-
- BÖLÜM 1 Kocam, beni değil de başkasını seçtiği kadınla otururken, ona boşanma evraklarını postayla gönderdim. Saatler sonra, yıllarca dua ederek sahip olmayı dilediğimiz ikizleri kucağımda taşıyarak hastaneye kaldırıldım. Kaybettiği şeyin ne olduğunu anladığında ise, bir telefon görüşmesi hâlâ sahip olduğunu sandığı her şeyi paramparça etmek üzereydi. Benim adım Emily Whitman ve bu, evliliğimin sona erdiği an. Aylar boyunca, eşim Michael’ın neredeyse tanıyamadığım birine dönüşmesini izledim. Her şey küçük şeylerle başladı. Geç saatlere kadar. Elinden hiç düşürmediği bir telefon. Kolonya, kesinlikle bana ait olmayan bir parfümle karışmış. İlk başta stresi suçladım. Sonuçta yıllarca çocuk sahibi olmaya çalışmıştık. Ona hamilelik testinin pozitif çıktığını gösterince gözlerinden yaşlar süzüldü. “Sonunda anne baba olacağız,” diye fısıldadı beni kollarına çekerken. Birkaç ay sonra ikiz olduklarını öğrendik. Bir erkek ve bir kız çocuğu. “Aiden ve Savannah,” dedi kliniğin dışındaki otoparkta gülerek. “Hayalimdeki aile.” Ona inandım. Beşikleri kendi elleriyle yapan ve her gece büyüyen karnıma losyon süren adama inandım. Ama o adam yavaş yavaş ortadan kayboldu. Mississippi, Jackson’da nemli bir Salı gecesi, saat 23:47’de yatakta yalnız başıma oturuyordum. Bebekler elimizin altında tekme attılar. Önce Aiden. Savannah hemen ardından. “Sorun yok,” diye fısıldadım gözyaşlarımın arasından. “Annen burada.” Bir saat önce Michael bir mesaj göndermişti. Geç saate kadar çalışıyoruz. Bizi beklemeyin. Kalpsiz. Şaka değil. “Seni seviyorum” yok. Evliliğimizden çoktan soğumuş bir kocadan gelen bir başka mesaj daha. En yakın arkadaşım Nicole’ü aradım. “Emily?” diye hemen cevap verdi. “Sorun ne?” Sesim titredi. “Bence hile yapıyor.” Karşı taraftan gelen sessizlik bana her şeyi anlattı. Ertesi gün Nicole kanıtlarla geldi. Otel makbuzları. Fotoğraflar. Mesajlar. Bir daha asla unutamayacağım bir kanıt. O gün, Michael Whitman’ın karısı olmaktan vazgeçtiğim gündü, gerçi o henüz bunun farkında değildi. Üç hafta sonra boşanma evraklarını imzaladım. Sonra ortadan kayboldum. Michael’ın bilmediği şey, zarfın şehir merkezindeki ofisine, her şeyini riske attığı kadın Jessica Monroe ile birlikte otururken ulaşmış olmasıydı. Sonradan öğrendiğime göre, kurye zarfı masasının üzerine bırakmış. Sadece basit bir gümleme sesi. Önemli bir şey yok. Ama bu, hepimizin hayatını değiştirdi. Jessica ofisin diğer ucundan gülümsedi. “Önemli evrak işleri mi?” diye takıldı. Michael onu gelişigüzel bir şekilde açtı. Sonra dondu. İlk sayfada şunlar yazıyordu: Emily Whitman ile Michael Whitman Arasındaki Boşanma Davası. Jessica yere düşmüş bir sayfayı yerden aldı. Gülümsemesi kayboldu. “Michael…” Onu kadının elinden kaptı. En altta imzam vardı. Ve altında bir mesaj. Seçimlerinizi yaptınız. Şimdi sıra bende. Çocuklarımızla ilgili konular veya avukatım aracılığıyla olanlar dışında benimle iletişime geçmeyin. Beni hemen aradı. Sesli mesaj. Tekrar. Sesli mesaj. Konum paylaşımı devre dışı bırakılmıştı. Ev güvenlik sistemi devre dışıydı. Gitmiştim. Jessica’nın, “Aşırı tepki veriyor,” dediği bildirildi. “Hamile kadınlar