Kocam, ben iş için şehir dışındayken 18 yaşındaki kızımızı evden kovdu

DOLAR

Alış: 47.59

Satış: 47.78

EURO

Alış: 55.00

Satış: 55.22

GBP

Alış: 64.13

Satış: 64.61

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 9.08.2026

Kocam, ben iş için şehir dışındayken 18 yaşındaki kızımızı evden kovdu

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Duru’nun sözleriyle birlikte dizlerimin bağı çözüldü. “Ne demek kocam hakkında hiçbir şey bilmiyorum?” Duru içeri girdi. Bebeği hâlâ göğsüne bastırıyordu. Ellerinin titrediğini fark ettim. “Önce kapıyı kilitle,” dedi. Ne olduğunu anlamasam da dediğini yaptım. Duru salondaki koltuğa oturdu. Bebeği yavaşça kucağına yatırdı. “Anne, sana bir şey anlatacağım ama bana kızmadan önce sonuna kadar dinle.” Başımı salladım. “Bir yıl önce babam beni evden kovduğunda, sana söylediği hiçbir şey doğru değildi.” “Çalışmaktan, yemek yemekten, para harcamandan rahatsız olduğunu söyledi.” Duru acı acı güldü. “Bunu sana söylemesini bekliyordum.” “Ne demek bekliyordun?” Çantasından eski bir telefon çıkardı. “Babam beni haftalar boyunca takip etti. Telefonumu kontrol etti. Kimlerle konuştuğumu, nereye gittiğimi bilmek istedi. Sonra bir gece odama geldi ve bana bir şey söyledi.” Boğazım düğümlendi. “Ne söyledi?” Duru gözlerini kaçırdı. “Bir adamın beni hamile bıraktığını ve bunu sana söylememem gerektiğini söyledi.” Bebeğe baktım. “Bu yüzden mi seni evden kovdu?” “Hayır.” Duru başını salladı. “Çünkü bebeğin babası sandığı kişi değildi.” “Kimdi?” Duru çantasından katlanmış bir kâğıt çıkardı. “Bu yüzden bir yıl boyunca ortadan kayboldum.” Kâğıdı bana uzattı. Bir hastane raporuydu. Üzerindeki tarih, Duru’nun evden kovulduğu haftaya aitti. Okudukça yüzüm bembeyaz kesildi. Duru hamile olduğunu öğrenmişti. Fakat doktor, bebeğin babasının kimliği konusunda daha sonra ortaya çıkacak bir gerçeğin bulunabileceğini söylemişti. Bunun için bazı testler yapılmıştı. Duru devam etti: “Ben sana söylemek istedim. Ama babam bana, eğer sana gerçeği anlatırsam seni mahvedeceğini söyledi.” “Nasıl?” Duru’nun gözleri doldu. “Senin adına yıllardır yaptığı borçları, bazı belgeleri ve evle ilgili sakladığı şeyleri ortaya çıkaracağını söyledi. Seni parasız bırakacağını söyledi.” O anda Tayfun’un yıllardır bana söylediği sözler aklıma geldi. “Bu ev benim.” “Bu faturaları ben ödüyorum.” “Ben olmasam hiçbir şeyin olmaz.” Birden bütün parçalar birleşmeye başladı. “Sen neden kaçtın?” “Çünkü babam bana iki seçenek sundu. Ya susacaktım ya da seni de hayatımdan tamamen çıkaracaktı.” “Sen nereye gittin?” Duru gözyaşlarını sildi. “Önce bir arkadaşımda kaldım. Sonra küçük bir odada yaşamaya başladım. Çalıştım. Hamileliğimi tek başıma geçirdim.” Bebeğe baktı. “Doğum yaptığım gün seni aramak istedim.” “Niye aramadın?” “Çünkü korkuyordum.” “Kimden?” Duru cevap vermeden önce birkaç saniye sustu. “Babamdan.” İçim parçalandı. Kızımın bütün bunları tek başına yaşadığını düşünmek bile nefesimi kesiyordu. “Bu bebeğin babası kim?” Duru gözlerini kapattı. “Annenin yıllardır tanıdığı biri.” Kalbim hızlandı. “Kim?” Duru telefonunu açtı ve bana bir fotoğraf gösterdi. Fotoğraftaki adamı tanıyordum. Tayfun’un iş yerinden eski bir arkadaşıydı. Yıllar önce birkaç kez evimizde görmüştüm. “Bu nasıl mümkün?” Duru başını eğdi. “Çünkü onunla ben tanışmadım. Beni o buldu.” “Ne?” “Babamın yıllardır sakladığı bazı şeyleri bilen tek kişi oydu.” Sonra asıl gerçeği söyledi. Tayfun’un iş yerinde yıllardır yürüttüğü bazı usulsüzlükleri fark eden adam, Duru’ya ulaşmıştı. Tayfun’un yalnızca aile içinde baskıcı biri olmadığını, iş yerinde de başkalarının üzerine borç ve sahte belgeler bıraktığını anlatmıştı

