakaklarımda kan zonkluyordu. “Neden Kenneth’e hiç söylemedin?” “Çünkü Kenneth, içine düştüğüm durumu öğrenirse beni öldürür,” diye hıçkırdı. “Çünkü sadece maddi olarak zor bir dönemden geçtiğimi düşünüyor. Çünkü… bir ay önce anonim bir hesaptan bir e-posta aldım. Sadece ‘Yakında ortaya çıkacak’ yazıyordu. Ve dün kocan sana o elbiseyi romantik bir hediye olarak getirdi. Ne düşünürdün?” Bu çarpık mantık acımasızdı. Birileri elbiseyi Kenneth’e ulaştırmıştı. Birileri, Chloeann’ı aylardır sakladığı karmaşayla yüzleşmeye zorlamak için, elbiseyi tam da oturma odamıza, sıradan hayatımızın ortasına yerleştirmek istemişti. Derin bir nefes aldım ve bu karmaşaya biraz düzen getirmeye çalıştım. “Kenneth’in özel müşterinin kim olduğu hakkında bir fikri var mıydı?” “Bilmiyorum,” diye fısıldadı. “Belgelerin kopyaları hâlâ sizde mi?” Chloeann’ın yanıt vermesi çok uzun sürdü. “Evet ediyorum.” “O halde bu artık sadece utanç ya da gurur meselesi değil,” dedim ona. “Bu gerçek bir tehlike meselesi.” Kızarmış, şişmiş gözlerle bana baktı. “Seni bu işe karıştırmak istemiyorum, Lucy.” “İkimizi de bu işe sürükledin zaten,” diye sert bir şekilde yanıtladım. Odada yoğun, boğucu bir sessizlik vardı. Dışarıda bir ambulans geçti, siren sesi sessiz sokağı yarıp geçti ve ardından şehrin normal, boğuk sesleri geri döndü: motosikletler, panjurlar ve uzaktan gelen, boğuk konuşmalar. Telefonumu elime aldım. “Kenneth’i arayacağım.” Chloeann tekrar kolumu tuttu. “Hayır. Eğer elbiseyi tamamen tesadüfen aldıysa, onu hiçbir sebep yokken yerden yere vuracaksınız. Ve eğer tesadüf değilse… o zaman öncelikle hangi tarafta olduğunu bilmemiz gerekiyor.” Bu cümle beni tamamen dondurdu. Kenneth, böylesine çarpıcı, soğukkanlı bir ihanete kalkışamayacak, metodik ve ciddi bir adamdı. Ya da en azından ben öyle sanıyordum. Yine de kutu onun elleriyle evimize gelmişti. Memurun kendisine söylediklerini kelimesi kelimesine tekrarlamıştı: “Bir müşterinin özel koleksiyonundan eşsiz bir parça.” Fazla hassastı. Fazla temizdi. Telefonumu masanın üzerine yüzüstü bıraktım. “O bu akşam eve gelmeden önce her şeyi öğrenmiş oluruz.” Chloeann gözyaşlarını elinin tersiyle sildi ve felaketin başlamasından bu yana ilk defa zihnini toparlamış gibiydi. “Kopyalar bir USB bellekte,” dedi. “Dairemde.” “Hadi gidip alalım.” “Peki ya elbise?” Giysiyi dikkatlice katladım, baş harflerin bulunduğu dikiş yerine gereğinden fazla dokunmaktan kaçındım. “Elbise bizimle gelecek.” Çünkü o anda kesin olarak biliyordum: o giysi bir hediye değildi. Çok uzun zamandır gizli kalmış devasa bir komplonun ucu açılmış bir iplikti ve birileri uzanıp onu çekmişti. Hiçbir şey yemeden evden çıktık, elbisem opak bir elbise çantasına konmuştu ve arabanın içindeki gerilim o kadar yoğundu ki nefes almakta zorlanıyorduk. Chloeann otoyolda çok hızlı sürüyordu, her trafik ışığında durduğumuzda direksiyon simidine parmaklarıyla vuruyordu. Kenneth’ten bir mesaj bekleyerek telefonumu kontrol etmeye devam ettim, ama sadece iki iş e-postası ve genel bir süpermarket promosyonu buldum. Ondan hiçbir şey yoktu. Bu beni daha da huzursuz etti. Chloeann’ın dairesi banliyöde, girişinde güvenlik kameraları olan ve gazetesinden başını neredeyse hiç kaldırmayan bir kapıcının bulunduğu modern bir kompleksteydi. Asansörle dördüncü kata çıktık. Kapıyı açar açmaz doğruca yatak odasına gitti ve dolabının arkasından ağır bir ayakkabı kutusu çıkardı. Kutunun içinde banka dekontları, antika bir saat, süresi dolmuş iki pasaport ve küçük siyah bir USB bellek vardı. “İşte burada,” dedi. “Pekala. Şimdi Kenneth’in tüm bu olaylarda tam olarak hangi rolü oynadığını bilmemiz gerekiyor.” “Ya Nadia hâlâ yaşıyorsa?” diye sordu sesi titreyerek.

Haberin Devamı

Kocam iş seyahatinden bana çok güzel bir elbise getirdi

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Tüm dünya bunu konuşuyor