duygusal olur.” Michael yavaşça ona doğru döndü. İlk defa, yaptığı seçimlerin kendisine neye mal olduğunu tam olarak anlamış gibiydi. “Çıkmak.” “Ne?” “Ofisimden çık.” “Bunu istediğini söylemiştin.” Sesi titriyordu. “Bir sürü şey söyledim. Hepsi beni buraya getirdi.” Bu sırada, her şeye yeniden başlamaya çalışarak şiddetli bir yağmur fırtınasının içinde araba sürüyordum. Sonra her şey ters gitti. Beklenmedik bir acil durum beni St. Joseph Tıp Merkezi’ne götürdü. Doktorlar etrafımda koşturup duruyorlardı. Makineler bip sesi çıkardı. Sesler birbirine karıştı. Şehrin öbür ucunda bir yerlerde Michael’ın telefonu çaldı. “Bay Whitman?” diye sordu bir hemşire. “Evet.” “Eşiniz bir saat önce hastaneye yatırıldı.” Sesi titredi. “Ne oldu? Bebeklerim nasıl?” Ardından gelen sessizlik sonsuz gibi geldi.
-
- Ardından hemşire alçak sesle konuştu. “Efendim… hemen gelmeniz gerekiyor.” Telefon elinden kaydı. Asansöre doğru koşarken, aklından korkunç bir düşünce geçti. Çünkü ona yazdığım son sözler “Seni seviyorum” değildi. Bu, veda bile değildi. Onlar: Seçiminizi yaptınız. Şimdi dua edin ki çok geç olmamış olsun. Michael, neyle karşılaşacağından korkarak hastaneye doğru koşarken, aklında tek bir soru cevapsız kaldı: Karısını ve çocuklarını sonsuza dek kaybetmek üzere miydi? BÖLÜM 2 Michael, gömleği sırılsıklam olmuş ve elleri o kadar şiddetli titriyordu ki asansör düğmesine bile zor basabiliyordu, St. Joseph Tıp Merkezi’ne vardığında. Hastanenin her yerinde keskin bir dezenfektan kokusu, nemli paltolar ve dehşet havası vardı. Doğumhanede görevli bir hemşire gözlerini kaldırdı. “İsim?” “Emily Whitman,” dedi. “Karım. İkizlere hamile. Biri beni aradı.” Hemşirenin yüzünde alışılmış bir ihtiyat ifadesi belirdi. “Lütfen burada bekleyin.” “Burada bekleyemem.” “Bay Whitman,” dedi nazikçe, “doktorlar onun yanındalar.” Bu sözler onun içinde bir şeyleri kopardı. Aylar boyunca Michael kendine hâlâ zaman olacağını söylemişti. Kendini açıklamak için zaman. Daha iyi bir seçim yapmak için zaman. Terk ettiği eve dönüp beni orada, yaralı ama beklerken bulmak için zaman. Artık zaman, içinden geçmesi yasak olan bir koridora dönüşmüştü. Arkasını döndüğünde Nicole’ü otomatların yanında, kolları kavuşmuş, gözleri kızarmış halde gördü. “Sen,” diye fısıldadı. Nicole kıpırdamadı. “Yapma.” “Nerede o?” “Gerçekten de gelen doktorlarla.” Sesi kısıktı ama sözleri bağırmaktan daha derinden yaraladı. Michael yutkunarak, “Bebekler iyi mi?” diye sordu. Nicole çift kanatlı kapılara doğru baktı. “Onları izliyorlar.” “Peki ya Emily?” “Seni soruyordu,” dedi Nicole. Yüzünde bir anlık umut belirdi. Ardından şöyle ekledi: “Böylece hemşirelere senin onun adına karar vermene izin vermemelerini söyleyebildim.” Umut kayboldu. Sonunda, saçları ağarmış, sakin ve hem mucizelere hem de yıkımlara tanık olmuş bir adamın yorgun şefkatini taşıyan bir doktor dışarı çıktı. “Bay Whitman?” “Evet.” “Ben Doktor Patel. Eşiniz plasenta komplikasyonu ve şiddetli stres kaynaklı kasılmalar yaşadı. Şu an için durumunu stabilize ettik, ancak dinlenmeye ve sakinliğe ihtiyacı var. Bebeklerin kalp atışları mevcut.” Michael bir eliyle ağzını