: Duru bu yüzden kaçmıştı. Bebeğin babası ise ona yardım eden bu adamdı. Ama hikâyenin en korkunç kısmı henüz bitmemişti. Duru çantasından bir USB bellek çıkardı. “Burada babamın sana söylemediği her şey var.” Tam o sırada dış kapının anahtarla açıldığını duyduk. Tayfun. Duru’nun yüzündeki bütün renk çekildi. “Anne, beni sakla.” Ama bu kez korkmadım. İlk kez, yıllardır beni kontrol eden adamın karşısında kendimi çaresiz hissetmiyordum. USB belleği cebime koydum. Tayfun salona girdiğinde bizi gördü. Önce bana baktı. Sonra Duru’ya. En sonunda bebeği fark etti. Yüzündeki şaşkınlık bir saniye sürdü. Ardından öfkeye dönüştü. “Burada ne işi var?” Ayağa kalktım. “Benim kızımın kendi evinde ne işi olduğunu sana açıklamak zorunda değilim.” Tayfun ilk kez sustu. Duru arkamda duruyordu. “Sen ona bir yıl boyunca yalan söyledin,” dedim. “Bana da yıllarca.” Tayfun’un yüzü gerildi. “Ne saçmalıyorsun?” USB belleği çıkardım. “Artık gerçeği biliyorum.” Bir süre sessizlik oldu. Sonra Tayfun sandalyeye oturdu. Başını ellerinin arasına aldı. Ve yıllardır sakladığı her şeyi itiraf etti. Duru’yu evden kovmasının sebebi para değildi. Onu susturmak istemişti. Çünkü Duru, babasının yaptığı usulsüzlüklerin bazılarına tesadüfen şahit olmuştu. Tayfun, kızının bunu bana anlatmasından korkmuştu. Onu evden uzaklaştırarak hem gerçeği saklayabileceğini hem de beni yıllarca kendisine bağımlı tutabileceğini düşünmüştü. O gece Tayfun’dan ayrıldım. Ertesi sabah Duru’yla birlikte gerekli yerlere başvurduk. Gerçeklerin ortaya çıkması zaman aldı ama sonunda Tayfun’un yaptıkları açığa çıktı. Evle ilgili haklarımı da öğrendim. Meğer yıllarca bana söylediği kadar çaresiz değilmişim. Aylar sonra Duru ve bebeği benimle birlikte yaşamaya başladı. Bir sabah küçük bebeği kucağıma aldığımda Duru yanıma oturdu. “Anne,” dedi, “sana söylemek istediğim son bir şey var.” Ona baktım. “Ne?” “Ben o gün senden kaçmadım.” Gülümsedim. “Ne yaptın?” Duru bebeğine baktı. “Senin bir gün gerçeği öğrenip beni bulacağını bildiğim için hayatta kaldım.” Gözlerim doldu. O an anladım ki bazen bir aileyi yıkan şey söylenen yalanlar değil, insanların o yalanlara inanmak zorunda bırakılmasıydı. Ama gerçek, ne kadar uzun süre saklanırsa saklansın, bir gün mutlaka kapıyı çalıyordu. Ve benim için o kapıyı çalan kişi, bir yıl önce kaybettiğimi sandığım kızım olmuştu.

Haberin Devamı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Üvey Annemin Kolundaki Eski Dövmeyi İşaret Eden Dört Yaşındaki Kızım, “Bunu Babam Yapmış!” Dedi. Herkes Gülmeye Başladı. Ben de Gülümsedim. Ta ki Küçük Kızım Ağlayarak Beni Havuzun Kenarına Çekip Gerçeği Göstermeye Çalışana Kadar… O An Eşimin Yüzündeki Renk Bir Anda Kayboldu.