Kocam iş seyahatinden bana muhteşem bir elbise getirdi. Ertesi gün, o ofisteyken, kız kardeşi habersiz bir ziyaret için geldi. Elbiseyi görür görmez, hep böyle bir şeye sahip olmayı hayal ettiğini söyleyerek denemek için yalvardı. Ben güldüm ve sorun olmadığını söyledim, ama elbiseyi giyip aynanın karşısına geçtiğinde, tamamen çaresizce bağırmaya başladı: “Çıkarın! Hemen çıkarın!”

O öğleden sonra, Seattle’da kışın ağır, sisli gri bir hava hakimdi; apartmanımızın ıslak balkonları ürkütücü, soğuk bir ışıkla parıldıyordu. Kocam Kenneth Foley, bir önceki akşam Minneapolis’teki iş gezisinden krem ​​rengi kağıda sarılmış ve kalın, bordo bir kurdeleyle bağlanmış uzun bir kutuyla eve dönmüştü. Değerli bir sır saklayan küçük bir çocuk gibi gülümsüyordu. Kapağı kaldırdığımda, nefesim kesildi çünkü içinde zarif bir kesime, açık bir sırta ve kesinlikle el yapımı olması gereken ince, zarif dikişlere sahip petrol mavisi ipek bir elbise vardı. İçine sıkıştırılmış etikette, Pasifik Kuzeybatı’nın en seçkin çevrelerinde tanınan bir tasarımcının adı yazıyordu.

“Bunu görünce hemen seni düşündüm,” dedi Kenneth, tepkimi dikkatle izlerken. “Butik satış görevlisi bunun özel bir koleksiyondan eşsiz bir parça olduğunu iddia etti ve dayanamadım.”

Onun sadece abarttığını düşünerek güldüm ve aynı gece denedim. Vücut yapımla mükemmel uyum sağladı.

Ertesi sabah, Kenneth güneş tam doğmadan ofisine gitti. Ben hâlâ oturma odasını toplamakla meşgulken kapı zili çaldı. Banliyöde yaşayan ve önceden arama yapmadan gelme gibi sinir bozucu bir alışkanlığı olan kız kardeşi Chloeann Foley’di. Dışarıda gökyüzü kalın bulutlarla kaplı olmasına rağmen, her zamanki telaşlı enerjisiyle, yoğun ve bayıcı bir parfüm ve koyu renk güneş gözlüğüyle içeri girdi. Tasarımcı çantasını yemek odası sandalyesine bırakır bırakmaz, kanepenin üzerine serilmiş elbiseyi fark etti.