kapattı. “Şimdilik,” diye ekledi Dr. Patel. “Durum hâlâ ciddi.” “Onu görebilir miyim?” Doktor Patel duraksadı. “Kendisi şu anda sadece Bayan Carter’ın içeri alınmasına izin verilmesini istedi.” Nicole öne doğru eğildi. “O benim.” Michael ona baktı. “Lütfen. Ona burada olduğumu söyle.” Nicole’ün yüz ifadesi, affetmekten değil, korkuyu fark etmesinden dolayı, kısa bir an için yumuşadı. “Ona söyleyeceğim,” dedi. Odanın içinde, soluk renkli battaniyelerin altında uzanmış, bir elimi karnıma koymuş, monitörden gelen iki minik kalp atışının titrek sesini dinliyordum. Aiden. Savannah. Hâlâ hayatta. Hâlâ direniyorum. Nicole yatağımın yanına geldi ve elimi tuttu. “Dışarıda.” Gözlerimi kapattım. Bu cümleyi sayısız kez duyacağımı hayal etmiştim. O dışarıda. Bir zamanlar bu bana teselli verirdi. O gece ise beni sadece yorgun düşürdü. “Bunu biliyor mu?” “Dosya verdiğinizi mi? Evet.” “Hayır,” diye fısıldadım. “Şehirden ayrılacağımı biliyor mu?” Nicole başını salladı. “Henüz değil.” Bakışlarımı yağmur izleriyle kaplı pencereye çevirdim. Camın ardında, Jackson gümüş ve siyah tonlarında bulanık bir görüntü oluşturdu. “Neredeyse başardım,” dedim. Nicole parmaklarını benimkilerin etrafına daha sıkı kenetledi. “Bu gece herhangi bir karar vermek zorunda değilsin.” Ama gerçek şu ki, zaten yapmıştım. Bir zamanlar Michael’ı sıradan günleri aydınlatan bir inançla sevmiştim. Negatif gebelik testlerinde, hastane faturalarında, kötü haberlerden sonra sessiz geçen akşam yemeklerinde ve umudun acımasız bir kıvılcım gibi geldiği tüm aylarda onu sevmiştim. Onun eskiden olduğu halini sevmeyi asla bırakmadım. Ama onun dönüştüğü kişi için kanamaya devam edemezdim. Bir saat sonra Dr. Patel monitörü ayarladı ve “Emily, seni gece boyunca burada tutacağız. Muhtemelen daha uzun süre de kalabilirsin.” dedi. “Onları kaybedecek miyim?” diye sordum. Yüz ifadesi yumuşadı. “Bunu önlemek için elimizden gelen her şeyi yapıyoruz.” Her şey. Bu, Michael’ın bana bir zamanlar söz verdiği kelimeydi. Başımı çevirdim. “Beş dakika içeri girebilir mi?” Nicole kaskatı kesildi. “Şey—” “Beş dakika,” dedim. “Sesini duymam ve bunu atlatabileceğimi bilmem gerekiyor.” Michael içeri girdiğinde, tam kapı eşiğinde durdu. Hatırladığımdan daha küçük görünüyordu. Bedenen değil. Hala uzun boylu, hala geniş omuzlu, hala bir zamanlar mutfak masamızın üzerinde güneş ışığında parıldayan evlilik yüzüğünün sahibi olan adamdı. Ama suçluluk duygusu onu içten içe harap etmişti. “Emily,” dedi. Adım bir itiraf gibiydi. Hiçbir şey söylemedim. Gözleri karnıma indi. “Onlar…” “Hayattalar.” Kendini tutamadan hıçkırıklar ağzından kaçtı. Yatak korkuluğuna tutundu. “Tanrıya şükür.” “Neredeyse umursamayı bıraktığın şeyler için Tanrı’ya şükretme.” Geri çekildi. Bir an için, makineler aramızdaki boşluğu doldururken yağmur cama vuruyordu. “Benim için önemli olan ilgiyi kaybetmemekti,” dedi. Sonra ona baktım. “Yalan söylerken aslında sessizce mi ilgileniyordun?” Yüzü birden düştü. “Korkunç bir hata yaptım.” “Hayır. Hata sütü unutmak demektir. Ben içimde iki bebek büyütürken sen ikinci bir hayat kurdun.” Gözlerini kapattı. “Biliyorum.” “Yapıyor musun?” “Ben bitirdim.” “Jessica ile mi?” “Evet.” Neredeyse gülecektim ama sesim paramparça çıktı. “Boşanma davası açtığım için mi?” “Çünkü gazeteleri gördüm ve anladım ki—” “Sonuçların var olduğunu mu kastediyorsunuz?” Sessizliği yeterli bir cevaptı. Yüzümü çevirdim. “Michael, sana verdiğin acı için seni teselli edecek kadar enerjim yok.” Daha da yaklaştı. “Öyleyse yapma. Bırak ben seni teselli edeyim.” “Bu hakkınızı kaybettiniz.” Eli havada, benimkinden birkaç santim ötede durdu. Yavaşça indirdi. “Bunu hak ediyorum.” “Hayır,” dedim sesim titreyerek. “Bunu anlamayı hak ediyorsun. Arada fark var.” Gözleri yaşlarla doldu. “Bana ne yapmam gerektiğini söyle.” “Bu seferlik hiçbir şey yok.” Bu sözler onu şaşkına çevirmiş gibiydi. “Eve git,” diye devam ettim. “Köpeği besle. Beni değil, avukatımı ara. Ve eğer Aiden ve Savannah’ı gerçekten önemsiyorsan, bunu pişmanlığınla ilgili bir mesele haline getirmeyi bırak.” “İsimleri sakladın,” diye fısıldadı. “Onları mahvetmek asla sizin hakkınız değildi.” Bu onu incitti. Gördüm. Bir yanım bunu fark ettiğim için kendimden nefret etti. Çünkü aşk asla tamamen yok olmaz. Ardında izler bırakır. Bazıları yumuşak, bazıları keskin. Michael başını salladı, yüzünü sildi ve kapıya doğru yürüdü. Gitmeden önce arkasına döndü. “Emily?” Ona bakmadım. “Üzgünüm.” Ayak sesleri uzaklaşana kadar tavana baktım. Ancak o zaman ağladım. Sabahleyin kasılmalar yavaşlamıştı. Bebeklerin durumu stabildi ve Doktor Patel bana önce buz parçaları, sonra et suyu, ardından da temkinli bir umut verdi. Nicole yanımda, ceketini battaniye gibi üzerine çekmiş, sandalyede uyuyakalmış halde duruyordu. Öğlen saatlerinde avukatım Rebecca Lane, elinde deri bir dosya ile ve hiçbir şeyi kaçırmayan bir kadının gözleriyle geldi. “Kendinizi nasıl hissediyorsunuz?” “Sanki kendi hayatım bana bir darbe indirdi.” “Bu anlaşılabilir bir durum.” Yatağın yanına oturdu. “Michael ofisimi aradı.” “Ne dedi?” “Ne yapmasına izin verildiğini sordu.” Bu beni hazırlıksız yakaladı. Rebecca olayı gördü. “Tartışmadı. Tehdit etmedi. Tıbbi masrafların nasıl karşılanacağını ve sınırları ihlal etmeden gerekli malzemeleri gönderebilir mi diye sordu.” Nicole bir gözünü araladı. “Bu şüpheli derecede iyi bir şey gibi geliyor.” Rebecca hafifçe gülümsedi. “İyilik genellikle zarar gördükten sonra ortaya çıkar. Önemli olan, kalıcı olup olmayacağıdır.” Elimi karnıma koydum. Savannah avucumun altında hafifçe kıpırdandı. “Şimdi ne olacak?” diye sordum. “Şimdi iyileşeceksin. Hukuken hiçbir şeyin aceleye gelmesi gerekmiyor. Dava açtın. Ona tebligat yapıldı. Mali konular, ev ve nihayetinde velayet konusunda geçici düzenlemeler talep edebiliriz.” “Velayet,” diye tekrarladım. Bu kelime gerçeküstü geliyordu. Çocuklarımız henüz doğmamıştı bile, ama dünya şimdiden takvimler ve düzenlemeler istiyordu. Rebecca’nın sesi yumuşadı. “Emily, geleceğinle ilgili tüm kararlarını hastane yatağından vermek zorunda değilsin.” Herkes bana bunu söyleyip durdu. Ama kimse benim geleceğimin, benim iznimi beklemeden çoktan başlamış olduğunu anlamadı. O öğleden sonra Michael, Nicole aracılığıyla bir çanta gönderdi. Kutunun içinde en sevdiğim sabahlığım, telefon şarj aletim, gebelik vitaminlerim, komodinin üzerindeki yıpranmış kitap ve ikiz bebek beklediğimizi öğrendiğimiz gün aldığı küçük bir peluş fil vardı. Hiçbir not yoktu. Nedense bu, acıyı daha da artırdı. İki gün geçti. Michael bir daha odama girmeye çalışmadı. Rebecca’yı bir kez aradı. Nicole’e sadece gerektiğinde mesaj attı. Fatura departmanı benimle iletişime geçmeden önce hastane depozitosunu ödedi. Sessizce, usulüne uygun olarak, uzaktan. Bu bana teselli vermeliydi. Bunun yerine, bana bir zamanlar beni nasıl seveceğini bilen adamı hatırlattı. Dördüncü akşam, Doktor Patel bebeklerin durumlarının stabil olduğunu ve benim de sıkı bir yatak istirahati şartıyla eve gidebileceğimi söyledi. “Ev mi?” diye sordum. Nicole bana baktı. “Misafir odam hazır.” Ancak Dr. Patel endişeli görünüyordu. “Az sayıda merdiveni olan, güvenilir yardım alabileceğiniz ve buraya hızlı bir şekilde geri dönebileceğiniz bir yere ihtiyacınız var.” “Benim evimde bunların hepsi var,” dedim. Nicole kaşlarını kaldırdı. “Emily.” “Tapu senedinde benim adım da var.” Biz vardığımızda Michael orada değildi. Veranda lambası yanıyordu. Çimler biçilmişti. Buzdolabı yiyeceklerle doldurulmuştu. Alt kattaki misafir odasındaki yatağa temiz çarşaflar serilmişti. Eşyalarını çalışma odasına taşımıştı. Mutfak tezgahının üzerinde tek bir kağıt parçası duruyordu. Emily, istersen başka bir yerde kalabilirim. Doktor Patel merdivenlerin tehlikeli olduğunu söylediği için alt kattaki odayı hazırladım. Kabul etmediğin sürece eve girmeyeceğim. Duke’un karnı doydu ve yürüyüşe çıkarıldı. Özür dilerim. Michael İki kere okudum. Sonra onu katlayıp bir çekmecenin içine koydum. Nicole beni dikkatle izledi. “Ne düşünüyorsun?” “Birisi af dilemeyi bıraktığında özürler farklı bir anlam kazanır.” Başını salladı. “Bu, ona herhangi bir şey borçlu olduğun anlamına gelmiyor.” “Biliyorum.” Ancak bilmek ve hissetmek nadiren birbirinin aynısıdır. O gece yağmur tekrar başladı. Misafir odasında uzanmış, şehrin üzerinde yankılanan gök gürültüsünü dinliyordum. Yaşlı golden retriever cinsi köpeğimiz Duke, başını elimin dibine yaslayarak yatağın yanında uyuyordu. Saat 02:13’te ön verandadan bir ses duydum. Hafif bir sıyrık. Sonra bir tane daha. Kalbim yerinden fırlayacak gibi oldu. Nicole duş almak için eve gitmişti ve sabah geri dönmeyi planlıyordu. Onu aramak için telefonuma uzandım, tam o sırada farlar perdelerin üzerinden geçti. Araba kapısı kapandı. Hareketsiz kaldım. Ardından Michael’ın sesi geldi, alçak ve temkinli bir şekilde. “Benim. İçeri girmeyeceğim. Duke’un ilacı posta kutusunda. Bırakmayı unuttum.” Pencereden, verandada onun gölgesini gördüm. Yağmurun altında durdu, sanki ev bile onu reddedecekmiş gibi bekledi. Keşke sessiz kalsaydım. Bunun yerine, “Hasta olacaksın” dedim. Pencereye doğru döndü. “Ben iyiyim.” “Bunu hep söylersin, oysa öyle değilsin.” Sessizlik. Sonra, usulca, “Sen de öyle.” dedi. Aramızdaki o eski samimiyet bir hayalet gibi kayboldu. Bundan nefret ettim. Buna ihtiyacım vardı. “İlacı bırakın,” dedim. “Yaptım.” Ama o kaldı. Bir süre sonra, “Emily, sana söylemem gereken bir şey var. Bu gece değil. Böyle değil. Ama duruşmadan önce,” dedi. Parmaklarım perdeyi daha sıkı kavradı. “Ne tür bir şey?” Yüzüne vuran yağmur damlalarının parıltısıyla sokağa doğru baktı. “Tek sır ilişki değildi.” İçimden bir ürperti geçti. “Michael.” “İnanıyorum ki, düşündüğünüz gibi değil.” “Bu vaadin artık pek bir anlamı kalmadı.” “Biliyorum.” Başımızın üstünde gök gürledi. Verandadan geri çekildi. “Dinlenin lütfen.” Sonra arabasına doğru yürüdü ve uzaklaştı, Duke’un ilaçlarını posta kutusunda bıraktı ve kaburgalarımın altında yeni bir korku büyümeye başladı. Ertesi sabah Nicole beni uyanık ve solgun buldu. “Sanki bir hayaletle güreşmişsin gibi görünüyorsun.” “Michael uğradı.” Yüzü sertleşti. “İçeri mi girdi?” “Hayır. Ama başka bir sır daha olduğunu söyledi.” Nicole donakaldı. “Ne?” diye sordum. Çok hızlı bir şekilde bakışlarını kaçırdı. Midem kasıldı. “Nicole.” “Bunun bana uygun olup olmadığından emin değilim.” “Bana ilişkinin kanıtını getirdin. Haftalar önce ‘senin evinin’ önünden geçmiştik.” Yatağın kenarına oturdu. “Eşyaları toplarken bir banka havalesi buldum.” “Jessica’ya mı?” “Hayır. Atlanta’daki bir kliniğe.” Gözlerimi kırpıştırdım. “Hangi klinik?” “Bilmiyorum. Kısırlıkla ilgili değildi. En azından öyle düşünmüyorum. Bir vakfın adı altında listelenmişti.” “Bir vakıf mı?” Nicole başını salladı. “Sana söylemedim çünkü zaten çökmeye başlamıştın, sonra da hastane olayı yaşandı.” Uzun bir süre boyunca duyabildiğim tek şey tavan vantilatörünün vızıltısıydı. Atlanta. Bir vakıf. Başka bir sır. O günün ilerleyen saatlerinde Rebecca geldi ve sözünü kesmeden dinledi. “Bunu araştırmamı ister misiniz?” diye sordu. “Evet.” “Öyleyse yapacağım.” Nicole kollarını kavuşturdu. “Jessica’nın da bunda parmağı olabilir mi?” Rebecca’nın yüz ifadesi değişmedi. “Olabilir. Ya da alakasız da olabilir.” İlgisiz. Bu, hâlâ tesadüfe inanan insanlar için teselli edici bir sözdü. O akşam Michael, Rebecca’yı aradı ve ben başımı salladıktan sonra Rebecca telefonu hoparlöre aldı. Sesi odayı dikkatlice doldurdu. “Emily?” “Söyle.” Derin bir nefes verdi. “Para kardeşim içindi.” Kaşlarımı çattım. “Senin erkek kardeşin yok.” Sessizlik. Nicole’ün ağzı açık kaldı. Michael alçak sesle devam etti: “Evet, üvey kardeşim. Adı Daniel. Babamın annemle evlenmeden önce başka bir ailesi varmış. Bunu geçen yıl öğrendim.” Telefona uzun uzun baktım. “Annem kimseye söylememem için yalvardı,” dedi. “Daniel’ın böbrek yetmezliği var. Atlanta’daki klinik, nakil değerlendirmesinin bir parçasıydı. Masraflara yardımcı oluyorum.” Rebecca öne eğildi. “Bunu neden karından saklıyorsun?” “Çünkü annem, insanların bunu öğrenmesinin onu mahvedeceğini söyledi. Çünkü Emily’den bunu sakladığım için utanıyordum. Çünkü bir konuda yalan söylemeye başlayınca, yalan söylemek daha kolay hale geldi.” Onun dürüstlüğü güzel değildi. Cilalı değildi. Eskimiş, yıpranmış gibiydi. Gözlerimi kapattım. “Jessica da bunun bir parçası mıydı?” “HAYIR.” “Öyleyse neden hile yaptın?” Soru, odada yanmış bir kibrit çöpü gibi duruyordu. Michael cevap vermeden önce biraz düşündü. Sonunda şöyle dedi: “Daniel beni bulduğunda, ailem hakkında bildiğimi sandığım her şey altüst oldu. Babam sandığım kişi değildi. Annem öfkeli ve kırılgandı. İkisinin arasında sıkışıp kalmış gibi hissettim. Sonra hamilelik oldu ve babam gibi bir baba olmaktan çok korktum.” Sesim keskinleşti. “Yani çocuklarınızın annesine ihanet ederek mi pratik yaptınız?” “Bunu mazur görmüyorum.” “İyi.” “Jessica’ya gittim çünkü o benim gerçek halimi bilmiyordu. Onun yanında, herkese karşı başarısız olmadığımı gizleyebiliyordum.” Nicole, “Tebrikler,” diye mırıldandı. Rebecca ona şöyle bir baktı. Michael yine de duydu. “Haklı.” Elimi karnıma koydum, öfkenin sıcak ve basit bir şekilde gelmesini bekledim. Bunun yerine, üzüntü geldi. Affetme değil. Hiç de öyle değil. İnsanların görülmekten korktuklarında ne kadar çok yalan uydurduklarını düşünmekten başka bir şey hissetmiyorum. “Zamana ihtiyacım var,” dedim. “Biliyorum.” “Artık sır yok.” “Bir şey daha var.” Rebecca’nın gözleri keskinleşti. “Michael.” “Bu önemli,” dedi. “Daniel dün tekrar benimle iletişime geçti. Jackson’da.” “Neden?” diye sordum. “Seninle tanışmak istiyor.” Neredeyse gülecektim. “Gizli kardeşin, hamile ve boşanmakta olan karınla tanışmak mı istiyor?” “Bunun önemli olduğunu söyledi.” “Ne açıdan önemli?” Michael’ın sesi değişti. “İkizlerle ilgili olduğunu söyledi.” Oda birdenbire sessizliğe büründü. Nicole bile nefes almayı bırakmış gibiydi. Rebecca ilk konuştu. “Michael, söyleyeceğin sözleri çok dikkatli seç.” “Ne demek istediğini anlamıyorum,” dedi Michael. “Ama korkmuş gibiydi.” O gece uyumak imkansız hale geldi. İkizler, etrafımızda fırtınanın yaklaştığını hissedebiliyormuş gibi huzursuzca kıpırdanıyorlardı. Ben de Duke yanımda, yastıklara yaslanmış bir şekilde oturmuş, tavanda beliren gölgeleri izliyordum. Gizli bir kardeş. Gizli bir hastalık. Doğmamış çocuklarımla ilgili bir uyarı. Şafak vakti Rebecca aradı. “Daniel Reeves ile konuştum,” dedi. “Görüşmeye razı, ancak sadece sizin de hazır bulunmanız şartıyla.” “HAYIR.” “Ona yatak istirahatinde olduğunu söyledim. O da eve gelmeyi teklif etti.” Kahveyle geri dönen Nicole, başını şiddetle salladı. Rebecca sözlerine şöyle devam etti: “Sürprizlerden hoşlanmıyorum Emily. Ama bilinmeyen tehditlerden de hoşlanmıyorum. Toplantıyı kontrol edebiliriz. Ben orada olacağım. Nicole de orada olabilir. Michael ise siz aksi yönde izin vermediğiniz sürece dışarıda kalabilir.” Karnıma baktım. Aiden avucuma bastırdı. Savannah cevap verdi. “Hazırla,” dedim. Daniel, lacivert bir kazak giymiş, hastalıktan zayıflamış ama ayakları üzerinde dimdik durarak saat üçte geldi. Gözleri Michael’inkine benziyordu, ancak bir şekilde daha yumuşaktı, sanki hayat onun keskin kenarlarını törpülemişti. Oturma odamda elinde bir dosya tutarak duruyordu. “Özür dilerim,” dedi ilk önce. Bu sözlerin bir yabancının ağzından ne kadar farklı geldiği tuhaftı. “Ne için?” diye sordum. “Hayatınızın ortasına kötü bir hava gibi gelmesi.” Nicole koridorun yakınlarında oyalandı. Rebecca ise yanımda bir not defteriyle oturuyordu. Daniel karşımızdaki sandalyeye oturdu. “Michael’la ilk iletişime geçtiğimde evli olduğunu bilmiyordum,” dedi. “Sadece babamızın aynı olduğunu biliyordum.” “Neden benimle görüşmek istedin?” Parmakları dosyayı daha sıkı kavradı. “Çünkü babamız geride ikinci bir aileden daha fazlasını bıraktı.” Rebecca’nın kalemi durdu. Daniel bana baktı. “Tıbbi kayıtlar bıraktı. Genetik geçmişi. Michael’ın annesinin bilmediği şeyler.” Elim karnımda donup kaldı. “Ne tür şeyler?” Daniel klasörü açtı ve içinden bir fotoğraf çıkardı. Resimde Michael’ın babasının genç hali, koyu saçlı bir kadın ve yeni doğmuş bir bebeğin yanında duruyordu. Arka yüzünde, solmuş mürekkeple şu sözler yazılıydı: Daniel, altı haftalık. Whitman soyuna dikkat edin. Cümleye uzun uzun baktım. “Bu ne anlama gelir?” Daniel sesini alçaltarak konuştu: “Ailemizde kalıtsal bir hastalık var. Nadir görülen, çoğu zaman gözden kaçan bir hastalık. Her iki ebeveyn de belirli genetik belirteçleri taşıyorsa yeni doğan bebekleri etkileyebilir.” Rebecca kaşlarını çattı. “İki ebeveyn de mi?” Daniel başını salladı. “İşte bu yüzden Emily’nin soyadını sordum.” “Soyadım mı?” “Whitman’dan Önce.” “Carter,” dedim yavaşça. “Emily Carter.” Daniel’in yüz ifadesi değişti. Nicole fısıldayarak, “Ne?” dedi. Klasörden başka bir kağıt çıkardı. Eski, buruşuk bir doğum belgesiydi. Bir kadının ismi daire içine alınmıştı. Margaret Carter. “Büyükannem,” dedi Daniel. Oda sanki yana doğru eğiliyordu. Rebecca kağıdı aldı. “Emily ve Michael’ın akraba olduğunu mu söylüyorsunuz?” “Hayır,” dedi Daniel hızla. “Kan bağıyla yakın bir ilişkimiz yok. Ama Carter bağlantısı önemli.” Sözleri zar zor söyleyebildim. “Neden?” Daniel gözlerinde özür ifadesiyle bana baktı. “Çünkü Margaret Carter’ın 1968’de bir bebeğini evlatlık veren bir kız kardeşi vardı. O çocuk büyüyüp senin annen oldu.” Ciğerlerimden hava çekildi. “Annem evlat edinilmedi.” Daniel’in gözleri acıma duygusuyla doldu. “Emin misin?” Nicole elimi tuttu. “Emily, derin nefes al.” Rebecca’nın sesi sertleşti. “Daniel, elinde kanıt var mı?” “Elimde kayıtlar var. Kısmi kayıtlar. Soru işaretleri uyandırmaya yetecek kadar.” Bir sayfayı daha öne kaydırdı. “Ve dahası da var.” Kağıda baktım ama kelimeler bulanıktı. Daniel sessizce, “Eğer Emily’nin annesi Carter ailesinden geliyorsa, ki öyle olduğunu düşünüyorum, o zaman ikizlerin doğumdan hemen sonra genetik testten geçirilmesi gerekiyor. Belki de doğumdan önce.” dedi. Bebekler elimizin altında kıpırdandılar. Hayatım birdenbire görünmez eller tarafından yeniden düzenlenmiş gibi hissettim. Michael hile yapmıştı. Michael’ın bir erkek kardeşi vardı. Annem bir sır saklıyor olabilir. Ve çocuklarım, mucize bebeklerim, hiçbirimizin anlamadığı bir şeyin merkezinde duruyorlardı. Verandadan bir tıkırtı geldi. Sesli değil. Zorlayıcı değil. Sadece üç dikkatli dokunuş. Nicole pencereye gitti. Yüzünün rengi soldu. “Emily,” diye fısıldadı, “annen.” Ona uzun uzun baktım. Annem iki saat uzaklıkta yaşıyordu ve asla önceden haber vermeden gelmezdi. Rebecca ayağa kalktı. Daniel klasörü kapattı. Bir kapı çalma sesi daha geldi. Sonra annemin titrek sesi kapıdan içeri girdi. “Emily, lütfen kapıyı aç. Daniel’in orada olduğunu biliyorum.” Kalbim hızla çarpmaya başladı. Nicole şaşkınlıkla bana döndü. Dışarıda annem her şeyi değiştiren şu sözleri söyledi: “Gerçeğin tamamını bilmiyor.”